‘Corrupto! Allemaal.’ David Lee slaat met zijn vlakke hand op het plastic tafeltje. Zijn bestek valt op de grond maar dat lijkt hem niet te deren. We zitten aan het open raam in een Japans restaurant in Ciudad del Este, een stad op de grens met Brazilië. Het is een drukke zaterdag. De hitte slaat je in het gezicht. Een verkeersagent doet pogingen om auto’s fatsoenlijk over een kruising te dirigeren. Het is vergeefse moeite: iedereen wil een andere kant op. Aan de overkant van de straat loodsen luidruchtige kooplieden de dagjesshoppers hun kramen en winkels binnen. Dvd-spelers, laptops, sigaretten, camera’s, de polsbandjes van Lance Armstrong en alle mogelijke illegale schijfjes: alles is te koop op de openluchtbazaar van Ciudad del Este. Veel is nep, veel is gestolen, alles is goedkoop. Dollars, euro’s, reals, guarani’s, pesos – waarmee je betaalt deert niet, als je maar betaalt. De straat is bezaaid met piepschuimen elektronicaverpakkingen. Er komt een jongetje aanhinkelen met een tas vol parasols. Hij klemt zich vast aan het kozijn, maar David Lee stuurt hem meteen weg. Geïrriteerd veegt hij het zweet van zijn voorhoofd. Hij komt uit Taiwan en is na bijna twintig jaar zijn gastland helemaal zat. Dat eeuwige geritsel. Hoe vaak heeft hij al wel niet een som geld aan de politie moeten betalen om te voorkomen dat ze ter plekke een nieuwe belasting op zijn waar zouden verzinnen? Lee, een vroege zestiger met een te grote bril op de neus, handelt in kleding en computeronderdelen. In het kielzog van honderden Taiwanese bedrijven kwamen veel van zijn landgenoten naar het grensgebied. Koreanen, die zitten er ook veel. Al is de liefde bekoeld, Lee gaat voorlopig niet weg. Vooral in Ciudad del Este valt altijd wel wat te verdienen. De regering in Taipei zag al snel in op welke manier ze hier zaken doen. Ze besloot de bouw van een nieuw stadhuis te bekostigen. Op het dak wappert nu de Taiwanese vlag. In ruil kregen Taiwanese banken alle ruimte en beloofde Paraguay voortaan in de Verenigde Naties voor Taiwan te stemmen.