Als we alle zekerweters nu eens zouden verbannen naar het lelijkste waddeneiland, dan kunnen wij naar hartenlust wikken en wegen. Verder komen we er niet mee, maar het is wel zo gezellig.

‘Ik had me voorgenomen de Keulse beker aan me voorbij te laten gaan,’ schreef Martin Sommer in de Volkskrant, om er vervolgens zijn hele column aan te wijden. Zijn aarzeling betrof niet het feit dat de nationale discussiekaravaan inmiddels verder was getrokken, met de heilige/hoerige Patricia Paay als nieuw stralend middelpunt. Nee, Sommer kon niet anders. Het was ‘niet zo ingewikkeld’, ‘evident’ eigenlijk, dat het allemaal door de islam kwam. Tocqueville, Flaubert en Renan zagen dat eeuwen geleden al haarscherp, maar de helft van Nederland wilde het nog steeds niet begrijpen. En dus had hij, licht vermoeid, de kroontjespen maar weer ter hand genomen.

Ik voelde een steek van jaloezie over zoveel geharnaste zekerheid. Hé, daar had je een artikel in The New York Times, waarin een Amerikaanse vrouw vertelde hoe ze op de gewraakte avond gered was door een groep Syrische vluchtelingen, die trouwens walgden van de door drank- en drugsgebruik op hol geslagen meute. Een afkeer die toch óók iets met de islam te maken had. En getver, daar zweefde de gedachte aan de sjiitische geestelijke alweer langs, die onlangs in Saoedi-Arabië eerst onthoofd en dáárna gekruisigd was – wat me niet alleen ronduit onvriendelijk en overdreven voorkwam, maar wat ook vast en zeker gebeurd was met een beroep op de islam. Dilemma. Ik kon toch niet elke week opschrijven dat ik voortdurend overal aan twijfelde en tureluurs werd van de gelijkhebbers, de ‘nazi’-schreeuwers, de varkensophangers, de volle zak-verwijters, de mannen-willen-nou-eenmaal-maar-één-ding-roepers, de oorlogshitsers en de tut-tut-tutters die ons omsingelden en elkaar in het gezicht stonden te blaffen in wat ook míjn openbare ruimte was?

Mijn oog viel op een uitspraak van Ahmed Marcouch. ‘Nederland heeft Wilders, maar ook Arib.’ Bám, dat ronkte overtuigend! Die kant moest het op. ‘Nederland heeft Sommer,’ pende ik neer, ‘maar ook Donkers.’

Annabel Nanninga en Francisco van Jole in één stapelbed. Dat zou ze leren!

Dat stond daar fraai, nu de bijbehorende gepeperde mening nog. En verrek, daar had je ’m al: alle zekerweters oprotten naar het lelijkste Waddeneiland, veerdienst opheffen, internetkabel doorknippen en wel nu! Weifelingen over de lijst – was Theodor Holman in het echt niet veel aardiger dan in zijn columns? – radierde ik onverbiddelijk aus. Annabel Nanninga en Francisco van Jole zouden een stapelbed delen, de Frontaal Naakters en de GeenStijlertjes gingen in dezelfde blokhut en kregen maar één pak rijst, om broederlijk een voedzame maaltijd van te bakken. Dat zou ze leren! Op het vasteland konden wij intussen naar hartenlust wikken en wegen, met een vóór hier en een tegen daar, en wat jij zei, daar zat ook wel wat in. Het geinige was dat we weliswaar niet veel verder kwamen, precies even ver eigenlijk als op het eiland waar ze heel zeker het diametraal tegenovergestelde wisten. Maar bij ons was het wél gezelliger. De opiniepagina’s van de kranten werden voortaan gevuld met een plaatje van een lief dier.

Tevreden toog ik op zaterdagochtend naar een onherbergzame uithoek van de grote stad A om een voetbalwedstrijd van mijn dochter te vlaggen. Nieuw Sloten uit, een angstgegner van jewelste sinds een bijzonder akelig incident met een doodgeschopte grensrechter. Lag indertijd ook aan de Islam.

Nu was het er zeer prettig, de gehaktballen waren van goede kwaliteit en niet duur bovendien. Langs de lijn stonden vaders, moeders en broertjes van Noord-Afrikaanse afkomst het roerend met de gestampte pot eens te zijn dat zich voor onze ogen een prachtwedstrijd voltrok. ‘Pak je vrouwtje,’ galmde er over het veld, en ook na Keulen klonk dat helemaal niet raar. 3-5 met een zonnetje der bij. Na afloop allemaal netjes een handje geven. Zo moest het zijn, besloot ik, al was het maar omdat we niet veel andere opties hadden. Hekken, muren en quota gingen de verkleuring niet stoppen. Het werd onherroepelijk anders en het gaf niet. De meisjes zouden ons redden, en anders de sport wel. Ik wist het plotseling heel zeker.

Maar ja. Ik had mijn ogen strak op de bal en het laatste vrouwtje, dus wie kon zeggen waar ik op dat moment allemaal wel niet van wegkeek?