Film / ‘Komt een vrouw bij de dokter’
Na de première van de film Komt een vrouw bij de dokter van Reinout Oerlemans, bestijgt schrijver Raymond &#8216;Kluun&#8217; van de Klundert het podium van bioscoop Tuschinski. &#8216;Een schrijver moet op zo&#8217;n moment natuurlijk weer iets heel intelligents zeggen,&#8217; zegt hij met een zachte g. Dan mompelt hij wat en zegt hij hard: &#8216;Overweldigend!&#8217; De film doet volgens hem recht aan het boek. Lekker &#8216;rauw en geil&#8217;.
Het type Kluun heeft mij altijd op de zenuwen gewerkt. Hij doet me denken aan zo&#8217;n Amstel Bierjongen. Je weet wel, die drie jongens die lange tijd de hoofdrol speelden in de commercials van Amstel die bij voorkeur werden uitgezonden in de pauze van een voetbalwedstrijd. Jongens die bij elkaar klitten en alleen lachen als ze iets of iemand uitlachen. Met die &#8216;jullie westerlingen vinden mij zeker een domme Brabander&#8217;-blik in de ogen.
Toch heb ik geen hekel aan Kluun, ik heb zelfs wel sympathie voor hem. Het heeft te maken met de combinatie van &#8216;ergens goed in zijn&#8217; en tegelijkertijd de underdog zijn. Denk aan een weesjongen die mooi kan tekenen maar uitgelachen wordt, of een verlegen boerenmeisje dat goed paard kan rijden, maar gepest wordt door de stadstuttebellen. Zo is het met Kluun ook. Een Brabantse jongen met een talent om verhalen te schrijven en te verkopen, op de huid gezeten door de Amsterdamse culturele elite, die er alles aan doet om hem de literaire tempel uit te pesten.
Stoute broertjes
De Kluun van nu zou een mooie &#8216;held&#8217; zijn voor een film of een boek. Een karakter dat je wilt volgen en van wie je hoopt dat hij zijn pestkoppen een poepje laat ruiken. Dat hij ooit de AKO Literatuurprijs wint of, als een moderne Jan Wolkers, zonder zich opgelaten te voelen een glas champagne drinkt met Adriaan van Dis, A. F. Th. Van der Heijden en Harry Mulisch.
Schrijvers uit de literaire elite waren er niet bij de première in Tuschinski. Marco en Leontine, Ruud en Estelle waren er wel. De bekende gezichten werken hoe dan ook sfeerverhogend. En er hangt een vrolijke paranoïde volgens-mij-kijkt-iedereen-naar-me-spanning.
De prins en prinsessen van het bal zijn Carice van Houten, Anna Drijver en Barry Atsma. De laatste speelt Stijn, de &#8216;held&#8217; van KEVBDD, zoals Kluun de titel afkort. Stijns vrouw heeft borstkanker en Stijn vertoont vluchtgedrag dat in zijn geval neerkomt op zuipen en vreemdgaan in het Amsterdamse nachtleven. Het verhaal is gebaseerd op Kluuns eigen belevenissen.
In de tijd dat Kluun de nachtclubs onveilig maakte, tien jaar geleden, draaide ik samen met mijn kameraad Bas Albers onder de naam Easy Aloha&#8217;s platen in het Amsterdamse nachtleven. Daarnaast verzorgden wij een societyrubiek in Het Parool. In die tijd kwamen we veel &#8216;Stijnen&#8217; tegen in tenten als de Escape, de Supperclub of op feestjes na modeshows. De stoute broertjes van Chris Zegers, die zoals Patrick Bateman in American Psycho een lege zombieachtige wolk om zich heen hebben hangen. Alsof ze geen gedachten hebben en alleen maar &#8217;te gek&#8217; of &#8216;ja ja ja ja ja&#8217; kunnen zeggen. Alsof ze alleen maar iets voelen als ze op de wc cocaïne staan te snuiven.
Cocaïnekater-verveeldheid
De sfeer in Tuschinski is strenger dan tien jaar geleden bij dit soort premières. Zelfs met een uitnodiging is het lastig om binnen te komen. Formeel gezien ben ik niet &#8216;in black tie&#8217; en ik kan me niet herinneren dat dat tien jaar geleden ooit een probleem was. Het publiek is voor mijn gevoel ook eenvormiger, vergelijkbaar met een gala van een studentenverenging. Zwarte pakken en avondjurken. En net even te veel mensen die hun geld verdiend hebben in de huizenmarkt. Ik mis de mensen die er niet bij willen horen, met rare haren, gekke brillen, Jan Mulder-achtige cocaïnekater-verveeldheid en iemand als Herman Brood. Er gaat een spookachtige dreiging uit van uniformiteit.
