VVD versus de rechtse kerk

De rechtse kerk

Verhaal van de Week

Onder de motorkap van het IDF

Documentaire

600 dagen de straat op

Verzet

Tijd voor scholierenprotest?

Jongerenpanel

Doe iets niet

Dolf Jansen

Dienstplicht

Chard van den Berg

Laat de boer rouwen

Hans Against the Machine

Veiligheidsraad

Verenigde Naties

Iedereen aan de marathon

Zeitgeist

Jacht op vreemdgangers

Digital Families

<h5>Veer Arends (16), Rotterdam:</h5>
In Frankrijk gaan scholieren en studenten de straat op door de onvrede in en over het schoolsysteem. Het gaat onder andere over het feit dat gebouwen oud zijn, de werkdruk te hoog ligt en er vaak sprake is van te grote klassen waardoor veel leerlingen niet de aandacht krijgen die ze verdienen en/of nodig hebben. 
<blockquote>In Nederland kampen leerlingen ook veel met lesuitval door het tekort aan docenten en een te hoge werkdruk </blockquote>
In Nederland hebben we echter ook geen perfect plaatje. Op meer dan 20 procent van de scholen in Nederland kampen leerlingen namelijk ook met problemen zoals bijvoorbeeld veel lesuitval door het tekort aan docenten en een te hoge werkdruk om je goed te ontwikkelen. 
In zowel Nederland als Frankrijk is nu sprake van een dalende acceptatie van de LHBTQIA+-gemeenschap. Naast de hoge werkdruk die meer dan de helft van de scholieren ervaart, is dus de situatie op school voor leerlingen die deel uitmaken van de LHBTQIA+-gemeenschap de afgelopen jaren verslechterd door de eerdergenoemde afgenomen acceptatie onder jongeren.
Ik zie echter ook in dat, hoewel Nederland zeker niet in de topdrie staat en er nog genoeg verbeterpunten zijn, we als land toch op mondiaal niveau een veilige en goede leeromgeving bieden. Hier ben ik dankbaar voor, maar ik ben ook van mening dat het doel niet is om ‘beter’ te zijn dan andere landen. Het doel zou moeten zijn om scholing zo toegankelijk, veilig, effectief en leuk mogelijk te maken. Of we de straten op moeten vind ik moeilijk te zeggen, maar verandering komt niet vanzelf: als je niet spreekt, zal niemand je horen. 

<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="" href="https://www.vn.nl/auteur/het-vrij-nederland-jongerenpanel/" class="article-embed article-embed--left article-embed--new article-embed--author">Vrij Nederland JongerenpanelHet Vrij Nederland Jongerenpanel buigt zich maandelijks over een stelling in het nieuws.2 april 2026</a>
<h5>Veerle Vos (15), Helmond:</h5>
Ieder kind in Nederland heeft een leerplicht. Ondanks de leerplicht die geldt in Nederland, gaat het niveau van de basisvaardigheden zichtbaar achteruit. Het leesniveau van middelbare scholieren is de laatste jaren aan het dalen. Waar in 2018 nog zo’n 25 procent van de vijftienjarigen het basis leesniveau niet haalde, is dat in 2025 al 39 procent. 
 
Niet alleen lezen, maar ook rekenen en taal zijn vaardigheden waar middelbare scholieren steeds meer moeite mee hebben. De vraag is of het dalende niveau alleen ligt aan het onderwijs, of ook aan de scholieren zelf. Spelen social media hier niet ook een grote rol? Tegenwoordig besteedt het grootste deel van de kinderen zijn vrije tijd aan scrollen op social media, terwijl kinderen vroeger veel meer lazen in hun vrije tijd.
<blockquote>Om verbeteringen mogelijk te maken, zullen we onze mening moeten laten horen op straat</blockquote>
In Nederland heeft ieder kind recht op het onderwijs dat bij hem of haar past. Ook in Nederland krijgen niet alle kinderen het onderwijs dat ze verdienen. Ik vind dat zeker deze kinderen het recht hebben om de straat op te gaan. Om verbeteringen mogelijk te maken, zullen we onze mening moeten laten horen op straat. Want iedereen heeft het recht op goed onderwijs.
<h5>Florian van Drunen (15), Baarn</h5>
Als lid van de leerlingenraad zie ik hoe fijn het voor een school is om goede banden te hebben met leerlingen en organen die hun representeren (zoals de medezeggenschapsraad). Ook  als ik dit vergelijk met andere scholen in de buurt, zoals die van mijn zusje, zie ik dat de betrokkenheid van leerlingen essentieel is voor een goed functionerend schoolbeleid. 
<blockquote>Nu stoppen politieke partijen meer geld in zekerheid in de vorm van tanks en wapens</blockquote>
Dit gezegd hebbende, ben ik me ervan bewust dat dit niet voor heel Nederland geldt. Regering op regering ontvangen scholen veel te weinig steun en budget. Schoolgebouwen vallen soms uit elkaar van ouderdom en achterstallig onderhoud. Door nationaal de prioriteit op de kwaliteit van onderwijs te verhogen en hoog te houden, kunnen scholen verbeteringen bereiken. Door het aantrekkelijker maken van werken in het onderwijs kunnen ze het lerarentekort verzachten. En, het allerbelangrijkst, door leerlingen te betrekken bij de besluitvorming en samen deze doelen na te streven. 
De straat opgaan gaat wellicht ver, maar het is wel iets waar we toe over mogen gaan als onderwijs en de investering in de nieuwe generatie(s) achterblijven. De grootste garantie voor een stabiele toekomst is juist het onderwijs. Nu stoppen politieke partijen meer geld in zekerheid in de vorm van tanks en wapens, maar het onderwijs blijft de steunpilaar van maatschappij en economie.
<h5>Arthur Abbes (16), Deventer:</h5>
Het onderwijs in Nederland is er slecht aan toe. Het vervult zijn taak niet. Er zijn steeds meer mentale problemen onder jongeren. Ook zorgt de opkomst van AI voor verdere verval van het onderwijs. Het onderwijs brengt leerlingen niet meer bij hoe zij zichzelf iets nieuws aan kunnen leren, het onderwijs geeft jongeren alleen maar kennis mee. Door AI krijgen leerlingen ook de kans om het ‘leren leren’ te omzeilen. 
<blockquote>Als het onderwerp door de politiek gekaapt wordt, gaat het te lang duren voordat er  iets gebeurt 
</blockquote>
 
