De Week Waarin… we diep in de onderbroek van Donald Trump reikten

Bij onze Amerikaanse bondgenoten heeft de piemel zijn intrede gedaan in de verkiezingsstrijd. Dit via de handgrootte van Donald Trump, die zou bewijzen dat er in die afdeling ‘no problem’ te bespeuren valt. Alle begrip als u bij de gedachte aan het geval van The Donald uw handen voor de ogen slaat en heel hard ‘rabarber, rabarber!’ begint te schreeuwen, maar toch ga ik er even op door. Volgens onze Duitse bondgenoten is namelijk niet de hand, maar de neus maatgevend in deze. Wie die Nase eines Mannes, so sein Johannes. Een lezing die ik prefereer, en als de auteursfoto bij dit stukje en profile was genomen, begreep u waarom. Ik zou, indien verkiesbaar, zo hard stijgen in de peilingen dat er rook uit de iPad van Maurice de Hond kwam.

Maar, rechtschapen als ik ben, zie ik daar vanaf. Je geslachtsdeel in de strijd gooien, ook al was het een reactie op een schimpscheut van Marco Rubio, is A: laf. Als je die grens dan toch passeert, leg dat ding dan ook meteen op het katheder, dan zijn we van het gezeur af. B: Het is seksistisch en oneerlijk, want zelfs de grootste vrouwelijke populist zou Trump op dit gebied niet van repliek kunnen dienen. Althans, je moet er niet aan denken. C: Het is van een onvoorstelbare kinderachtigheid, en zal bij alle beetje beschaafde mensen, links- of rechtsdragend, een afkeer van de politiek in de hand werken, zodat uiteindelijk alleen de aapachtigen nog naar de stembus gaan.

Het zou van laag allooi zijn om te wijzen op het feit dat Rutte, Samsom, Pechtold, en Wilders allemaal over een vrij bescheiden reukorgaan beschikken.

Goddank schittert de piemel in de Nederlandse politiek vooralsnog door afwezigheid, en het zou van laag allooi zijn om in dit verband te wijzen op het feit dat Rutte, Samsom, Pechtold en vooral Geert Wilders allemaal over een vrij bescheiden reukorgaan beschikken. Maar laten we ons vooral niet rijk rekenen. Lees de interviews die Femke Halsema gaf naar aanleiding van het verschijnen van haar politieke autobiografie Pluche, en je moet concluderen dat het ook in Den Haag vooral draait om kinderachtige spelletjes en vliegen afvangen. In kroegtaal: piemels meten. Ook Halsema, van wie ik zonder meer geloof dat ze puur om haar idealen de politiek in ging, ontkwam er niet aan. Zeggen dat je het mis had of dat je je mening over iets hebt herzien, wat in het normale leven voortschrijdend inzicht heet en te prijzen valt, is in de politiek zo’n doodzonde dat de ex-politica er vijf jaar na haar vertrek nog steeds een beetje last van heeft. ‘Als je zo lang als ik politicus bent geweest, ben je erg ingesteld op het niet erkennen van fouten.’ Ook zij presenteerde een voorstel van een andere partij weleens doodleuk als het hare, in plaats van te zeggen: goed idee, joh! En wat betekende het zoal dat ze na een paar jaar de kneepjes van het vak beheerste? Ze leerde om tijdens wandelgang-interviews vooral niet van bovenaf belicht te worden, want dan keek ze omhoog en leek ze ‘kwetsbaar’. ‘Als het even kon, ging ik op een trapje staan.’

U zegt wellicht: naïeveling, zo is het nu eenmaal, wen er maar aan. Maar dan werp ik u toch even het Eurovisie Songfestival voor de voeten. Decennialang was dat het theater van nepheid en gekonkel, steevast werden talentlozen op het schild gehesen of lieten we ze een nietszeggend deuntje zingen. Het leek verdacht veel op Den Haag, en er zou nooit iets veranderen.

Totdat we met Anouk een echte zangeres met een echt liedje afvaardigden, er prompt succes was en er een compleet nieuwe weg werd ingeslagen. Dit jaar doet Douwe Bob mee, met een fraai seventies westcoast-nummer en een tekst die door Dominee Gremdaat subiet tot leidraad werd verheven. ‘Wat zou het fijn zijn als dit de richting in de wereldpolitiek zou worden! Slow down; ga weer eens nadenken, doe niet alles zo overhaast en schreeuw niet zo als een idioot.’

Amen. Moge Douwe Bob winnen, en moge zijn boodschap reiken tot diep in de onderbroek van Donald Trump.