<div class="lead">
De mening: je moest er een hebben deze week. Het was zoeken naar een goed, stellig exemplaar, maar geen enkele zat lekker. Links, rechts, Keulen, nepborsten. En toen stierf Bowie.
</div>
Het was de week waarin je nergens meer een hoekje kon vinden waar het niet ongemakkelijk toeven was. De mening: je zou hem hebben, en hij zou onwrikbaar zijn. Dat links nu voor eens en altijd bewezen had een kudde laffe, wegkijkende schaapjes te zijn die de ogen sluit voor het feit dat het vrouwbeeld in de islam onverenigbaar is met de manier waarop wij in het westen wensen te leven. Namelijk: met ‘multi phyl ti corti rocci’, zoals Reve het ooit in een andere context verwoordde, maar de handjes altijd af en nooit geen onuitgenodigde piemel in.
Voor rechts was ‘Keulen’ aanleiding genoeg om al hinkstapspringend via de Arabier en de Noord-Afrikaan uit te komen bij het zwembadgedrag van bontkraagjes uit Amsterdam-West, en aldus via een schier onnavolgbare logica bij de wenselijkheid van dichte grenzen en een muur om Europa, waarvan iedereen weet dat hij niet te bouwen is. Wie voorzichtig opperde dat bepaalde figuren die nou niet echt bekend stonden om hun warm kloppend hart voor de vrouwenzaak opeens wel erg enthousiast op deze wagen sprongen, werd gekapitteld en weggehoond.
<q class="pull-right">Zoals Reve zei: &#8216;multi phyl ti corti rocci&#8217;, maar de handjes altijd af en nooit geen onuitgenodigde piemel in.</q>
Maar die andere kant – dat het er niets mee te maken mocht hebben, en we vooral niet moesten constateren dat de Günthers, Fritzen und Walters in de nieuwjaarsmeute schitterden door afwezigheid – helemaal lekker voelde dat toch ook niet. De boze blanke mannetjes zag je de volgende dagen door de straten paraderen, ook lelijk, maar het focussen op de afkeer die je voor hen voelde, maakte het gedrag van al die gefrustreerde gekleurde mannetjes niet ongedaan.
Overal kon je de traditionele onredelijkheid en het gebrek aan nuance de kop zien opsteken, maar als je eerlijk was liet het eigen brein liet zich ook niet onbetuigd. Dat mopperde, bijvoorbeeld, op de asielzoekers die erbij betrokken waren. Wisten die knakkers dan niet hoe broos de Duitse publieke opinie was? Konden die zich nou niet eventjes voorbeeldig gedragen, in de wetenschap dat er nog flink wat uitgehongerde landgenoten waren die straks eventueel óók dat helse pokkenland wilden ontvluchten – iets waarvoor ze toch afhankelijk waren van de Duitse bereidheid om dat te ‘schaffen’? Je had de gedachte nog niet geformuleerd, of je wist: pubers, klootzakjes, dronken en wellicht niet al te slim – wat verwachtte je nou eigenlijk, behalve dan dat ze hun poten thuishielden?
Het brein mopperde ook op de naakte performancekunstenares voor de Keulse Dom die zich dankzij ten hemel wijzende nepborsten en pornovagijn verzekerde van aandacht in alle kranten – mogelijkerwijs op spectaculaire wijze haar point missend, maar alweer afgeleid door de complottheorie, uit ministeriële hoek nog wel, die zich bij het debat voegde. Ja, heel relevant, die vraag of de massa-aanrandingen en -berovingen wellicht georganiseerd waren door ‘mannen in nette pakken’, maar áls het antwoord al ooit kwam, werd het daarmee dan nog enger, of juist minder eng?
Zo ging het rond en rond, tot gekmakens toe. Het hoofd als slaaf van de carrousel van meningen waar ook wel/niet wat in zat.
Tot opeens dan. Tot Bowie.
Zomaar een Elvis/John Lennon/Bob Marley-moment op een grauwe maandagochtend. Met zijn nieuwe plaat liet hij, achteraf gezien, een duidelijke zwanenzang achter zonder dat iemand iets in de gaten had, en piepte hij er plotseling tussenuit. Anderhalf jaar ziek, vrijwel niemand die het wist. Wow, wat stijlvol gedaan! Als we het van iemand hadden verwacht, dan wel van die ouwe, grote ongrijpbare held.
Voor Keulen was geen plaats meer. Sentiment klom achter het stuur, en raasde joyrijdend langs de talloze momenten die Bowie met zijn muziek inkleurde. Er was geen verweer tegen de emotie die je op dat moment met miljoenen deelde: dat hij eigenlijk een beetje van jou was. Zo sterk verbonden met de smaak en de kleur van hele jaren. Zo vaak het decor van adolescente melancholie of vreugde. Zoveel dansvloer. Zoveel lange autoritten waarbij die stem in één klap de sfeer de landerigheid verdreef. Zoveel ochtendgloren met een geliefde.
Oh, you pretty thing… Dankjewel.