Deze problemen moeten dringend aangepakt worden in Nederland. In aanloop naar de presidentsverkiezingen worden de studentenprotesten in Frankrijk nu een bredere volksbeweging. Dat is in Nederland op dit moment niet wenselijk. Als het onderwerp door de politiek gekaapt wordt, gaat het te lang duren voordat er daadwerkelijk iets mee gebeurt. De focus moet in Nederland op het onderwijs zelf liggen. 
In Nederland moet het onderwijs op vreedzame wijze veranderd worden, zodat eventuele protesten niet geclaimd kunnen worden door politici of relschoppers. Het geweld dat in Frankrijk gebruikt wordt tijdens de protesten leidt alleen maar af. Uiteindelijk veranderen vernielingen en geweld niks. In Frankrijk zijn er nog steeds geen hervormingen doorgevoerd. Ook schrikt geweld andere burgers af. 
Hervormingen hebben brede steun nodig, gewelddadige protesten zorgen daar niet voor.  Wij moeten de problemen aankaarten, en er moet naar ons geluisterd worden. Als er dan nog niks gebeurt, is het misschien toch maar een keer tijd om (vreedzaam) de straat op te gaan!
<h5>Florian Meijer (15), Helmond:</h5>
‘Ik heb zelf het voorrecht dat ik goed onderwijs geniet. Maar als ik kijk naar de situatie in heel Nederland maak ik me wel zorgen. Ik zie dat het leesniveau in Nederland zakt. We zijn flink gedaald op de ranglijst van het leesniveau in Europa. Na Griekenland scoren we het slechtste in de Europese Unie. Ook holt het niveau van andere vakken zoals wiskunde achteruit.
<blockquote>Als wij als Nederland onze positie in de wereld willen behouden, moeten we onze jongeren goed opleiden</blockquote>
Ik denk dat het belangrijk is dat wij, zeker in een welvarend land als Nederland, goed onderwijs hebben. In de Brainportregio wordt al langer geroepen dat we onze jongeren beter moeten opleiden, omdat bedrijven als ASML bijna geen Nederlandse technici kunnen krijgen. Zij moeten om die reden vooral expats aannemen. 
Als wij als Nederland onze positie in de wereld willen behouden, moeten we onze jongeren goed opleiden. Dat gebeurt nu niet, het onderwijsniveau zakt. Het is daarom belangrijk dat we de straat op gaan en onze stem laten horen.’
&nbsp;

Het Vrij Nederland-jongerenpanel

Moeten Nederlandse scholieren ook de straat op?

Quiz

[quiz id=&#8217;1088064&#8242;]Speel de quiz van de laatste week[/quiz]

Redactie Vrij Nederland

Ben je bij? Speel de quiz!

