<div class="lead">
De Belgische acteur Wim Opbrouck &#8216;wereldberoemd in Vlaanderen, maar vanaf het najaar ook bij ons&#8217; schoof aan bij Zomergasten voor een gesprek dat zich het best laat omschrijven als genuanceerd. Over het algemeen wenselijk, die nuance, maar het bleef wat braaf.
</div>
Wim Opbrouck, de vierde Zomergast van dit seizoen, en volgens presentatrice Janine Abbring ‘wereldberoemd in Vlaanderen, maar vanaf het najaar ook bij ons,’ geeft meteen toe dat hij fan (spreek uit: van) is van het programma Zomergasten. Hij keek vroeger al om geïnspireerd te raken, zelfs als de gast hem niet lag.
Even kreeg ik het gevoel dat Opbrouck direct de controle wilde hebben over hoe de mensen voor de televisie tegen hem aan zouden kunnen kijken. Als ik je niet lig, laat dan de fragmenten je inspireren. Veel later in het programma geeft hij ook toe dat het een laf trucje van hem is om van het ergste scenario uit te gaan, zodat het alleen maar mee kan vallen.
In het eerst getoonde fragment spreekt Jan Wolkers (Zomergast in 1991) over zijn liefde voor dichter Dylan Thomas; dat maakt inspiratietechnisch veel goed. Volgens Wolkers moet je je gebit voor dichters over hebben, met andere woorden: je tanden kapot kunnen bijten op de poëzie. Na het fragment zegt Opbrouck dat poëzie de bron van alles is. Maar wat hij daar nou precies mee bedoelt blijft onduidelijk. En zo zal het vaker gaan deze avond. Opbrouck kiest inderdaad inspirerende en schitterende fragmenten uit, vooral voor wie van literatuur en de kunst van het maken houdt, maar de kijker komt er niet altijd achter waarom Opbrouck nou iets mooi vindt of wát hem dan zo raakt. Daarvoor blijft hij te vaak hangen in algemeenheden en cliché’s. Hij lijkt vooral te willen tonen, we moeten kijken in plaats van duiden. Opbrouck zoekt in alles de nuance: het overkoepelende thema van de avond. Nuance is vooral in dit Trump-tijdperk zeer wenselijk; maar het gesprek tussen Opbrouck en Abbring blijft hierdoor wat risicoloos en braaf.
<q class="pull-left">Wim Opbrouck: &#8216;Misschien hebben ze een ziel die ze durven laten zien. Misschien stelt het niets voor.&#8217;</q>
Als Opbrouck een (wederom prachtig) fragment laat zien uit een documentaire over schrijver Ted van Lieshout (Ik zal uw naam niet noemen), en het gesprek spannend lijkt te worden wanneer hij zegt een pleidooi te willen houden voor nuance als het op pedofilie aankomt, voegt hij er snel aan toe: ‘Maar naar alles moet genuanceerd gekeken worden. Niet alleen naar dit onderwerp.’ Waardoor hij (uit angst?) uiteindelijk tóch geen enkele nuance aanbrengt.
De fragmenten blijven van hoog niveau, maar het gesprek bereikt een dieptepunt als het over eten gaat.
Janine: ‘Als ik bij jou kom eten, wat gebeurt er dan?’
Wim: ‘Dan word je gastvrij ontvangen.’
Janine: ‘En als je uitpakt?’
Wim: ‘Dan serveer ik een paella in mijn tuin.’
Prima.
Gelukkig weet Abbring (van wie ik fan ben) na een fragment uit Chef’s Table uit het dal te klimmen door Opbrouck te confronteren met het verloop van zijn carrière bij NTGent. Johan Simons vertrok. Wim Opbrouck werd artistiek leider. Hij schilderde de muur in de schouwburg vol. Johan Simons kwam terug. Hij schilderde de muur over. Wim Opbrouck vertrok. Daarin schuilt waarschijnlijk een behoorlijk ongenuanceerd verhaal. Abbring probeert: ‘Was dat pijnlijk voor jou?&#8217; En, wanneer blijkt dat Simons en hij er niet over gepraat hebben: ‘Maar jullie zijn toch vrienden?’
Heel fijn dat Opbrouck hier trouw blijft aan zijn genuanceerde blik. 
Na een minidocumentaire (Sam &amp; John) over vriendschap tussen een buurman van 93 en een jongen van 6 uit Vilvoorde komt het laatste en allermooiste fragment van de avond. Nina Simone zit achter een piano en zingt onder andere over kunstenaars. &#8216;Misschien hebben ze een ziel die ze durven laten zien. Misschien stelt het niets voor.&#8217;
De ziel die Nina Simone laat zien is onmiskenbaar die van een groot kunstenaar. En dat is maar weinigen gegeven. Wim Opbrouck heeft ze in zijn Zomergasten-aflevering aan ons laten zien.
<div class="info-box">
Lees hier de <a href="https://www.vn.nl/thema/zomergasten-2017/" target="_blank">recensies</a> van de vorige Zomergasten met Roxanne Hertzberger, Eberhard van der Laan en Glenn Helberg.
</div>

Maartje Wortel

De nuance regeert bij Zomergast Wim Opbrouck

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips