Binnen vijf dagen lag het alweer plat, het platform Thuisabortus.nl dat huisarts en seksuoloog Peter Leusink begin vorige week lanceerde. Vrouwen kunnen daar tot negen weken zwangerschap online een abortuspil aanvragen. Discreet, op te halen bij je apotheek, volkomen legaal. In de eerste dagen kwamen er zoveel aanvragen binnen dat het meteen alweer op pauze moest om meer bevoegde artsen in te werken.

Het is duidelijk: Thuisabortus.nl voorziet in een behoefte van een grote groep ongewenst zwangere vrouwen. Bizar dus dat de komst van het platform toch weer op weerstand stuit vanuit medische beroepsverenigingen.

‘Abortus is geen paracetamol’, reageerde huisarts Bernard Leenstra (37) met het waarschuwende vingertje. (Goh Bernard, fijn dat je dat even uitlegt.) Om vervolgens te benadrukken dat je als zorgverlener een vrouw ‘in de ogen wil kunnen aankijken terwijl ze zoiets beslist’.

Wat hij eigenlijk zegt: een vrouw mag zelf beslissen maar wel nadat een arts haar heeft doorgelicht om te controleren of ze wel écht weet wat ze doet.

Behalve dat zo’n noodzakelijk verhoor vreselijk betuttelend en paternalistisch is, is het ook de omgekeerde wereld. Huisartsenposten worden steeds onpersoonlijker: twee weken wachttijd, consulten van enkele minuten, een verplichte dubbele boeking voor twee kwaaltjes. We worden aangemoedigd alles zelf online te regelen via het portaal of een app. Maar zodra een vrouw kiest voor het afbreken van een bevruchting moet er oogcontact zijn, om de ‘context in te schatten’.

Het is slutshaming in een doktersjas. ‘Juffrouwtje. Foei toch.’ Alsof deze vrouwen niet in staat zijn om hierin zelfstandig een weloverwogen keuze te maken. Terwijl uit onderzoek blijkt dat vrouwen die kiezen voor een abortus heel goed weten wat ze willen. De Turnaway study, een twintig jaar doorlopende studie naar de mentale gevolgen van abortus, laat zien dat 95 procent van de vrouwen na vijf jaar nog pal achter het afbreken van haar zwangerschap staat.

Het probleem ligt dus geenszins bij het gezond verstand van vrouwen maar bij het feit dat de toegang tot abortus in Nederland sub-optimaal is geregeld. Er zijn slechts zeventien abortusklinieken, Drenthe en Friesland hebben er überhaupt geen. En huisartsen zelf zijn er niet op toegerust. Slechts 3,2 procent van de huisartsen volgde de (gratis) scholing om de abortuspil te mogen voorschrijven.

In de praktijk wordt het overgrote deel van de vrouwen doorverwezen naar een kliniek, waar ze – na nog een gesprek – alsnog met precies dezelfde medicatie naar huis gaan als ze zouden krijgen bij Thuisabortus.nl.

Al deze drempels zijn juist de reden dat Leusink het platform oprichtte. Thuisabortus kan een oplossing zijn voor vrouwen die ver van een kliniek wonen. En voor vrouwen die thuis onveilig zijn en niet zomaar de deur uit durven. Maar ook voor vrouwen die simpelweg geen reden zien verantwoording af te leggen voor medicatie die hen toekomt. Voor wie een gesprek wil: dat kan natuurlijk nog steeds, bij de huisarts of kliniek. Maar voor wie dat niet wil of niet kan, is er nu een vrije (!) keuze.

In plaats van eindeloos op het geweten van vrouwen in te praten, wordt het tijd dat we ook eens naar het andere deel van de ‘context’ kijken. Want waar blijft de verantwoording voor mannen die halverwege het seksen hun condoom eraf trekken? Of diegenen die de volgende dag appen: ‘Zeg, wil je misschien even een morning-afterpil nemen?

Precies.

De online abortuspil is gewoon uitstekende zorg voor vrouwen die ervoor kiezen om op die manier hun bevruchte eitjes kwijt te raken.

Vrolijk Pasen!