Column

Hiep hiep hoera! Na jaren van dreigende oorlogstaal uit de mond van bewindslieden, Defensie-flyers die jongeren alvast warm moesten maken voor het leger en andere symptomen van militarisering, is het dan zover: Dilan Yeşilgöz wil de opkomstplicht officieel terug. Voor Gen Z’ers dan.
Waar de huidige dienstplicht in de praktijk niet actief is, kunnen 18- tot 27-jarigen in het nieuwe model uiteindelijk wél verplicht worden opgeroepen als de regering dat nodig acht. Vergis je niet: ik vind een dienstplicht weerzinwekkend, maar de leeftijdsselectie is ronduit discriminerend. Erger dan de militaire zucht van de VVD is het gemak waarmee wordt aangenomen dat vooral jongeren daarvoor moeten opdraaien. Want waarom zouden jongeren als eersten het leger in moeten?
<blockquote>Na de basisbeurs hebben ze het nu gemunt op onze vrijheid</blockquote>
Hebben jongeren niet net zoveel – of nauwkeuriger: net zo weinig – recht om oorlogsslachtoffer te worden? Niet net zoveel recht om te weten hoe James Camerons filmreeks Avatar afloopt; niet net zoveel recht het afscheidsconcert van The Rolling Stones bij te wonen; niet net zoveel recht om te weten of Ludo en Janine uit Goede Tijden, Slechte Tijden het tot het einde der tijden met elkaar zullen uithouden – als iedereen die niet meer jong is?
Ik begin te denken dat dit past in een lange oorlog van de liberalen tegen Gen Z. Nadat ze ons eerst de basisbeurs afnamen – oké, samen met de PvdA – hebben ze het nu gemunt op onze vrijheid.
Een andere verklaring kan ik niet bedenken. Voor de leeftijdsselectie wordt geen enkele rechtvaardiging gegeven. De last van oorlog komt vooral bij jongeren te liggen. Met andere woorden: kennelijk weigert de VVD zelfs bij zoiets precairs als oorlogsleed te nivelleren.
De fysieke voordelen van jongeren zijn geen zinvol argument. Het is een misvatting dat alleen jongeren zich in tijden van crisis nuttig kunnen maken. Denk aan Oekraïne, waar ook oudere mensen allerlei militaire taken vervullen. Bovendien zijn er ziekenhuizen, logistieke diensten en ICT-afdelingen waar ook de fysiek minder begunstigde mens uitstekend terecht kan.
De keuze zegt vooral iets over de ondervertegenwoordiging van jongeren in de Kamer en het kabinet, waar de gemiddelde leeftijd bijna vijftig is.
Uit peilingen blijkt dat juist jongeren zich mordicus tegen de herinvoering van de dienstplicht verzetten. Ik vermoed dat het draagvlak ook onder ouderen snel zou afnemen zodra zij zelf konden worden opgeroepen. Ik zal pas overwegen om te sneuvelen voor Dilan Yeşilgöz als zij bereid is te sneuvelen voor mij.
<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="" href="https://www.vn.nl/product/vrij-nederland-oktober-2026/" class="article-embed article-embed--left article-embed--new">Bestel 'm hierDit verhaal komt uit ons nieuwe nummer, met als thema ‘boycot met ons mee’! Heb jij hem al in huis?1 oktober 2026</a>

Gen Z mag sneuvelen van de VVD

Boycot met ons mee!

