Een heel land over een kam scheren, dat is zó 2015. Na de Erdogan-Turken, Gülen-Turken, seculiere Turken, nationalistische Turken, Koerden en Alavieten heeft zich een nieuwe subgroep aangediend: de Vomar-hang-Turken.

De tropische temperaturen dwingen zo hun eigen logica af. Je wilt verder komen in dat vuistdikke boek over de Gülen-beweging, maar je moet eerst nóg een perenijsje kopen op de hoek. Je wilt die speech van Jesse Klaver nu eens met eigen ogen bekijken, maar dat lukt niet zolang je je hoofd in de ijskast hebt. Maar ondertussen is de zomer toch echt bijna voorbij, zijn de verkiezingscampagnes rijkelijk vroeg op volle kracht van start gegaan en dicteren de talkshows weer gewoon wat de ophef van de week is.

Het was de zomer van de Turken, zo kunnen we inmiddels wel vaststellen. U weet wel, die bevolkingsgroep die we lange tijd beschouwden als een prettige variant van de Marokkanen. Lekker opgesloten in de eigen gemeenschap, weinig last van en ook nog eens prima buurtsupers met spotgoedkope paprika’s, waar je altijd gezellig een praatje kon maken. Daar bovenop schoven we dan moeiteloos onze eigen warme herinneringen aan dat prachtige vakantieland, herinneringen die toch een beetje afstraalden op ónze Turken, en het beeld was compleet: de multiculturele samenleving mag dan een hoop gedoe opleveren, met die Turken van ons liep het tenminste allemaal wél op rolletjes.

Pleur op? Best een begrijpelijke emotie, maar ja: die spanningen zijn er, die demonstrerende Turken hebben een Nederlands paspoort en gaan helemaal nergens heen.Als je heel erg je best deed, kon je het goed nieuws noemen dat er van dat beeld weinig over is. We moeten niet discrimineren, nietwaar? En een hele bevolkingsgroep over één kam scheren, laat staan een heel land, is gewoon een beetje dom. Twee maanden na de mislukte couppoging in Istanbul hebben we het opeens over Erdogan-Turken, Gülen-Turken, seculiere Turken, nationalistische Turken, Koerden, Alavieten en zo nog wat groeperingen. Met de wereldkampioenschappen Staatshoofd Beledigen nog vers in het geheugen wisten we al dat die Erdogan the bad guy was, al kon je in je stamkroeg mensen op hoge toon horen beweren dat die Gülen ook geen frisse jongen schijnt te zijn. Kortom, we hebben begrepen dat het allemaal verre van eenvoudig ligt, maar als we eerlijk zijn is dat ook zo’n beetje het enige dat we begrepen hebben.

Intussen konden we vaststellen dat de spanningen in Turkije inderdaad doorwerken binnen de Turkse gemeenschap hier, en de voornaamste reactie daarop was: daar hebben we dus écht geen trek in. Ofwel: ‘pleur op’, zoals campagne-Mark zo ferm zei over demonstrerende Turken die in de nacht van de coup een cameraman belaagden. Best een begrijpelijke emotie, maar ja: die spanningen zijn er, die demonstrerende Turken hebben een Nederlands paspoort en gaan helemaal nergens heen. En voor een eerste aanzet tot een voorzichtig beginnetje van een mogelijke oplossing zullen we er toch echt eerst iets meer van moeten begrijpen.

Nee, in dat licht kwam het niet zo slecht uit dat er zich een nieuwe Turkse subcategorie aandiende waar iedereen het wél roerend over eens scheen te zijn: de Vomar-hang-Turken uit Zaandam, inmiddels vooral bekend als de ‘tuigvloggers’, die vorige week landelijke bekendheid kregen door als een nurkse, bezonnebrilde posse aan te schuiven bij Jeroen Pauw.

Oké, het was een bizar item, maar mij lukte het niet om deze jongens te zien als de ‘straatterroristen’ die ze volgens De Telegraaf zijn – zelfs niet na het zien van de fragmenten uit de vlogs die een van hen met veel succes op YouTube plaatst. Waren ze vervelend in die beelden? Ja. Ik ben blij dat ik mijn boodschappen niet bij die Zaandamse Vomar hoef te doen, en ik heb medelijden met de politieagenten die de jongens proberen tot de orde te roepen terwijl ze achter hun rug om belachelijk worden gemaakt.

Maar wat ik aan tafel bij Pauw vooral zag, waren twee volstrekt parallelle werelden. Terwijl zich in mijn ogen het pr-debacle van de eeuw voltrok, dacht vlogger Ismail Ilgun waarschijnlijk verlekkerd aan de kijkcijfers van zijn ‘HoodVlogs’.

Stilletjes hoopte ik op een handvol buurtvaders met autoriteit en oneindig geduld die buiten het zicht van de camera’s eens een dagje bij die Vomar gingen hangen, dan was vast nog niet alles verloren. Of herfst, dat zou ook helpen.