<div class="lead">
In bange tijden stelt de activistische, Palestijns-Nederlandse regisseur Hany Abu-Assad zich juist a-politiek op. Zijn veelgeprezen nieuwe film, The Mountain Between Us, is bewust hoopvol, zegt hij. ‘Het is tijd voor de goede kant van de mens.’
</div>
‘Met mij? Hij wil met míj praten?’ Hany Abu-Assad (55) was verbaasd, vertelt de publicist van zijn speelfilm The Mountain Between Us, toen zij het interview-verzoek overbracht. Op het filmfestival in Toronto (TIFF) is dit survival-drama met Kate Winslet en Idris Elba een hit onder pers en festivalgangers. Opnieuw is Abu-Assads werk een potentiële kanshebber voor Globes, Oscars en andere prijzen die de komende maanden in Hollywood worden uitgereikt. Maar de in Israël woonachtige regisseur had verwacht dat zijn filmsterren alle aandacht zouden krijgen, niet hij.
Eenmaal gewend aan het idee ontspant de Nederlands-Palestijnse filmmaker tijdens een gesprek, vorige week in Toronto. Hij snapt ook eigenlijk wel dat er belangstelling is. In Nederland en de Verenigde Staten staat hij immers bekend om kleine, politiek-geladen films. Zie: Paradise Now en Oman &#8211; die beiden overigens hoge ogen gooiden in Hollywood.
The Mountain Between Us (26 oktober in de bioscoop) is een dure studioproductie, een ambitieuze combinatie van overlevingsdrama en liefdesverhaal. De camera volgt van nabij twee topacteurs. Winslet en Elba spelen fotograaf Alex en chirurg Ben, vreemden die – samen met de hond van de piloot – een vliegtuigcrash overleven. Hoog in de besneeuwde bergen hebben ze alleen elkaar. Uit de ijskoude, blauw-witte wildernis is geen ontsnapping mogelijk. Zonder het einde weg te geven kunnen we zeggen dat het verhaal naast rauw survival-saga een zoektocht is naar hoop, kameraadschap, doorzettingsvermogen, liefde.
Een mega-film met twee A-list sterren en een mega-budget. Leg deze sprong eens uit. 
‘Ze kwamen aarzelend bij mij: we weten dat je gedurfde films hebt gemaakt. Ik dacht: ja, maar durf nu maar eens gewóne film te maken voor het gewone publiek. Iedereen denkt dat dat makkelijk is. Is niet makkelijk. Tegenwoordig maakt iedereen verhalen over boze mensen, geweld, noem maar. Ik wilde wel een film maken die je hoop geeft.
We leven in een tijd dat er bijna geen hoop is. Je slaat de krant open en denkt: morgen is mijn laatste dag, met Noord-Korea, het Midden-Oosten, Europa, Trump en weet ik veel. Dus nu is het tijd om echt films te maken waarin de goede kant van de mens naar voren komt. Want ik geloof niet dat we goed en niet dat we slecht zijn. We hebben goeie en slechte kanten. Dus durf maar.’
 Waarom dit scenario? 
‘Drie jaar geleden las ik het, op een zondag. Ik lees elke zondag in bed alle scripts, de hele dag. Ik begon met The Mountain Between Us (gebaseerd op de roman van Charles Martin) en wilde daarna niks lezen.
Ik vond het ook meteen bijzonder aan dit script dat je een liefdesverhaal hebt in de natuur. Meestal zijn die in de beschaafde wereld, met veel &#8220;vervuiling&#8221;. Iemand komt binnen, je hebt familie, werk. Elk verhaal heeft daar last van. Denk aan Romeo en Juliet. Dit verhaal is echt puur, zonder vervuiling.&#8217;
 Je noemt deze film wel degelijk politiek, maar dat is hij niet op het eerste gezicht. 
‘Uiteindelijk is deze film heel politiek, ja, als kleurloos liefdesverhaal. Ras komt niet ter sprake terwijl de hoofdpersonen zwart en blank zijn, en dat is de eerste keer in Hollywood. Weet je, je hoeft niet te preachen. Waarom moeten we altijd elkaar de les lezen? In een film maak je een beeld, waarin liefde geen kleur heeft. Dat is genoeg, dat is op zichzelf een statement.’
 Was dat de opzet vooraf? 
‘Om de waarheid te zeggen was het per ongeluk. Ik kijk niet naar mensen als een kleurtje. Toen een producent de naam van Idris liet vallen, was ik enthousiast. Ik zocht een goeie acteur. Later dacht ik: Jezus, iedereen zal beseffen dat je een epic love story maakt tussen een zwarte man een blanke vrouw. Maar als je op die berg belandt samen maakt je kleur echt niks uit.