De eerste boycot waarover ik u graag vertel, spel je met dubbel t. Wellicht kwam u hem al elders in dit onvolprezen magazine tegen: Charles Boycott.
Deze Boycott was een van de vele Britten die er langdurig in slaagde de Ierse bevolking te onderdrukken, uit te buiten, leeg te trekken, te laten verhongeren en erger. (Als Forum voor Democratie ook in Engeland actief was, zou Boycott ongetwijfeld een van hun helden zijn, ‘want kolonialisme heeft ook heel veel mooie kanten’. Leuk voor een geschiedenislesje in Almere, zoiets.)
Waarbij ik graag met u deel dat die Britse bezetting van Ierland mij altijd extra raakt – en soms ook op iets fellere bewoordingen laat uitkomen – omdat ik half Iers ben, en omdat mijn opa, James Dawson, ruim honderd jaar geleden een van de vele jonge Ieren was die zich, als lid van de Irish Volunteers, tegen dat onrecht verzette. Hij slaagde er uiteindelijk in om de Britten van een groot deel van het eiland af te jagen.
Zo’n veertig jaar eerder, jaren tachtig van de 19de eeuw, was Boycott uit Norfolk ‘rentmeester’ in Ierland. Hij runde de boel terwijl het land, in County Mayo, natuurlijk feitelijk van de Ieren was. Die gingen zich verzetten, op zoek naar iets van redelijkheid en rechtvaardigheid, en toen Boycott probeerde dat verzet te breken, besloot de hele gemeenschap hem in zijn sop gaar te laten sudderen, als dat althans een uitdrukking is: niemand sprak nog met hem, winkels verkochten hem niks meer, de post werd niet meer bij hem bezorgd en geen enkele landarbeider deed nog iets voor hem en ‘zijn land’. Au!
Uiteindelijk werden soldaten ingezet om de oogst te redden, maar een paar jaar later verliet Boycott met dubbel t het grootse groene eiland, met zijn staartje tussen de benen.
<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="" href="https://www.vn.nl/product/vrij-nederland-oktober-2026/" class="article-embed article-embed--left article-embed--new">Bestel 'm hierDit verhaal komt uit ons nieuwe nummer, met als thema ‘boycot met ons mee’! Heb jij hem al in huis?1 oktober 2026</a>
<h5>geweldloos middel</h5>
Een boycot – iemand negeren, buitensluiten, niks van hem kopen, niks aan hem verkopen, kaltstellen überhaupt – bleek een sterk en geweldloos middel om je activisme te tonen.
Ik realiseer me nu: iemand boycotten, buitensluiten, cancellen om een goed Nederlands woord te gebruiken, is eigenlijk helemaal niks voor mij. Ik geloof er wél in dat je met bepaalde politieke partijen en ‘bewegingen’ eigenlijk niet moet samenwerken, bijvoorbeeld omdat ze de democratie een stuk minder serieus nemen dan zou moeten, bijvoorbeeld omdat ze dichter bij de Kremlinlijn zitten dan bij die van Europa, als het gaat over Oekraïne en daarmee over onze vrijheden, bijvoorbeeld omdat ze Israël blijven steunen en iedereen die kritisch is op dat land en haar leger oorlogsmisdadigers meteen maar tot antisemiet bestempelen.
Maar ik denk ook dat je op menselijk niveau altijd in gesprek moet proberen te blijven. Ook al heeft iemand een afzichtelijke mening (in jouw ogen). Ook al vertegenwoordigt iemand belangen die jou tegen de borst en wellicht nog andere lichaamsdelen stuiten.
Producten, bedrijven, activiteiten, dat vind ik een heel ander (boycot)verhaal. Ik ben van de generatie die bepaalde sinaasappelen niet kocht, de generatie die stickers plakte met Shell helpt apartheid, een variatie op de catch phrase van deze olieboer: Shell helpt! 
Ook nu, najaar 2026, is er heel veel reden Shell en BP en Total en ExxonMobil te ontlopen, omdat het allemaal multinationals zijn die vijftig jaar geleden al wisten dat de fossiele economie de planeet ernstig zou gaan schaden en wellicht zelfs te gronde richten, maar de wetenschappelijke rapporten dienaangaande in diepe donkere lades lieten verdwijnen, zodat de boringen door konden gaan, de uitstoot exponentieel toenam en de dividenden tegen de plinten klotsten.
Het enige dat dit Big Oil-verhaal nog erger zou kunnen maken is als ze ook nog eens extreme, extra winsten zouden kunnen boeken door een krankzinnige nergens-toe-leidende-oorlog, maar ik denk dat ik nu echt even terug moet naar de realiteit. Toch?
<img decoding="async" class="alignnone size-image_1280 wp-image-1087318" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/10/Vrij-Nederland-2-1280x1766.jpg" srcset="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/10/Vrij-Nederland-2-640x883.jpg 640w, https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/10/Vrij-Nederland-2-1280x1766.jpg 1280w" alt="" width="1280" height="1766" />
<h5>1. Boycott Shell</h5>
