Film / De visuele flair van Stellet licht

De films van de Mexicaanse regisseur Carlos Reygadas zijn vreemd en fascinerend, maar weinig toegankelijk. Niet dat zijn films verhaaltechnisch moeilijk zijn – uiteindelijk draait het allemaal om de liefde: de hunkering van een suïcidale man voor een oudere vrouw (Japón), de tedere gevoelens van een dikke, getrouwde taxichauffeur voor de dochter van zijn baas (Batalla en el cielo). Het zijn eerder de karakteristieke trage filmstijl en de ongebruikelijke hoofdrolspelers die niet iedereen zullen bekoren.

Het verhaal van Reygadas’ nieuwste speelfilm Stellet Licht is eenvoudig maar controversieel. Johan is mennoniet, belijder van de streng protestantse, uit Friesland afkomstige geloofsleer, en zit klem in een liefdesdriehoek. Hij is gehuwd met Esther, maar verliefd op de jongere Marianne. Johan twijfelt. Misschien is het wel Gods wil dat hij zijn vrouw en zes kinderen verlaat?

Net als bij zijn vorige films maakt Reygadas gebruik van niet-professionele acteurs – hier helaas meer gekozen om hun markante fysieke trekken dan om hun acteertalent. De hoofdrolspelers gaan met hun hoekige en verweerde gezichten perfect op in het weerbarstige Noord-Mexicaanse landschap. Reygadas castte echte mennonieten en laat ze praten in hun eigen dialect, Plautdietsch, om het allemaal zo naturel en authentiek mogelijk te houden. Maar op een gegeven moment raak je als kijker verzadigd van al die doorgroefde gezichten (goh, alweer een lang aangehouden close-up!). De trage dialogen en het wat onhandige acteren maken het niet veel makkelijker.

Toch zorgen juist deze onvolkomenheden, samen met Reygadas’ onmiskenbare visuele flair, voor de eigenaardige charme van Stellet Licht. Imperfect maar krachtig is het moment waarop Esther – aan wie Johan alles vanaf het begin heeft opgebiecht – in de stromende regen haar emoties de vrije loop laat. En Reygadas’ begin- en eindshot – een in zes minuten gecondenseerde zonsopgang en ondergang – zijn kleine, op zichzelf staande filmische kunstwerkjes.

Door sommigen wordt de film bejubeld, anderen halen hun neus op voor deze virtuoze uitslover. De nieuwe Reygadas is geen meesterwerk, maar maakt, ook dit keer, nieuwsgierig naar meer.