Je kind is jarig. Op het verjaarspartijtje ontvangen alle kleine gasten een ballon die ze aan het eind van de dag oplaten. Vrolijk stijgen ze op om op gemiddeld vijf kilometer hoogte uiteen te spatten. De kleurige deeltjes vallen neer, en ongeveer negentig procent daarvan eindigt in het water.
Scenario één: na geruime tijd vallen de deeltjes uiteen in microplastic. Een vis peuzelt ze op en krijgt het plastic in z’n maag. Vervolgens wordt de vis gevangen, klaargemaakt en door ons geconsumeerd. Het plastic eindigt zo op ons eigen bordje en in onze eigen maag. Feestje verpest?
Scenario twee: nadat het ballondeeltje in het water is terechtgekomen, wordt het meegevoerd door een golfstroom. Het eindigt op een van de stranden van onze aardbol. Daar wordt het gevonden door een fotografe die al ruim negen jaar de wereld over reist om als een strandjutter plastic voorwerpen te verzamelen. Ze rangschikt de deeltjes van de ballon tot een mooie compositie en fotografeert ze. Het resultaat wordt onderdeel van een van haar fotoverhalen getiteld Where… am I going.
We lijken in de peilloze diepte van de wateren te kijken waar het plastic als vreemde organismen rondzwemt.
Deze fotografe is de Britse Mandy Barker. Ze is niet alleen een strandjutter en een kunstenaar, maar ook een ecologisch activist. De boodschap van haar werk: stop met de plasticvervuiling van onze wateren en stranden. Het onderwerp stemt somber, maar haar foto’s zien er eerder vrolijk uit, als een kleurrijke fantasiewereld van onontdekte hemellichamen of mysterieuze onderwaterwerelden vol ongekende dieren, bloemen en planten. Barker zet de bedrieglijke schoonheid van haar beelden doelbewust in. Door het contrast met de inhoud wil ze de toeschouwer bewust maken van de ernst van de vervuiling.
De achtergrond waarop Barker haar vondsten fotografeert, is in al haar series zwart. Niet alleen omdat dit mooi contrasteert met de kleuren, maar ook omdat dit de herkomst van het plastic nabootst: we lijken in de peilloze diepte van de wateren te kijken waar het plastic als vreemde organismen rondzwemt. In de foto’s uit In Definitive maakt onze fantasie zeedieren van de plastic voorwerpen die Barker op het Ierse strand vond. In Beyond Drifting: Imperfectly Known Animals treedt de fotografe in de voetsporen van de negentiende-eeuwse wetenschapper J.V. Thompson die onderzoek deed naar plankton. De foto’s suggereren dat je door een microscooplens kijkt naar onbekende specimen van plankton, wat je ziet zijn in het zeewater gevonden micro-deeltjes van plastic afval.
Barker werkt regelmatig samen met onderzoekers. Zo reisde ze in 2012 met een Japanse expeditie over de Grote Oceaan in een gebied waar na de tsunami afval terecht was gekomen. Shoal laat de plastic overblijfselen zien die daar met sleepnetten uit het water zijn gevist. Zelf gaat Barker als een onderzoeker te werk in hoe ze haar bevindingen documenteert, met exacte locaties van vindplaatsen en hoeveelheden en herkomst van het gefotografeerde plastic. Zo hoopt ze met haar foto’s een kleine bijdrage ten goede te leveren aan ons milieu.
Dit artikel maakt onderdeel uit van de VN-special ‘Zo verbeteren we de wereld’. Harm Ede Botje, coördinator van de special, vertelt waarom het klimaat actueler is dan ooit, en wat het concept ‘praatje-plaatje-daadje’ van de judoleraar van zijn kinderen daarmee te maken heeft. Kijk voor een overzicht van de artikelen op vn.nl/eco.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.