Ik tank trouwens niet bij Shell of een van de andere genoemde bedrijven. Waarbij ik gelijk maar opmerk dat dat ook is omdat ik helemaal geen rijbewijs heb, en ja, jazeker, ik rijd wel eens mee in een auto die niet helemaal elektrisch rijdt, en ja, ik heb ooit een paar leren schoenen gehad en ja, om Ierland te bereiken heb ik in mijn leven geregeld gevlogen. Stukje duiding: als je je ergens over uitspreekt, is er altijd wel iemand te vinden, meestal in een socialmediariool of achter een desk van SBS, die op hoge toon beweert dat je HYPOCRIET bent omdat je zie boven.
Ik maak dat veel mee. En ja, dat is soms vervelend, en ja, de enige reden dat reaguurders in smoezelige joggingbroek of witte mannen van een zekere leeftijd dat doen, is omdat ze op geen enkele andere manier inhoudelijk met je in gesprek durven. Naar ik aanneem omdat ze argumenteren op het niveau van Mona Keijzer. En dat is, dat weet u: praten met een hoog het-is-toch-gewoon-zo-gehalte; waar mogelijk de term betutteling en/of woke inzetten; en natuurlijk erdoorheen kakelen als iemand wel inhoudelijk gedegen spreekt.
<h5>2. Boycot vlees, meuk en AI</h5>
Ik boycot, zou je kunnen zeggen, al ruim 26 jaar de vleesindustrie. Ik eet geen vlees, passeer slagerijen met afgewende blik (daar liggen namelijk geen riblapjes en koteletten, maar stukken van een levend wezen dat wij vermoord en uitgebeend hebben) en heb meer argumenten om dat te doen dan er varianten barbecuesaus in uw supermarktschap liggen.
Ik boycot heel veel plekken en websites waar je spullen, dingen, producten en gadgets kunt aanschaffen, door mij meestal onder de term ‘meuk’ gevat, omdat de productie én het inpakken én het vervoeren over de wereldzeeën én aansluitend het vervoeren naar en daarna weer van distributiecentra allemaal veel energie kost, en daarmee veel klimaat ontwrichtende uitstoot oplevert.
<blockquote>Je gaat je goed voelen, over jezelf vooral, als je boycot. Zeker als de boycot iets betreft dat je eigenlijk graag zou willen</blockquote>
Ik boycot, in rechtstreekse zin, AI en datacentra, maar weet ook wel dat er al zoveel door AI gebeurt, dat het onvermijdelijk is dat je er, als consument, medeverantwoordelijk voor bent. Of je nou wil of niet. En dat brengt me op een vraag die elke boycotter zich weleens zal stellen: levert mijn boycot wat op, doet het de producent, de verkoper, de techpooier pijn dat ik zijn of haar spullen weiger aan te schaffen, weiger te gebruiken?
De vraag stellen is hem beantwoorden, natuurlijk.
Het interesseert de oliepomper hoegenaamd niks. En JBL of Van Drie of een andere vleessnijder extraordinaire heeft geen idee van mijn 26 jaar vegetarisme. En ook techbedrijven plannen gewoon hun volgende, nóg grotere datacentra want: ze ‘kunnen natuurlijk niet achterblijven bij de ontwikkelingen in de wereld’.
<h5>3. Doe iets NIet</h5>
Maar, Grote maar: hierboven staat volgens mij niet dat een boycot niks betekent, dat een boycot echt niks oplevert. Het is een erg fijne manier om betrokken te zijn, iets te doen (vaak door iets niet te doen, feitelijk), het laat heel duidelijk zien waar je staat, wat je vindt, het kan ook een reden zijn het gesprek aan te gaan. (Liefst met mensen die heel anders naar die bedrijven kijken, die de economie – en groei – als iets moois zien, die het maar overdreven vinden jezelf vlees – of kerosine, of snelle informatie waarvoor een machine het hele internet heeft afgegraasd – te ontzeggen.)
Omdat je er iets van vindt, omdat je de schade die jouw consumptie oplevert te groot vindt, omdat je het idee van menselijke beschaving en het op industriële schaal doden van vele miljoenen levende wezens per week niet zo goed te combineren vindt.
<h5>4. Bespreek je boycot met mate</h5>
Aside: het schijnt dat hardcore veganisten vaak geboycot werden op borrels en afterparty’s, omdat ze altijd over hun hardcore veganisme en de achtergronden daarvan wilden praten. Mijn vriend Lebbis kwam ooit, na een comedyshow, in discussie met een veganistische feminist, en heeft daar nog steeds herbelevingen van. Wat ik maar bedoel te zeggen: gebruik (bespreek) je boycot met mate. Dat vergroot de kans op oprechte interesse bij je eventuele gesprekspartners.
Een ding nog: je gaat je goed voelen, over jezelf vooral, als je boycot. Zeker als de boycot iets betreft dat je eigenlijk graag zou willen, maar toch niet doet/koopt/eet, omdát de schadelijke gevolgen zie boven. Of omdat de herkomst van de producten je zo kwaad maakt dat je geen andere keus hebt. Maak hier zelf een zin met ‘bezette gebieden’, ‘genocide’, ‘etnische zuivering’, ‘handel’ en ‘dadels’.
<img decoding="async" class="alignnone size-image_1280 wp-image-1087319" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/10/vrij-nederland-3-1280x1770.jpg" srcset="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/10/vrij-nederland-3-640x885.jpg 640w, https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/10/vrij-nederland-3-1280x1770.jpg 1280w" alt="" width="1280" height="1770" />
