<div class="wpg-element paragraph">
<p>De beroemde fotograaf en filmmaker Tim Hetherington is op 20 april omgekomen in Libië. Een groot vakman die wilde getuigen van wat hij meemaakte. Journalist Pieter van den Blink was met hem bevriend en schreef onderstaand in memoriam. </p>
<p>Tim Hetherington is gestorven in het harnas. Hij was het geweld aan het vastleggen in Misurata, een stad die Kadhafi’s troepen proberen te veroveren op de rebellen. Zijn collega Chris Hondros stierf in dezelfde vuurlinie.</p>
<p>Natuurlijk was Hetherington in Libië. Hij was een frontlinie-fotograaf. Meer geïnteresseerd in de frontlinie dan in de fotografie. Elk medium dat geschikt is om de boodschap over te brengen, is goed, zei hij. Maar welke boodschap was het, waar hij nu zijn leven voor heeft gegeven? Nu het internet vol staat met selecties uit zijn werk, begeleid door teksten over Hetherington’s ‘bravery and cameradry’, valt op hoe breed zijn spectrum was. De foto’s op CNN.com zijn heel anders dan de serie die Vanity Fair op zijn site heeft geplaatst.  Zo koel kon hij het hoofd dus houden in de frontlinie, dat hij wist voor wie hij aan het werk was.</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Troostrijke beelden zijn het niet, die Hetherington nalaat. In de gezichten van burgers, soldaten, rebellen, gevangenen en dictators vond zijn lens de angst, de  wanhoop, de zwakte. Vertoont een enkel gezicht op zijn foto’s een teken van blijdschap, dan is het de blijdschap om een overwinning in de strijd of het vinden van voedsel. De foto die hem in 2007 de World Press Photo Award opleverde is van een man van wie alle angst, wanhoop en zwakte even was afgevallen, evenals de gedachte aan winnen of eten: een Amerikaanse soldaat, in volle bepakking maar op de rand van slaap en waak, achteroverleunend in een loopgraaf. Zulke foto’s bieden alleen troost in de zin dat iemand die dit werk op zijn naam heeft staan, niet voor niets heeft geleefd.</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph-quote">
<blockquote>
<p>&#8211; Behalve dat talent moet er dus nog iets zijn geweest. Een gedrevenheid, een zucht.</p>
</blockquote>
</div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Tim Hetherington had zo’n ongelooflijk talent voor beeld dat hij uiteraard als fotojournalist-filmmaker herinnerd zal worden. En, door wie het geluk heeft gehad hem te kennen, als een bijzondere man. Hij was een frontlinie-fotograaf maar geen rauwdauwer. Zelden een zachtmoediger, fijnzinniger mens ontmoet dan hij. Tussen de Amerikaanse soldaten in de loopgraven in Afghanistan moet hij uit de toon zijn gevallen zodra hij met z’n keurige Britse accent begon te spreken. Idem in Liberia, waar hij, net als nu in Libië, optrok met de rebellen. Maar zijn uitstraling van toegewijde vakman zal overal hetzelfde respect hebben afgedwongen.</p>
<p>Wat bezielt iemand om in het door burgeroorlog verscheurde Liberia te gaan wonen, jarenlang? Om in de allergevaarlijkste uithoek van Afghanistan te bivakkeren, tussen de soldaten, net zo lang tot hij een film kon laten zien (Restrepo, waarvoor hij een Oscar-nominatie kreeg) die de kijker het gevoel van een &#8217;90 minuten uitzending&#8217; moest geven. (Uitzending in de militaire zin, van een compagnie die wordt uitgezonden.) Wat bezielde je, Tim, om telkens weer je leven te riskeren? </p>
<p>Tussen zijn ‘uitzendingen’ door, werkte Hetherington jarenlang door aan een boek over Liberia (Long Story, bit by bit, Liberia Retold), dat behalve een document over dat land een monument van slow journalism is geworden. Frontlinie-journalisten als Hetherington zien per jaar meer dood en ellende dan de meesten van ons in ons hele leven. Toch verzette Tim Hetherington zich tegen elke vorm van fatalisme. Het boek over Liberia moest duidelijk maken dat het land niet zomaar ten prooi was gevallen aan de ellende, maar dat er een concreet menselijk handelen, begaan door personen met namen en gezichten, aan ten grondslag lag. (Dat Vrij Nederland vraagtekens plaatste bij de medeplichtigheid van zakenman Guus Kouwenhoven, vond Hetherington ongelooflijk.) Hetherington verliet het journalistieke pad om over Liberia te rapporteren voor de VN. Een stap die niet elke journalist kon begrijpen, maar die hem als noodzakelijk voorkwam. Elk medium is goed als de boodschap maar overkomt. </p>
<p>Tim Hetherington was getalenteerd. Maar waarom is hij met dat talent nieuws-fotograaf geworden? Met z’n knappe kop (binnen- en buitenkant) en charmes had hij overal kunnen binnenkomen met z’n camera’s. Behalve dat talent moet er dus nog iets zijn geweest. Een gedrevenheid, een zucht. Hetherington wilde getuigen. Hij bood zijn diensten aan bij de VN als iemand die na een botsing op een agent afstapt en zegt: ik heb het gezien hoor.</p>
<p>Dat moet elk van ons aan het denken zetten. Dat wil niet zeggen dat je om waarlijk ‘journalist’ te zijn per se elke dag aan de frontlinie moet zijn, van brandhaard naar brandhaard trekken. Ook achter een schrijftafel of rondhangend in de wandelgangen van de macht kan een journalist belangrijk werk doen. Niet iedereen heeft bovendien hetzelfde talent. Waar het om gaat is de kracht waarmee we onze talenten inzetten, de focus die we daarbij kiezen en hoe onverstoorbaar we dat blijven doen. Ten koste van alles. </p>
<p><i>Tim Hetherington won in 2007 de <a href="http://www.archive.worldpressphoto.org/search/layout/result/indeling/detailwpp/form/wpp/q/ishoofdafbeelding/true/trefwoord/year/2007" class="normal" title="http://www.archive.worldpressphoto.org/search/layout/result/indeling/detailwpp/form/wpp/q/ishoofdafbeelding/true/trefwoord/year/2007">World Press Photo of the Year</a></i></p>
</p></div>


Pieter van den Blink

In memoriam Tim Hetherington

Vast in zijn eigen gelijk

Heinen

Verhaal van de Week

Social media hacks

Midterms

Premier Jetten

Exit-strategie

Flashback

Hans Stegeman

Tijd voor activisime

Teun van de Keuken

Stop Big Money

Montana

Zo verslaan we radicaal-rechts

Lula uitgelegd

Werkt het nog?

Demonsteren

Schrijver

S.A. Cosby

Ons nieuwe maandblad!

Nu in de winkel