Als de hoofdrolspelers de rode loper hebben doorgeploegd, begint de film. Het wordt donker en we maken kennis met Stijn. De dertiger leeft in &#8216;de Champions League van het levensgenieten&#8217;. Hij verdient bakken met geld, hij barst van de goede vrienden en komt een fucking geweldige meid tegen. &#8216;Ik wil een kind van haar,&#8217; roept hij hard door het kantoor. Hij trouwt met haar, neukt met haar onder de fucking blote hemel in een fucking korenveld, en ze krijgen een kind. Maar de Brabantse jongen heeft nog wat in te halen. En dat komt goed uit, want heel Amsterdam loopt vol met fucking lekkere wijven. En hij heeft natuurlijk, zoals dat gaat bij Brabantse jongens, nog een project lopen bij het carnaval. Fuck hee, want dat is Karnaval, weetjewel. Dan wordt zijn vrouw ziek. Fuck, man. Wat nu. Hij weet het fucking niet meer. Hij moet het fucking huis uit. Zuipen, neuken, helemaal naar de klote. Met één vuist in de lucht stompen op pompende house. Fuck, dit is heftig man.
Statige strakke mensen
Gelukkig blijkt carnavalsproject Roos wél de Champions Trophy van de vrouwen te zijn. Zij geeft hem de geile vingerverfseks die hij nodig heeft om zijn vrouw te verzorgen. En ja, als je iemand dagelijks naar de wc draagt om te plassen of te kotsen, dan schept dat een band. Zoals iedereen die van tuinieren houdt weet, ga je altijd houden van een plantje dat veel extra veel verzorging nodig heeft. &#8216;Wat is ze fucking sterk,&#8217; mompelt Stijn bewonderend.
Aan het eind van de film zit iedereen te snotteren. Een klein meisje dat afscheid neemt van haar moeder die borstkanker heeft, dat werkt. Het is niet heel subtiel. Maar waarom ook niet. De scène toont het rampenscenario dat vrijwel iedere moeder wel eens in haar hoofd afspeelt. En Kluun heeft het zelf meegemaakt. In plaats van bot effectbejag, kun je het met even veel recht een sterke filmscène noemen. En het verhaal van de film is ook interessant. Hoe een egocentrische jongeman verandert in een vader die empathie ontwikkelt voor zijn zieke vrouw. En hoe meer ik erover nadenk, hoe beter ik het gegeven vind. Maar zoals ik sympathie heb gekregen voor Kluun, krijg ik die maar niet voor Stijn. Hij houdt voor mij de kilte van de Escape, Kane, Tiësto, de Heineken Music Hall, Buddha Bar en radio 538 in. De koude energie van powerchords, baskicks en wodka.
Het kan bijna niet zo zijn dat de kille leegte die je bij zo&#8217;n jongen voelt er ook werkelijk is. Net zomin als je je kunt voorstellen dat er achter de statige strakke koppen van de black-tie colonne echt statige strakke mensen verscholen gaan. Het zullen toch ook mensen zijn die zich af en toe diep van binnen jongens en meisjes voelen, die eigenlijk liever tegen een bal zouden schoppen of een mooie tekening zouden maken. Mannen en vrouwen die dingen zeggen die ze niet menen, omdat ze in situaties zijn gekomen waar ze niet in willen zitten, zoals in de rij staan bij de garderobe en een mening moeten hebben over de film Komt een vrouw bij de dokter.
Hopelijk legt Kluun de innerlijke wereld van een &#8216;Stijn&#8217; nog eens echt goed uit en geeft hij zijn literaire pestkoppen een koekje van eigen deeg.
‘Komt een vrouw bij de dokter’ van Reinout Oerlemans draait vanaf deze week in de bioscoop

Gerard Janssen

De kilte rond Kluun

Vast in zijn eigen gelijk

Heinen

Verhaal van de Week

Social media hacks

Midterms

Premier Jetten

Exit-strategie

Flashback

Hans Stegeman

Tijd voor activisime

Teun van de Keuken

Stop Big Money

Montana

Zo verslaan we radicaal-rechts

Lula uitgelegd

Werkt het nog?

Demonsteren

Schrijver

S.A. Cosby

Ons nieuwe maandblad!

Nu in de winkel