<h5>5. Een klein begin heeft zin</h5>
Het is bekend dat één zwaluw geen zomer maakt, ook omdat de meeste zwaluwen al vanaf half april aan door klimaatverandering veroorzaakte hittestress leiden, maar evengoed is het zo dat één actieve vlinder ergens in de Amazone een paar dagen later een serieuze storm bij Hoek van Holland kan veroorzaken. Waarmee ik bedoel: een boycot die (meestal) klein begint, kán uiteindelijk wel grote gevolgen hebben.
Gaan we toch nog een keer naar mijn moederland: Mary Manning was begin jaren tachtig in Dublin cassière bij Dunnes Stores, een soort kruising tussen supermarkt en V&amp;D. Zij weigerde, 19 juli 1984, halverwege haar morning shift, Outspan-grapefruits af te rekenen. Omdat haar vakbond streed tegen de apartheid in Zuid-Afrika, en zij zich daarbij aansloot. Mary werd geschorst (het Dunnes-management wilde ongetwijfeld geen gedoe, dacht aan de omzet, of vond wellicht dat ze in Kaapstad best lekker bezig waren), dat was het slechte nieuws. Maar het goede nieuws: tien collega’s van Mary gingen uit solidariteit in staking.
Die staking, voortkomend uit een minimale boycotactie, duurde drie jaar. Ieren zijn koppige types, ik zeg het er maar even bij. Desmond Tutu sprak zijn steun uit, Nelson Mandela, waar het natuurlijk mede om ging, zei later dat de actie van de Ierse vrouwen hem op Robbeneiland niet alleen bereikt had, maar ook een groot hart onder de (overigens verboden) riem had gestoken.
Voorjaar 1987 besloot de Ierse regering tot een boycot van producten uit Zuid-Afrika. Dan gaat het, economisch, een beetje pijn doen, maar vooral is dan de boodschap luid en duidelijk: wij verzetten ons tegen een systeem waarin bepaalde mensen worden achtergesteld, buitengesloten, gediscrimineerd. Alleen omdat Mary jaren daarvoor dacht: Fuck you and your bloody grapefruits!
<h5>6.Blijf betrokken</h5>
In mijn oudejaarsvoorstelling Schaamteloos praat ik avond aan avond aan avond over de grote gebeurtenissen die ons leven en onze toekomst bepalen, praat ik over politieke machinaties en de steeds grotere macht van het (steeds grotere) grote geld, praat ik over corruptie (in Nederland heet dat nog steeds ‘lobby en beïnvloeding’) en talkshowtafels en populistische praatjes en fascisme. Maar er zitten ook heel veel grapjes in, zeg ik er voor de zekerheid even bij.
<blockquote>Je kunt de raffinaderij blokkeren zodat daar het drill baby drill-narratief voor even wordt onderbroken</blockquote>
Uiteindelijk gaat de voorstelling over activisme, en probeer ik vooral duidelijk te maken dat dat activisme niet hoeft te betekenen dat je je aan een hek of snelweg vastlijmt, of dat je een glimmende gevel met bloedrode verf besmeurt. Activisme is, vind ik, alles wat je doet om je betrokkenheid te laten zien, alles wat je doet om de democratie en wat daarbij hoort – media, cultuur, het vrije woord, satire, onafhankelijke rechtspraak, diversiteit – te beschermen.
Activisme is onderdeel zijn van de samenleving en er actief aan bijdragen. Dat kan zich uiten in protest zoals hierboven met lijm en verf, maar ook iets organiseren in je buurt waardoor mensen elkaar treffen, en met elkaar in gesprek gaan. Je kunt (actief) lid worden van een politieke partij of vakbond, maar vrijwilligerswerk kan ook. Je kunt de raffinaderij blokkeren zodat daar in elk geval het drill baby drill-narratief voor even wordt onderbroken, maar tegels wippen en bomen planten is ook een heel fijne groene optie. Je kunt inbreken in het slachthuis en de beelden verspreiden, of zoveel mogelijk gerechten met peulvruchten verspreiden.
Een boycot is een sterk middel, een duidelijk middel, er bestaat geen twijfel over je mening en je drive om iets te veranderen. Maar het is natuurlijk ook een soort laatste middel, zoals het in de poging tot het enigszins opvoeden van ons nageslacht echt een laatste middel is om op hoge toon uit te spreken: ‘Als je nu niet &#8230; Dan ga ik je &#8230;.’ Voorbeeld: ‘Als je nu niet stopt met het praten over het oorlogsverleden van opa Bertus, dan ga ik je in de auto zetten, krijg je geen glazuurafbijtende energiedrank meer en moet je je iPhone inleveren tot we weer thuis zijn!’
Na zo’n laatste waarschuwing is er geen volgende stap. Na de boycot ben je een beetje uitgepraat. Vaak.
Vandaar, denk ik, dat ik zo houd van de andere kant van de boycot, niet het luidkeels níet-doen, niet het weigeren, niet het buitensluiten, maar juist het nadruk leggen op positieve actie.
<div class="info-box">
<h5>Over de auteur</h5>
Dolf Jansen tourt tot eind december met zijn voorstelling Schaamteloos door heel Nederland.
</div>

