Het kwam op het juiste moment. Ik was net begonnen aan een pauze – en misschien wel een definitieve breuk – van mijn leven als journalist, maar ik bleef als een getraind hondje de nieuwssites volgen. Breaking news! Snel, tv en computer aan. En tijdens het breaking news nog meer nieuws onder in beeld! Fantastisch, al die beweging, vond ik. Altijd iets te doen. Altijd ergens bij betrokken. Als ik ‘s ochtends de krant niet las, knaagde dat. Als ik een paar uur verstoken was van informatie, begon ik nieuwsgierig te worden naar wat ik miste. En tegelijkertijd raakte ik steeds vaker geïrriteerd. Stomme politici, irritant gehyped onderzoek, berichten die je de hele dag herkauwd ziet langskomen. Toen bracht nrc.next op een donderdagochtend opeens een opvallend essay. Elf pagina’s lang stond daar een vertaling van ‘Avoid News’, het relaas van Rolf Dobelli (1966), een Zwitserse schrijver. We zijn verslaafd aan nieuws, schreef hij. Hou ermee op. Nieuws is als suiker, het geeft even een kick, maar uiteindelijk wordt je er ziek en dik van. Door de continue nieuwsstroom, het altijd aanwezige bombardement van korte berichten, raakt je geest verstopt. Je concentratie vermindert, je wereldbeeld raakt verknipt en je tijd op. In eerste instantie voelde ik me een beetje aangevallen. ‘Nieuws is belangrijk, meneer de Zwitserse snob,’ mompelde ik naar de krant. Maar zijn betoog maakte ook nieuwsgierig. Het nieuws zoals we dat nu kennen is gemaakt voor verslaafde geesten, stond er. Het grijpt je aandacht, daar is het voor gemaakt; voor een diepere laag is zelden ruimte. Langdurige processen, die vaker dan kortstondige gebeurtenissen de loop van de geschiedenis bepalen, krijgen buitenproportioneel weinig aandacht.