<div class="lead">
Stephan Sanders wist het niet, maar tweederde van Camerons kabinetsleden waren kostschoolkinderen. Mannen zonder empathie en met de emotionele intelligentie van een zevenjarig kind.
</div>
Nederland kent een elite van likmevestje. Er is genoeg privékapitaal in dit land, maar cultureel zijn de grenzen losjes, en ons onderwijs moet het stellen zonder een exclusieve elite-opleiding, die zonen – en vooruit, een enkele dochter – van de aanzienlijke families verzekeren van een even goede positie als pappa al had.
Achttien jaar zijn ze, en dan pas gaan ze naar de universiteit en erger nog: dan pas komen ze in aanraking met de wereld van de corpora. Tegen die tijd zijn die wezens al goeddeels gevormd, ze hebben seksuele ervaring opgedaan, de verschrikkelijke neiging tot een ‘eigen mening’ is tot wasdom gekomen, en de ontgroeningen, inmiddels verworden tot een zondags fuifje, vermogen ook niet meer de noodzakelijke correcties aan te brengen.
Nee, dan Groot-Brittannië. David Cameron was zeven(!) toen hij uit huis werd gestuurd naar een privékostschool. Daarna keurig door naar Oxford, waar Cameron, net als Boris Johnson, lid werd van de zogeheten Bullingdon Club, een gezelschap van rijke, jonge heren die het als hun plicht zagen copieuze banketten aan te richten in restaurants, waarvan het interieur vervolgens met man en macht werd vernield. Waarna een enkeling verveeld zijn chequeboek trok.
Kijk, daar wordt een elite gekweekt, dan kan je spreken van vormende jaren.
In de Britse krant The Guardian <a href="https://www.theguardian.com/education/2014/jun/09/boarding-schools-bad-leaders-politicians-bullies-bumblers">las ik</a> een artikel van Nick Duffell, psychotherapeut, oud-leraar aan een boarding school en zelf van jongs af aan ook een boarder (een kostschooljongen) geweest. Zo’n 25 jaar behandelt hij nu kostschooljongens, die inmiddels ruimschoots kostschoolmannen zijn.
Ten eerste weten ze niet hoe ze met vrouwen moeten omgaan, hun scholen en clubs waren all male, en op z’n best vinden ze vrouwen interessant, maar meestal blijven het toch zeer exotische wezens, met wie je ineens geacht wordt te trouwen. Tel daarbij op de ambivalente band met de moeder: die heeft ze op zevenjarige leeftijd weggestuurd van huis, die vond het kennelijk niet de moeite om de zoon zelf op te voeden. Resultaat: een heel realistisch en beproefd vrouwbeeld.
Ten tweede: Duffell ziet als een van de meest opvallende karaktertrekken van de boarder dat zo iemand veel competenter lijkt dan hij in werkelijkheid is. Jongens-onder-elkaar doen wedstrijdjes, de sterkste en stoerste wint, dus je moet altijd bluffen en snoeven, net doen alsof alles onder controle is, terwijl achter dat kundige masker, zegt Duffell, vaak niets meer te vinden is dan een radeloze leegte. Zie ook: boarder Tony Blair.
Ten derde: de kostschooljongen mag geen zelfmedelijden voelen. Hij is weliswaar als kind alleen de grote wereld ingestuurd, maar deze actieve verwaarlozing is nu juist een teken van zijn privilege. Een beetje school kost al snel zo’n 35.000 euro per jaar, en het is dus een voorrecht dat jij als kind losgesneden wordt van vader, moeder en verdere familie: het voorrecht van de verlating, die ook nog eens ‘heel veel centjes’ heeft gekost. Dus niet zeuren: jij bent niet zielig, per definitie niet, en de anderen zijn je concurrenten, met wie je zo vroeg mogelijk strategische allianties dient te sluiten.
Gevolg: deze mannen hebben nauwelijks of geen empathie, een emotionele intelligentie van een zevenjarig kind, maar wel een kind dat zich vanzelfsprekend dient te ontwikkelen tot een leider. In de bankenwereld, de advocatuur, de rechtspraak en natuurlijk ook in de politiek.
Ik wist het niet, maar tweederde van Camerons kabinetsleden waren kostschoolkinderen. Dat is nog eens een elite die zichzelf weet te reproduceren.
En we kunnen er Shakespeare bij halen, Macbeth, de drie heksen en de moord op koning Duncan. Maar denk bij die Brexit-klucht ook eens aan de kostschooltraditie: jongetjes, vermomd als mannen, die heel gemene spelletjes spelen. For the fun of it. 

P.S. Ook Nigel Farage was een kostschooljongen.

Stephan Sanders

In de Brexit-klucht spelen kostschooljongetjes de hoofdrol

Welcome to the gooniverse

Verhaal van de Week

Prinsjesdag

Het kabinet kan nog even doormodderen

Pleidooi voor meer ongemak

Hannah Prins

'Getting stuff done'

Rutger Groot Wassink

Hoe Trump de pers te slim af is

Functioneel trollen

Klimaatschade als verdienmodel

Hans against the machine

Buitenlandse agenten

Staatsterreur

Poorten van Europa

Cultuurtip