Vreemd dat ruimtevaart geen enkele rol speelt bij de verkiezingen. Terwijl: we zullen wel moeten.

Er was nieuws uit de ruimte. Wetenschappers van de Universiteit van Luik hebben maar liefst zeven aarde-achtige planeten ontdekt, vast niet zomaar een Bijbels aantal. Ze draaien cirkels rond een dwergster met de gezellige naam Trappist-1, hier niet ver vandaan (40 lichtjaren).

Zulke vondsten roepen altijd de nodige metafysische overpeinzingen op. (‘Zijn we alleen of is er ook leven elders in de kosmos?’ vroeg de Volkskrant zich af.) Heel diep gaan zulke overpeinzingen meestal niet. Ze zijn routine geworden. Ruimtenieuws weet ons nog maar zelden echt tot verwondering te bewegen, misschien was de eerste maanlanding wel de laatste keer. Alleen wanneer er wat misgaat – laten we zeggen: als er een Space Shuttle ontploft – pieken de kijkcijfers eventjes.

Jammer is dat. Juist nieuws uit het heelal stelt ons in staat om ons eigen wereldje in perspectief te plaatsen. Nee, niet op zo’n lullige relativerende manier, van: ‘O o o, wat is het toch allemaal nietig en onbelangrijk wat wij hier uitspoken op onze aardkloot in deze uithoek van het onmetelijke universum’, integendeel. Het maakt duidelijk hoe belangrijk onze planeet is – voor onszelf, in elk geval. In een ideale wereld zou zo’n besef ons ertoe aanzetten eindelijk eens onze prioriteiten opnieuw te rangschikken. Dan zou bij de aanstaande verkiezingen misschien niet onze portemonnee en de bedreiging daarvan door De Vreemdeling het belangrijkste onderwerp zijn, maar de zorgwekkende gezondheidstoestand van onze planeet.

Asielzoekerscentrum

Een reisje naar de Zeven Nieuwe Werelden duurt in het gunstigste geval, als we de snelheid van ruimtevaartuigen tot 10 procent van de lichtsnelheid zouden weten op te voeren, bijna vier eeuwen. Stel dat we erheen zouden willen, dan wordt dat dus een generatieoverstijgend project. Maar laten we niet vergeten dat onze levensduur ook almaar toeneemt. Misschien is het in de nabije toekomst zo, dat wie bij geboorte vertrekt nog net voor zijn laatste ademtocht arriveert.

Nu mekkeren we nog over vluchtelingenstromen die ons bedreigen, straks zijn we zelf de vluchtelingen naar een andere planeet.Maar goed, dan komen we daar aan, en dan? Ik maak me geen illusies over wat er gebeurt als we daadwerkelijk ooit zo’n verre planeet weten te bereiken en er buitenaards leven aantreffen. We koloniseren de boel. We exploiteren de aliens en hun planeet. Dat is geen cynisme, het is gewoon wie wij zijn: wezens die altijd zoeken naar een plek waar voldoende vreten en veiligheid is om een tijdje ongestoord te kunnen leven. Toen een mens voet op de maan zette, was het eerste wat hij deed een Amerikaanse vlag planten.

We zullen wel moeten, als we zo doorgaan zoals nu, met het slopen en leegplunderen van onze eigen planeet. Vanuit dit oogpunt is het zelfs vreemd te noemen dat ruimtevaart geen enkele rol speelt bij de verkiezingen. Nu mekkeren we nog over vluchtelingenstromen die ons bedreigen, maar straks zijn we zelf de vluchtelingen: alle zeven miljard aardbewoners.

Dan kan het geen kwaad om een paar uiterst geavanceerde vervoermiddelen te ontwikkelen. Dat mag best wat kosten ook. Wie weet kan zo’n aarde-achtige planeet rond Trappist-1 straks dan dienst doen als asielzoekerscentrum. Een asielzoekerscentrum voor ons allemaal.