Een schattig klein meisje zit op straat in Nairobi achter een tafel met broden. Af en toe stopt er iemand en koopt er een of twee. In Londen kijkt de minister van Defensie naar haar. In Hawaii kijkt een beeldanalist naar haar. En in Nevada kijkt een soldaat naar haar, met zijn vinger op de knop van een Hellfire-raket. Want in het huis achter het meisje bevinden zich drie van de meest gezochte leden van Al-Shabaab, de Somalische terreurorganisatie. Het meisje weet niet dat ze wordt bekeken. De onbemande Reaper-drone waarmee het huis in de gaten wordt gehouden, vliegt te hoog en te ver weg. Duizenden kilometers verderop zorgt haar aanwezigheid echter voor klamme handen, want iedereen kijkt mee. Hoge militairen, gespeeld door Helen Mirren en wijlen Alan Rickman (in zijn laatste rol), schrikken niet terug voor één burgerslachtoffer bij zulke high-value targets. Maar politici wel. Zeker bij een schattig klein meisje. Net als de soldaat in Nevada die dacht dat hij alleen een surveillancemissie zou vliegen en nu opeens, voor het eerst, met zijn drone een dodelijke raket moet afvuren.
Films maken de zielvermorzelende droneoorlog zichtbaar

De droneoorlog tegen terrorisme wordt goeddeels verzwegen en verborgen. Daarom zijn films zoals Eye in the Sky noodzakelijk. Want als we de gevolgen niet zien, kunnen ze ons ook niets schelen.
