DoubleDutch-podcast: over ongelijkheid en de nieuwe ‘Roseanne’

Het Kerner-rapport over de giga ongelijkheid van de VS

Met alle – terechte – aandacht voor Martin Luther King, die vijftig jaar geleden werd doodgeschoten in Memphis, heeft een andere mijlpaal weinig aandacht gekregen. Vorige maand was het ook vijftig jaar geleden dat de Kerner-commissie zijn rapport publiceerde. De commissie, genoemd naar voorzitter Otto Kerner, gouverneur van Ohio, was ingesteld door President Johnson na rassenopstanden in 1967. De conclusie van het rapport was vernietigend: ‘Our nation is moving toward two societies, one black, one white – separate and unequal.’

De economische achterstelling van zwart Amerika is nog altijd giga.

Reinout had nog nooit van het Kerner-rapport gehoord. Freke herinnert zich het wel. Toen ze als zestienjarige in 1969 met een christelijke uitwisselingsorganisatie in Amerika belandde, hoorde ze een lezing over het Kerner-rapport. Het maakte diepe indruk op haar.

Vijftig jaar later is er een follow-up gepubliceerd van het Kerner-rapport. Daar wordt een mens niet vrolijk van: er is niet veel verbeterd. De economische achterstelling van zwart Amerika is nog altijd giga: de werkloosheid is twee keer zo hoog als onder witte Amerikanen, eigen woningbezit is minimaal, steeds vaker zitten zwarte kinderen op zwarte scholen.

Feelgoodverhalen over hoe Amerika een ‘beter’ land is na de moord op Martin Luther King helpen niet bij het bestrijden van racisme.

Er is vooruitgang geboekt: zwarte Amerikanen zijn hoger opgeleid dan vijftig jaar geleden. Maar de economische positie van zwarte Amerikanen is gestagneerd sinds Reagan. Het nieuwe Kerner-rapport concludeert dat dit een direct gevolg is van racisme. Wat opnieuw aantoont dat als een samenleving echt gelijke kansen nastreeft, het racisme continu en in al zijn vormen moet bestrijden. Feelgoodverhalen over hoe Amerika een ‘beter’ land is na de moord op Martin Luther King helpen daarbij niet.

Roseanne is terug, nu als Trump-fan

Het populaire televisieprogramma Roseanne is terug van weggeweest. Roseanne was toen het in de jaren tachtig en negentig werd uitgezonden een gevierde televisiekomedie over het leven van de ‘gewone’ Amerikaan, laag opgeleid, working class, wat we in het verleden ‘arbeidersklasse’ noemde. Nu is Roseanne terug, maar de ster van de show Roseanne Barr, is inmiddels een uitgesproken Trump-fan en gelover van allerlei bizarre complottheorieën.

Trump ziet in de nieuwe Roseanne een bevestiging van zijn aanhang.

Hoe kijken we er nu naar? Trump heeft Barr gefeliciteerd met haar hoge kijkcijfers. Blijkbaar ziet hij in de laagopgeleide, witte working class-familie in de nieuwe Roseanne een bevestiging van zijn aanhang.

De Afro-Amerikaanse schrijver Roxanne Gay benoemt in The New York Times hoe we de ‘maker’ van een leuk programma niet meer kunnen scheiden van zijn of haar product. Daar hebben we allemaal moeite mee. Denk aan de discussie over Woody Allen.

Verder in het nieuws

In Wisconsin, een van de staten die Hillary Clinton onverwachts verloor, was er een tussentijdse verkiezing voor een rechter. Een progressieve Democraat won, wat leidde tot een alarmtweet van de Republikeinse gouverneur. De Democraten zijn op oorlogspad.

Trump stuurt militairen naar de grens van Mexico, want er is een ‘invasie’ van illegalen. Stoere taal. Er is wel zo iets als de Posse Comitatus Act, een wet die inzet van militairen beperkt. Ze mogen op Amerikaans grondgebied net wat meer doen dan de politie ondersteunen.

Last but not least: het is bekend dat Trump naar Fox News luistert. Nu blijkt dat allerlei Fox-presentatoren niet alleen met Trump aan tafel zitten, maar ook direct deelnemen aan overleg in het Oval Office.