Daarvóór heb ik mezelf de vraag gesteld: is overleven het belangrijkste, of is het begrijpen een hoger doel? Er zijn altijd mensen die dienen belangrijker vinden. De film wordt een zoektocht naar de vraag wat belangrijker is in je leven. Overleven of het dienen van de ander? Ze hebben alle twee zichzelf verloren, om dan de ander te kunnen redden.
Dat betekent ook dat je meer bent dan een dier. We zijn dieren, en we hebben dat overlevingsinstinct, maar we hebben een bewustzijn. Je bent nu eenmaal iemand die in potentie bereid is om te dienen en zichzelf op te offeren.’
 Hangt de bijrol van de hond daar ook mee samen? 
‘Ja, in het begin moeten Idris en die hond niks van elkaar hebben. Uiteindelijk zien we dat ze elkaar redden. Ze hebben elkaar gewoon nodig.’
Opeens verontschuldigt hij zich. ‘Ik sprak ooit vloeiend Nederlands, sorry! Mijn taal vloeit weg na tien jaar buiten Nederland.’ Hij spreekt nog steeds goed Nederlands, maar met een accent en veel Engelse woorden en anglicismen. Logisch. Als nieuwe Nederlander maakt Abu-Assad al films vanaf 1992. Hij boekte snel succes, binnen en buiten Nederland. Na zo’n 25 jaar vertrok hij naar Los Angeles. Zoals iedereen die daar belandt, raakte hij verwend door het perfecte klimaat. ‘Sindsdien ga ik alleen nog op bezoek in Nederland.’ De regisseur woont nu weer in zijn geboorteplaats Nazareth, maar is voortdurend op reis.
De film werd opgenomen op locatie in de bergen aan de Canadese westkust. Het was er tussen de min 30 en min 40 graden. Abu-Assad bezweert dat alle beelden echt en oprecht zijn. Geen trucage en technologie om met digitale middelen te doen alsof we in een bevroren hooggebergte zitten.
Veel regisseurs zouden lekker in de studio hebben opgenomen. 
‘Het ging me om geloofwaardigheid. Voor de kijker, de acteurs en mij. Dat ik werkelijk geloof dat ze in hun karakters kruipen. Op die plek, als je daar belandt, dan is het ’t einde. Dat voelt iedereen op de opnameset. Je kijkt naar zo’n bevroren rotswand, je ziet die vergezichten en je denkt we are fucked. Die emotie had ik nodig.’
 Klaagden je A-list acteurs daarover? 
‘Nooit. Kate Winslet… Die heeft gewerkt met de geweldigste regisseurs. Ze begon met Peter Jackson, vlak voor mij zat Woody Allen. Holy shit! Kate is zo gedreven en getraind. Je hebt meestal trucjes als regisseur. Als je moe bent zeg je: joh, we doen jouw versie en dan onze, zo hou je ze tevreden. Kan niet met Kate. Ze prikt er zo doorheen. Je kan haar niet met flauwekul overtuigen. Over elke zin, elke scène, elke instructie moet zijn nagedacht.’
De film is hier in Toronto goed ontvangen. Hoe voelt dat? 
Hij lacht nerveus. ‘Recensies zijn leuk, maar recensies zijn een troost. That’s it. Voor acteurs en regisseurs is maar één vraag belangrijk voor je carrière: wat heeft je laatste film gemaakt? Dit was geen klein budget. Veertig miljoen dollar, hoe moeten we dat in godsnaam terugverdienen?’
<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="zelfde onderwerp" href="https://www.vn.nl/regisseur-hany-abu-assad-de-nederlandse-palestijn-in-hollywood/" class="article-embed article-embed--left">Lees ookGerard Jansen sprak Abu-Assad vorig jaar in Hollywood3 augustus 2016</a>Stel dat de film wordt genomineerd voor een Golden Globe of Oscar. Stel dat je wint. Kunnen we dan weer een politieke speech over Palestina verwachten, net als in 2006? 
‘Neeeeeee. Nee-nee-nee. Je moet je eigen film respecteren. Deze gaat over iets compleet anders.’

Diederik van Hoogstraten

De Hollywoodfilm van Hany Abu-Assad, met Kate Winslet, is af

MAGA-miljoenen ontwrichten Europa

MAGA in Europa

Verhaal van de Week

'Een slimme rekenmachine'

Aritificial Intelligence

De zomer van de klimaatcrisis

Hannah Prins

Heinens denkfout

Hans against the machine

Publieke omroep

Onderzoek

Laurens Dassen

Essay 

Is het tijd voor een avondklok voor mannen?

Debat op dinsdag

Uit het strafkamp in Belarus: Martin

Kort verhaal

Dit moet je deze maand zien, lezen of bezoeken

Cultuurtips