Dolf Jansen over boycots: ‘Doe iets niet’

Politieke analyse

De VVD krijgt klap na klap in de peilingen, maar stuit bij de pogingen om de weg omhoog terug te vinden op een onverwachte tegenstander: de rechtse kerk. Want een ‘rechtse wolk’ van oppositiepartijen, sociale media en televisieprogramma’s domineert meer dan ooit het publieke debat. Maar zij scheppen vooral verwachtingen die de VVD niet waar kan maken. Waarschuwen voor ‘de linkse agenda’ is niet langer genoeg om de rechtse achterban tevreden te stellen.
Rond 2014 zat niet rechts, maar centrumlinks nog in het beklaagdenbankje. De PvdA regeerde onder Diederik Samsom met de VVD en moest dat bekopen met negen zetels bij de volgende verkiezingen. Onder meer omdat een linkse achterban meer resultaat verwacht van zijn politici dan rechtse kiezers, verklaarde Samsoms voorganger Wouter Bos destijds in zijn column in de Volkskrant. ‘Een rechtse politicus die tegen linkse politici blaft is al snel een held’. Maar andersom geldt dat niet: ‘Een linkse politicus die wel blaft, maar niet bijt, is bij de eigen achterban al snel gezien.’
<h5>Rupsje Nooitgenoeg</h5>
Anno 2026 is die situatie wonderbaarlijk omgekeerd. Het kabinet kwam PRO tegemoet door bezuinigingen op de sociale zekerheid van tafel te halen. In ruil kreeg de VVD de invoering van een vermogenswinstbelasting. Maar in plaats van gejuich ontstond er onrust in de VVD, terwijl PRO-leider Jesse Klaver en FNV-voorman Hans Spekman hun overwinning uitbundig vierden in de media.
Silvio Erkens, VVD-staatssecretaris voor Landbouw en campagneleider bij de laatste verkiezingen, zag het met lede ogen aan. Links zag hij ‘de slingers ophangen’, zei hij laatst bij WNL op Zondag. ‘Op rechts Nederland zie je dat iedereen over elkaar heen buitelt om te vertellen wat er ontbreekt.’ Niet de linkse, maar de rechtse achterban was nu veranderd in Rupsje Nooitgenoeg.
<h5>Versplintering</h5>
Voor een verklaring wijst Erkens naar de brede waaier aan partijen die rechts van de VVD is ontstaan. Daar is het druk. Behalve de PVV, FVD, BBB, SGP en JA21 zijn sinds de verkiezingen ook Mona Keijzer en Gidi Markuszower een eigen partij aan het opbouwen. ‘Die versplintering werkt tegen ons’, zegt Erkens tegen Vrij Nederland. ‘Dat maakt het heel moeilijk om te zeggen: er gaan ook dingen goed. Er is altijd iemand die zegt: ‘Het gaat niet goed’.’
Al die extra rechtse stemmen zitten de VVD dus dwars. Een geluid dat bovendien luider klinkt door de groei van rechtse media. De NPO is bij monde van tv-presentator Jeroen Pauw inmiddels ‘drie keer de Telegraaf’ en SBS is met programma’s als Nieuws van de Dag en het populaire Vandaag Inside veranderd in een clubhuis voor rechts Nederland. Tel daar sociale media als X bij op en er is een luide, rechtse kakofonie ontstaan. Een rechtse kerk, die haar ogenschijnlijke overwicht in de media omgezet wil zien in resultaat.
<h5>Teleurstelling</h5>
Juist in die programma’s klinkt er steeds (rechtse) kritiek op de VVD. ‘Ik ben VVD’er’, zei  tafelgast Albert Verlinde onlangs nog bij Vandaag Inside, toen hij werd onderbroken door een half gemeende grap van Johan Derksen: ‘Iedereen hier, anders kom je niet aan tafel!’ Verlinde vervolgde: ‘Je bent nu niet trots om VVD’er te zijn’.
Die teleurstelling is voor een belangrijk deel ook het resultaat van de groei van rechtse media en partijen. De dominantie van rechtse duiders op tv komt namelijk niet overeen met de machtsverhoudingen in het land. Zo ontstaat een vals gevoel van overmacht en gespannen verwachtingen dat omslaat in verbittering als resultaten uitblijven.
Zo lijkt er bij asieldebatten in de Tweede Kamer een meerderheid te zijn voor (nog) harder asielbeleid. In die debatten leveren partijen allemaal, klein of groot, één vertegenwoordiger. Door versplintering zijn er veel stemmen rechts van de VVD, terwijl op links één stem is weggevallen door de fusie van PvdA en GroenLinks. Optisch lijkt het rechterkamp daardoor enorm. Maar moties om de grenzen te sluiten, halen nog geen vijftig stemmen. Ruim tweederde van het parlement is daartegen.
<h5>Links beleid</h5>
Hetzelfde gevoel ontstaat op televisie. ‘De meeste mensen stemmen rechts in Nederland en we worden uiteindelijk altijd geconfronteerd met een links beleid’, zei Johan Derksen laatst, ook bij VI. Dat is alleen niet waar. Linkse partijen én ook de VVD zullen direct zeggen dat het kabinetsbeleid moeilijk links te noemen is. Het kabinet wil nog steeds fors snijden in voorzieningen en de overheid en heeft het strengste asielbeleid ooit.
Bovendien is er helemaal geen linkse of rechtse meerderheid in Nederland. Wie de meerderheid heeft, hangt af van de positie van middenpartijen als het CDA en D66. Als die bij links geteld worden – wat sommigen op de rechterflank graag doen – dan is Nederland in meerderheid juist links. Dan kun je ook het omgekeerde redeneren: Nederland stemde in meerderheid op partijen die grote vermogens meer willen belasten, maar in plaats daarvan mogen werkenden inleveren.
Alleen zo voelt het niet, door het sterke geluid van de rechtse kerk.
<h5>Overmoed</h5>
Joyce Boverhuis van het EenVandaag opiniepanel ziet de teleurstelling van Derksen al een tijdje terug bij de achterban van de VVD: ‘We zijn toch in de meerderheid. Waarom lukt het niet?’, hoorde ze ten tijde van het kabinet-Schoof van rechtse kiezers. Begin september peilde het panel dat 75 procent van de VVD-kiezers liever nieuwe verkiezingen wil dan dat het kabinet PRO tegemoetkomt. ‘Nederland koos voor rechts, maar Jetten blijft naar links lokken’, klaagde een VVD-stemmer.
‘De electorale neergang van links heeft tot een soort overmoed op de rechtervleugel geleid’, zegt politicoloog en socioloog Merijn Oudenampsen. Nederland is volgens hem weliswaar in de cultuurstrijd op thema’s als migratie en integratie naar rechts getrokken, ‘maar dat heeft verhuld dat het electoraat sociaal-economisch nog altijd relatief links is’. Zoals ook VVD-fractievoorzitter Ruben Brekelmans laatst constateerde bij de aftrap van het parlementaire jaar. Rechts lijkt dus groter dan het is.
<h5>Yesilgöz</h5>
Natuurlijk spelen ook andere oorzaken een rol bij de lage peilingen van de VVD. Duiders wijzen er al een tijdje op dat Yesilgöz in de verkiezingscampagne beloofde om niet met links samen te werken. Nu moet ze dat toch schoorvoetend doen. Ook waren VVD’ers onzichtbaar in de media om de deal met PRO uit te leggen. Die uitruil rammelde bovendien inhoudelijk: voor een groot deel van de VVD-achterban is de vraag of de vermogenswinstbelasting dé topprioriteit is die de deal rechtvaardigde. Dat de partij de rekening daarbij wilde neerleggen bij (iets) kleinere spaarders, bleek ook een flinke misser.
Toch was de kritiek niet zo groot geweest zonder de groei van de rechtse kerk. Door de overspannen verwachtingen die het oproept bij rechtse kiezers, maar ook door het wegvallen van haar tegenhanger: rechts kan niet zomaar met de beschuldigende vinger wijzen naar een almachtige ‘linkse kerk’, zoals Pim Fortuyn graag deed. Bovendien heeft links de bezuinigingen op de sociale zekerheid voorlopig van tafel gekregen. En dat doet afbreuk aan het elitaire imago, dat radicaal rechts er graag op plakte.
<h5>Sinterklaas</h5>
PRO-Kamerlid Mohammed Mohandis, die als PvdA-Kamerlid ook de tijd onder Samsom meemaakte, voelt dat er een kentering gaande is. ‘Wat ik op straat terugkrijg is nu: goed dat je opkomt voor de sociale zekerheid. En ook het gevoel dat het normaal is dat wij dat vinden.’
Simon den Haak, PvdA-persman in Samsoms tijd, moet terugdenken aan het beroemde debat in 1972 tussen VVD-icoon Hans Wiegel en PvdA-leider Joop den Uyl. Wiegel wees Den Uyl aan als politieke Sinterklaas, die stond voor ‘de politiek van de illusie’ omdat hij te grote verwachtingen wekte bij de achterban. ‘In de rechtse echokamer is de achterban nu opgevoed in de politiek van de illusie, terwijl elke bestuurder aanloopt tegen de smalle marges van de democratische politiek.’
Die last lijkt nu verschoven naar de rechterflank. Met dank dus aan de rechtse kerk.

