<div class="lead">Onze elitaire vriendjes in de U.S. hadden niet naar het volk geluisterd. Shit. Sander keek even in de spiegel: zwart? Moslim? Vrouw? Latino? Homo? Joods? &#8216;No sir, niks van dat al.&#8217;</div>
‘Smaken verschillen, jongens,’ zei de snackbarhouder daags na Donald Trumps verkiezingszege, in een poging de voelbare ontgoocheling onder zijn clientèle te doorbreken, of om van hun gemor af te zijn. ‘En gelukkig maar. Anders neukt iedereen straks m’n wijf.’
Bleek en hologig waren we broodjes kipcorn en frikandel naar binnen aan het schuiven, het maakte nu toch allemaal niks meer uit. Maar hoe schraal deze troost ook was, iedereen nam hem lachend ter harte. Inderdaad, een situatie waarin we allemaal bovenop de vrouw van de snackbarhouder zouden kruipen, diende ten koste van alles voorkomen te worden. Dan was het einde zoek. Dus vooruit: lang leve die verschillende smaken dan maar. Het was nu eenmaal wat je deed, oog in oog met de Apocalyps. Je trok het kroost dicht tegen je aan, verzekerde ze dat het allemaal wel mee zou vallen, terwijl je intussen zelf naarstig op zoek ging naar redenen om dat ook daadwerkelijk te geloven.
<q class="pull-left">Was je soms zwart? Moslim? Vrouw? Latino? Homo? Joods? No sir, niks van dat al.</q>
Ach, Amerika. Ze hadden er 43 oude witte mannen tot president gekozen, toen een jonge zwarte, en nu zat er een vent die oranje was – wie beweerde dat er nooit wat veranderde? Niks aan het handje verder. Door de verkiezingsuitslag was het toch maar mooi meegevallen met het geweld waarmee de president-elect al die tijd zo subtiel had geflirt, en dat door sommige van zijn aanhangers vertaald was in het voornemen het Witte Huis gewapenderhand te bestormen. Had natuurlijk zo’n vaart nooit gelopen – haha, gekkigheid, verkiezingsretoriek – maar nu liep het in elk geval zo’n vaart niet. Met een beetje mazzel smeet hij Hillary niet eens in de bak, zo verzoenend als The Donald plotseling klonk.
Die luidkeels geventileerde bewondering voor een autocraat als Poetin? Echt hoor, pfff, straks had Trump gewoon Sarah Palin in zijn regering, die De Rus vanuit haar eigen woonkamer in Alaska permanent in het snotje kon houden. Kwam goed, ging enorm meevallen. De feestparade die de Ku Klux Klan zo triomfantelijk aankondigde? Oké, misschien wat ongemakkelijk, maar om nou meteen de linkse party pooper uit te gaan hangen als die gasten eindelijk een keertje wat te vieren hadden… Niks meer dan wat malle mutsjes en hier en daar een brandend kruis, even rustig blijven nou.
In de dagen die volgden, bleef het zo hard kikkers en padden regenen dat de nieuwe buigzaamheid flink op de proef werd gesteld. Een beoogde minister van Onderwijs die zeker wist dat de aarde hoogstens 10.000 jaar oud was? Onprettig, maar ontspan: die ging heus niet meteen van deur tot deur om alle kleuters hun plastic dinosaurussen af te pakken. Een notoire klimaatscepticus aan het hoofd van ’s lands belangrijkste milieuorgaan? Eeeh, pás. De benoeming tot chief strategist van Steve Bannon, een ultrarechtse vrouwenmepper, vermeend antisemiet en als CEO van Breitbart News de geestelijk vader van koppen als: ‘Heb je liever dat je dochter kanker heeft of feministe is?’ O, gottegottegottegod!
Al met al nog mazzel dat we het zo druk hadden met plaatsvervangend zelfkastijden. Onze elitaire vriendjes in de U.S. hadden niet naar het volk geluisterd, ze hadden hen voor dom versleten, en dus had het volk lekker massaal gestemd op een man die hun belangen niet ging behartigen. Althans, de economische. Als uitlaatklep voor de door hemzelf opgepijpte haat was hij een godsgeschenk. Een situatie, kortom, die verdomd veel weg had van hetgeen ons te wachten staat, als we nu niet als de donder… tja, wat eigenlijk?
Nee, als de paniek te hevig werd, was het nog het best om eens even goed in de spiegel te kijken. Was je soms zwart? Moslim? Vrouw? Latino? Homo? Joods? No sir, niks van dat al. Dus gewoon even een paar maanden rustig aan in die stukjes van je, beetje in de reactionaire pas lopen, en fingers crossed dat straks, als de kladderadatsch ook ons land bereikt, niemand meer weet dat je eigenlijk tot het andere team behoort. Dat is niet erg fraai of dapper, zegt u nu wellicht. Maar dan echo ik gewoon de snackbarhouder: smaken verschillen, jongens.