Arme Buma. Dat ballonnetje, de jonge hollander te verenigen door de dienstplicht – niet alleen militair, hoor. Maatschappelijk! – weer in te voeren, gaat niet op. We hebben Ed Verzet toch al?

Hij was al eens eerder met zijn proefballonnetje de straat opgegaan, maar dat zou je altijd zien: net als-ie ’m opliet, keek er niemand. En dus probeerde Sybrand Buma het afgelopen weekend nog maar ’ns. Er was potdikkie net een lost song van Dré opgedoken, dus wellicht was de wind nu gunstig voor door de lucht fladderende objecten, al dan niet metaforisch. (Mocht u me nu kwijt zijn: pech gehad, ken uw Hazes.)

Terwijl de CDA-leider pleitte voor herinvoering van de dienstplicht teneinde de 17 miljoen individuen van Nederland weer met elkaar te verbinden, doken er beelden op van de vaderlandse Pegida-leider Edwin ‘Der Hollander’ Wagensveld, poserend in camouflagekleding in een Bulgaars bos. Normaal was Ed een ludiek type, met die koddige varkensmutsjes van ’m, maar nu was het hem duidelijk ernst. Samen met de Duitse AfD-politica Tatjana Festerling en een stel gebivakmutste pro-Russische nationalisten had hij de taak op zich genomen de Bulgaar te behoeden voor vreemde vluchtelingensmetten. Oké, niet zo lang geleden was die Bulgaar nog zelf een vreemde smet, en zou-ie met z’n yoghurt en z’n beer en z’n rare muziekinstrumenten aanstonds onze winkelstraten komen overbevolken, maar zaken veranderen nu eenmaal. Inmiddels ging het Ed en Tat om Europa. Goed, ook aan Europa hadden ze meestal zwaar de schurft, maar zet het woordje ‘fort’ ervoor en het wordt een heel ander verhaal. Lekker door het struikgewas tijgeren voor de goede zaak, in de prettige wetenschap dat Ed een webshop met superlegale kruisbogen, stroomstootwapens, messen en katapulten runt. Wat best van pas kan komen, mocht je zo’n uitgehongerde vluchteling/zwaarbewapende jihadist in de kraag vatten.

Je had van die types die zich dan meteen weer gingen verplaatsen in de vluchteling, en hoe het moest zijn om, al bommen ontwijkend, huis en haard te ontvluchten en na een barre tocht zomaar tegen zo’n eng clubje op te botsen, maar zelf kwam ik even niet voorbij Eddie. Die op de banners van zijn website (der-hollander.de) ook al zo verlekkerd met zijn eigen wapentuig poseert. Wat was het met die obsessie? Je kreeg bijna de indruk dat het een seksueel dingetje was.

Buma’s ballonnetje stortte meteen ter aarde, dodelijk geraakt door een welgemikt kruisboogschot.

Nu ja, het was mijn camouflagepakkie-an verder niet. Ik had vooral te doen met Buma. Want wie maalde er nog om dienstplichtigen als je Ed Verzet & his Amazing Avondlanders had? Toegewijd tot op het bot. Als het niet zo lastig forenzen was geweest, hadden ze de grens tussen Mexico en de VS er ook nog even bijgepakt.
Buma’s ballonnetje stortte meteen ter aarde, dodelijk geraakt door een welgemikt kruisboogschot. ‘Slecht plan,’ oordeelde de vakbond van militairen. ‘Hell no,’ klonk het op jongeren-radiostation FunX. Maar had hij niet heel even het voordeel van de twijfel verdiend? Buma sprak over ‘maatschappelijke dienstplicht’, die wellicht ook wel bij de politie of in de zorg kon worden vervuld. Zijn plan kwam voort uit bezorgdheid over de polarisatie in het land. ‘Na de basisschool komen aanstaande chirurgen en vrachtwagenchauffeurs elkaar nooit meer tegen,’ zei hij in Het Parool. ‘Iedereen zit in zijn eigen groepje.’

Buma wil, kortom, De Kloof te lijf. En als je het nou nog wat ‘maatschappelijker’ maakte en iets minder ‘militair’, dan kon ik me er eigenlijk best wat bij voorstellen. Gewoon al die achttienjarigen goed door elkaar husselen – stadse types naar het platteland, provincialen naar de grote stad, Wassenaarse jeugd die goede dingen doet in de Bijlmer en vice versa, Groningers die zandzakken stapelen bij een overstroming in Limburg, Limburgers die scheuren in Groningse huizen helpen repareren. Gezellig met alle kleuren en gezindten de schouders eronder, na een half jaar een dijk van een ceremonie, een oorkonde die gewicht in de schaal legt als je vervolgens gaat solliciteren, een kus van Maxima toe. Ziedaar: reunited, and it feels so góóód!

Het zou er vast niet van komen, maar ondertussen had Sybrand Buma toch maar mooi de kloof tussen mij en het CDA een beetje gedicht. En dat was al een klein wonder.