Keerpunten, de wereld in 2018: Ieder jaar vraagt The New York Times een keur aan denkers, schrijvers, wetenschappers en wereldleiders wat de keerpunten zijn van deze tijd en waar we met de wereld naartoe gaan. Vrij Nederland selecteerde de beste bijdragen.
Een man droomde dat iemand hem vertelde dat hij ergens ver weg grote rijkdom kon vinden. Zodra hij wakker was, ging hij op zoek. Na een lange, gevaarlijke reis kwam hij aan op de plek uit zijn droom. Een buurtbewoner die had gehoord wat de dromer kwam doen, begon hartelijk te lachen en zei dat hij al drie keer had gedroomd over een huis waar onder een fontein een grote schat begraven lag. De dromer besefte dat de man zijn eigen tuin beschreef. Hij keerde huiswaarts en vond de schat.
Net als de man in dit sprookje is de Chinese filmindustrie lang op reis geweest om haar plek in de wereld te vinden. In 1994 was The Fugitive de eerste grote Hollywoodfilm in decennia die in het land werd uitgebracht. Het publiek was betoverd door de geluidseffecten en de vaart in de film, die een daverend succes was. Sindsdien bestaat er een wankel evenwicht tussen de Chinese filmindustrie en Hollywood.
Ondanks een dramatische daling van de kaartverkoop in China – na een groei van gemiddeld 35 procent per jaar van 2011 tot 2015 steeg de opbrengst van filmkaartjes in 2016 met slechts 3,7 procent – heeft het land nog altijd een enorme markt voor films, met een voortdurende uitbreiding van bioscopen in plattelandsgebieden en publiek met een onstilbare honger naar Hollywood-actiefilms. Zo zeer zelfs, dat Hollywood onlangs is gestart met de productie van op China gerichte films met casting van Chinese filmsterren, die een gigantische kaartverkoop genereren en waarbij verhaallijnen en uiterlijk van films worden aangepast om Chinese bioscoopgangers voor zich te winnen.
Veel mensen binnen de Chinese filmindustrie, van jonge scenaristen tot oude rotten binnen de filmkritiek, kennen de dramaturgische opbouw die Hollywood hanteert van buiten en zweren bij de bijbehorende trucjes en tactieken. Veel Amerikaans aanbod op de Chinese markt doet het, ongeacht kwaliteit, nog altijd goed bij het Chinese publiek, vooral bij jongeren wier kijkgewoonten zijn gevormd door Hollywoodfilms en tv-series. Net als het kijkerspubliek in andere ontwikkelingslanden neigt het publiek in China naar een wereldbeeld dat volledig wordt bepaald door de Verenigde Staten – ook al staan die niet gelijk aan de hele wereld, en ook al is Hollywood niet de enige plek ter wereld waar films worden gemaakt.
Culturele uitwisseling
Net als een oceaan die alle rivieren toelaat, zal de Chinese filmindustrie invloed blijven uitoefenen en zich ook laten beïnvloeden door haar internationale tegenhangers. China heeft de Verenigde Staten nodig – en vice versa. Op dit moment is de grote discrepantie dat zeer weinig Chinese films de Amerikaanse markt kunnen betreden en dus geen behoorlijk publiek kunnen trekken. Het Chinese publiek levert Hollywood enorme winst op, maar wat krijgt de Chinese filmindustrie daarvoor terug?
Daarbij hebben zelfs films van eigen bodem het soms zwaar in China doordat ze worden overschaduwd door blockbusters uit Hollywood. We maken ons met recht zorgen over de voortgang en nalatenschap van de Chinese filmtraditie en de mogelijke teloorgang van onze unieke waarden en esthetiek.
Als een boot die zich met de stroom laat meevoeren, werken wij ondanks deze zorgen gewoon verder aan het behoud van wat ons onderscheidt en halen ook voordeel uit deze culturele uitwisseling. Maïs, tomaten en zoete aardappelen kwamen ook vanuit het buitenland hierheen, en brengen China evengoed groei en voedsel.
Doordat ik al vaker met Hollywood heb gewerkt, ben ik beide werelden meer gaan waarderen.
Door de technologische en reglementaire verschillen tussen de Amerikaanse en Chinese filmindustrie is het niet altijd makkelijk om kennis uit het ene werkveld toe te passen in het andere. Soms maakt een poging tot verbeteringen alles alleen maar ingewikkelder. Zelfreflectie en aanpassing zijn van levensbelang. Als je twijfelt uit angst om fouten te maken, rem je de groei en verandering die onmisbaar zijn voor het maken van kunst.
Al ligt de schat vol in het zicht verstopt, toch weten wij dat alles om de reis zelf draait. Wij moeten alle kanalen – en onze geest – openstellen om tot een wederzijds begrip van onze culturen, werkwijzen en economieën te komen. Beide kanten moeten verder reizen dan ze ooit voor mogelijk hielden om elkaar beter te leren kennen en te ontdekken hoe ze een fantastische toekomst kunnen bouwen.
De Chinese Oscar-genomineerde filmregisseur Zhang Yimou maakte films als Ju Dou (1990), Raise the Red Lantern (1991), Hero (2002) en House of Flying Daggers (2004).
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.