<div class="lead">
Kamp Moria, Lesbos. Simone van Saarloos krijgt zin om te flirten: &#8216;Er is geen hel te bedenken die alle gewoontes eruitslaat.&#8217;
</div>
In kamp Moria op het Griekse eiland Lesbos brak onlangs brand uit. Het vuur werd aangestoken door de vluchtelingen die daar wachten op hun doortocht naar het vasteland. 
Kamp Moria. Laat ik de namen van de mensen die ik daar vorig jaar oktober ontmoette in hoofdletters schrijven, om toneelpersonages van hen te maken, om van de fragmenten die ze mij vertelden geen gemankeerde mensen te creëren. 
Boven op de helling staan containers waar de vluchtelingen zich moeten registreren. Mensen zitten in de rij. Ze dragen hoedjes gemaakt van stukken karton. Ik sta een beetje verloren in de brandende zon. Gênant vrijwillig aanwezig.
Een man komt uit de rij en steekt zijn hand uit. ‘Salaam. Ik heet Nazem. Waar kom jij vandaan? Nederland! Mijn broer woont daar! Ter Aarpell. Ik kom uit Iran. Ik ben daar geboren, maar mijn ouders zijn Afghaans. Wij kunnen niet leven in Iran. Wij Afghanen worden gediscrimineerd.’ 
Enkele jonge mannen, vluchtelingen, houden een stok omhoog en zien erop toe dat niemand voordringt. 
NAZEM: ‘Ik zit al drie dagen in de rij. Maar zodra ik bij mijn broer ben, is het goed…’ Hij spreidt zijn armen en snuift, ‘Vrijheid.’
Iemand wordt boos. Mannen staan op uit de rij, pakken elkaars hand en maken een kringetje om de onrustzaaier heen. Burgerwacht op een plek waar niemand nog erkend burger is. 
Een AGENT komt de helling aflopen. Zijn stappen klikken in het harnas dat hij draagt. Hij lijkt op Joey van de nineties-serie Friends. Ik krijg zin om te flirten; er is geen hel te bedenken die alle gewoontes eruitslaat. 
De AGENT schuift zijn zonnebril in zijn kuif. ‘Je had het hier gisteren moeten zien. Chaos, gekkenhuis.’ Om zijn nek hangt een spuitbus met traangas. ‘Weet je, wat jullie vrijwilligers doen, wat wij doen – het heeft geen zin. De politiek bepaalt en over vijf maanden zitten al deze mensen op het vliegtuig terug naar Afghanistan.’
Buiten het kamp, op de grijs betonnen muur onder het prikkeldraad, staat in rode graffiti: No Borders, No Nations. Twee mannen duwen en trekken om een taxi. Ze hebben hun papiertje en willen richting de haven. De één stompt de ander in zijn buik. 
De vrijwilligers deinzen terug. 
‘Rot op naar je eigen land,’ hoor ik naast mij. Het is de uitgeputte Nederlandse DOKTER die al twee maanden vrijwillig op het eiland zit. Rutte is niet nodig waar uitputting bestaat.
Een lange MAN met zwarte krullen en ongeschoren wangen, knap, komt op me af. De zelfverzekerde tred waarmee hij naar voren stapt, toont dat zijn uiterlijk vaak een voordeel is geweest. Sommige privileges zitten te diep in je vezels om ze samen met je mensenrechten te verliezen. Op zijn zwarte broek zitten witte zoutkringen van het water waarin hij aankwam. Hij neemt een flesje water aan, wil geen banaan, schudt zijn hoofd, cynisch van de banaliteiten die hem worden aangeboden als rijkdom. Hij buigt naar voren, fluistert in het Engels: ‘Zeg ze alsjeblieft dat ik niet bij de vechtpartij betrokken ben.’ De MAN kijkt rond, hij wil niet dat iemand hoort wat hij zegt. Het is gevaarlijk om gunsten te vragen op een plek waar iedereen van gunsten leeft. ‘Deze mannen. Ze zijn niet opgeleid. Ik ben zo niet. Ik heb hier niets mee te maken. Zeg het ze alsjeblieft.’ 
De MAN kijkt mij aan: ‘Ik weet dat jij autoriteit hebt.’ 
Hij doet met mij wat men met hem doet: van één mens allen maken en in allen één soort mens zien.
Vrijdag 23 september gaf de Nigeriaans-Amerikaanse schrijver Teju Cole een lezing in Nederland. Hij reageerde op het gevaar dat de Black Lives Matter beweging aankaart: ‘I won’t get shot at Carnegie Hall. But I might get shot walking around town. I’m not a BLACK PERSON living in the ghetto, but that doesn’t matter. He is me, I am him. It is the gaze that kills.’

Simon(e) van Saarloos

Verloren in de brandende zon, gênant vrijwillig aanwezig

Nie wieder is nu

Meebuigen is zinloos

Verhaal van de Week

Van burgerverzet tot dictators

Social media als geheim wapen 

Klimaat, klimaat, klimaat!

Teun van de Keuken

Wat gebeurt er nu>

Europa na de AfD

Weg met de model-minderheid

Interview Pete Wu

Sport wordt almaar duurder

Hans Against the Machine

Schieten en huilen in Israël

Cultuurtip

Staken is winnen

Debat op Dinsdag