Evelien

Ze werd wakker met hoofdpijn, en was misselijk. Ze had een droge mond. Ze had verwacht dat het donker zou zijn, ze waren om een uur of vier even gaan liggen om een dutje te doen, maar er stroomde helder, scherp daglicht de kamer binnen. Langzaam begon het tot haar door te dringen dat ze de hele nacht had geslapen. Ze draaide zich op haar andere zij en zag Harko liggen. Hij lag op zijn rug, zijn mond wijdopen. Zijn neusvleugels bewogen op de maat van zijn gesnurk. Ze had het idee dat ze moest overgeven.