Sander Donkers, de man met een hekel aan die pleurismuziek daar, maakte ADE leuk met wat chemische middelen. Alles werd er leuker van – de PvdA, Dirkie Kuyt, het vrijhandelsakkoord én het Vaticaan! Tja, tot twee dagen later.

De hoofdstad was een week lang het epicentrum van de mondiale dancewereld, en wie was erbij? Jawel: yours truly, hartstochtelijk liefhebber van zo’n beetje alle muziekstijlen op deze planeet, behálve dan toch van minstens vijfennegentig procent van de elektronische varianten, en zeker niet van de desbetreffende tandartsboor meets kapotte stofzuiger-ruis die de dj van dienst op ziedend volume over ons uitstortte in een kille, kale loods in Amsterdam-Noord. Dit alles nadat ik enige uren had staan wachten in, respectievelijk, de lange rij om van top tot teen gefouilleerd te worden, de lange rij om voor zes euri’s een verdomd ingewikkeld bedienbaar kluisje te bemachtigen en de lange rij voor muntjes.

Het was, kortom, allemaal ongelooflijk verschrikkelijk. Maar gelukkig gaf dat niks, want och, wat was mijn haar opeens overweldigend zacht – kom, je moest er echt even aan voelen – en wat was mijn liefde voor alles en iedereen opeens peilloos diep. Zelfs voor de dj, die lieve, lieve dj, wiens pleurismuziek gedurende de nacht merkwaardig genoeg door mijn heupen en knieën steeds positiever ontvangen leek te worden.
Ach, wat een kleine chemische herschikking der dingen al niet vermag. Alles wat heel ellendig was, was heel erg mooi tegelijk. Heel vreemd, maar ja: vraag niet hoe het kan, profiteer ervan!

Het fijne was ook dat het de volgende dag nog steeds zo was. Kijkend naar De Klassieker – vooraf ouderwets opgepijpt door Dirkie Kuyt, die nog eens vertelde over de ‘doodschop’ die hij ooit ‘met alle respect’ uitdeelde aan Rafael van der Vaart – zag ik hoe mijn club vijf minuten voor tijd de overwinning verspeelde. Was dat normaliter een reden voor chagrijn geweest, nu leek het me de perfecte oplossing. Lekker gelijk, eerlijk zullen we alles delen. Rotterdammers blij, niemand een been gebroken, niks in de fik. Hallelujah!

Ik las over de PvdA, waar zich inmiddels vijf kandidaten voor het lijsttrekkerschap in de strijd hadden geworpen. Dat kon je nogal overdreven vinden voor een partij die volgens de peilingen qua grootte inmiddels de zevende van het land was – nog even en ze hadden voor elke zetel één kandidaat – maar je kon ook denken wat een mer à boire aan talent de sociaaldemocratie toch was. En wat een feest dat je als niet-lid nog mocht meestemmen ook! Misschien moest ik al mijn nieuwe vrienden van die voorafgaande nacht even inseinen. Drie keer stemmen voor de prijs van één kluisje op het Amsterdam Dance Event – je was een dief van je eigen portemonnee als je zo’n kans liet liggen.

Tevreden ging ik te bedde, waar ik ogenblikkelijk begon te malen. Wisten die kardinalen wel dat Satan zijn boodschappen heel goed pleegt te verstoppen?Nog mooier waren de berichten over de Walen, die het omstreden vrijhandelsakkoord tussen Europa en Canada dreigden te blokkeren. Huh? Wélke Walen eigenlijk? Ik had honderden kilometers door Wallonië gefietst en er zelden een levende ziel aangetroffen. Maar nu waren ze massaal achter hun neergelaten rolluiken vandaan gekropen. Boze tongen mochten dan beweren dat ze dat alleen maar deden om de Vlamingen een hak te zetten, intussen trotseerden ze toch maar mooi de duistere plannen van het grootkapitaal. Ging natuurlijk vast weer niet lukken, maar schitterend was het wel.

Misschien wel net zo schitterend als het compromis dat werd bereikt in Vaticaanstad, waar alle kardinalen danig van de leg waren vanwege de voorgenomen opening van een Hard Rock Café. Begrijpelijk, het idee dat de Paus straks uit zijn slaap wordt gehouden door Guns ’n’ Roses of Metallica is al erg genoeg, maar iedereen weet dat de Duivel zijn onheil graag via rock ’n’ roll verspreidt. Maar was het dan geen prachtige oplossing dat de uitbater plechtig beloofde ‘geen satanistische muziek’ te zullen draaien?

Tevreden ging ik te bedde, waar ik ogenblikkelijk begon te malen. Wisten die kardinalen wel dat Satan zijn boodschappen heel goed pleegt te verstoppen? Dat ze dat hele repertoire achterstevoren moesten afluisteren om er zeker van te zijn dat het oké was? Nee, het kon niet goed gaan. Het ging mis, álles ging mis. Al was het misschien net iets waarschijnlijker dat het begin van een fikse chemische kater zich aandiende.