Fotodocument / Miniatuurmechanica
Zo&#8217;n jongensdroom bestaat echt en werd gemaakt door de Franse telecommunicatie-ingenieur Pierre Scerri, die in de jaren zeventig graag racewedstrijden bezocht. Vooral het ronkende geluid van de Ferrari 31PB betoverde hem. Hij moest en zou er ook een hebben. Kopen was onmogelijk, dus besloot Scerri er zelf een te maken. Hij verzamelde foto&#8217;s van de Ferrari en bestudeerde deze. Drie jaar lang had hij nodig om de constructie te ontcijferen. Scerri leerde daarna hoe hij metaal moest bewerken, glas moest blazen en rubber moest gieten, zodat hij alle onderdelen from scratch kon maken. Twaalf jaar lang had hij nodig om alles te maken en in elkaar te schroeven. Alleen voor de versnellingsbak had hij specialistische hulp nodig van Coletti, de originele bouwer. De technicus hielp hem graag en in 1992 had Scerri een 1:3 schaalmodel van de Ferrari, inclusief elektronica, werkende snelheidsmetertjes en een contactsleuteltje. Helemaal perfect, behalve dat niemand de auto kan besturen. De coureur zou ongeveer zestig centimeter lang moeten zijn, zo groot als een baby.
Maar dat kan niemand iets schelen. De filmpjes die over het model op YouTube staan, worden begeleid door extatische reacties. Okay, het zijn uitsluitend reacties van jongensachtige mannen. Maar dat is omdat het een schaalmodel is van een auto.
Want ook meisjesachtige vrouwen houden van miniatuurvoorwerpen. Misschien niet van kleine auto&#8217;s, maar dan toch wel van miniatuurhuizen, miniatuurmensen en miniatuurschoentjes. Een enorm poppenhuis met miniatuurbehang, kleine glaasjes en kleine badkamerspulletjes. Of een schaalmodel van een duur warenhuis, met mini-replica&#8217;s van Jimmy Choo- of Miu Miu-schoentjes.
Encyclopedische kennis
Maar waarom geeft dat zo&#8217;n fijn gevoel?
Misschien dat mensen met een onverklaarbare fetisj voor klein en fijn een evolutionair voordeel hadden, omdat ze beter gereedschap maakten dan anderen. Misschien heeft het met aandacht te maken. Het gevoel van rust dat hoort bij het door de knieën zakken en geconcentreerd naar een klavertje vier zoeken. Het gevoel van rust dat hoort bij het geconcentreerd in elkaar solderen van kleine metalen stokjes.
Mannen als Scerri lijken verslaafd aan dit gevoel. Als Scerri nu jong was geweest, had hij ongetwijfeld het stempel ADD-NOS, Gilles de la Tourette, hoogbegaafd, autistisch of Asperger gekregen. Hij komt niet makkelijk uit zijn woorden, maar heeft wel een encyclopedische kennis van materialen, schroefdikte en modelcodes. Sociaal gestoord zou je hem kunnen noemen, maar het is maar net welk perspectief je kiest.
Want het is niet moeilijk om te bedenken dat de ontmoeting tussen Scerri en de versnellingsbakbouwer van Coletti bijzonder moet zijn geweest. Eindelijk iemand die écht voelt wat jij voelt. Jaren van asociaal gedrag kunnen de poort zijn naar een verfijnde vorm van communicatie. Een soort miniatuurcommunicatie. Zacht ge-wauw, een glimlachje en een verdwaalde slappe lach zijn dan genoeg.
Modelbouwers zullen elkaar ook begrijpen als ze even niet goed luisteren omdat ze wegdromen naar een toekomstig project. Lekker helemaal opnieuw beginnen. From scratch. Stap voor stap, met klokkenmakerschroevendraaiertjes, pincetten en superlijm. Om als alles in elkaar zit, nog even alles na te lopen en het ene schroefje wat losser te draaien, het andere wat strakker. En als het model klaar is een beetje horlogeolie in de radertjes. En dan&#8230; Ja&#8230; Wat dan eigenlijk?

Gerard Janssen

Heel klein geluk

Vast in zijn eigen gelijk

Heinen

Verhaal van de Week

Social media hacks

Midterms

Premier Jetten

Exit-strategie

Flashback

Hans Stegeman

Tijd voor activisime

Teun van de Keuken

Stop Big Money

Montana

Zo verslaan we radicaal-rechts

Lula uitgelegd

Werkt het nog?

Demonsteren

Schrijver

S.A. Cosby

Ons nieuwe maandblad!

Nu in de winkel