Joost Bekendam

De VVD gaat gebukt onder de rechtse kerk

Commentaar

Het debat over strategische autonomie kreeg deze week een nieuwe dimensie toen de Nationale Politie op het Science Park in Amsterdam een server van de ideële Italiaanse internetdienstverlener Autistici/Inventati (A/I) in beslag nam. De politie kwam in actie naar aanleiding van een rechtshulpverzoek vanuit Washington. Op basis van een verdrag uit 1981 stellen onze dienders dan geen kritische vragen over de achtergrond van het verzoek.
Maar die vragen zijn wel op hun plek. Want van welke misdaad wordt Autistici/Inventati (A/I) nu eigenlijk verdacht?
Autistici/Inventati (A/I) is een door vrijwilligers gerunde antikapitalistische internetprovider die gratis webhosting bood. De dienst was populair onder linkse protestgroepen en werd gebruikt door 20 duizend organisaties over de hele wereld. Onder hen waren Amerikaanse activistische groepjes die zich identificeren als Antifa: de verzamelnaam die wordt gebruikt voor antifascisten.
Nadat de regering-Trump Antifa in 2025 al had bestempeld als terroristische organisatie, werd op 26 augustus van dit jaar ook Autistici/Inventati op de Amerikaanse terreurlijst geplaatst. Het Italiaanse vrijwilligerscollectief, zo motiveerden de Amerikanen hun besluit, zou de digitale infrastructuur leveren voor gewelddadige Antifa-groepen.
Voor de aantijging is geen enkel bewijs geleverd. De Italiaanse politie heeft geen aanwijzingen dat Autistici/Inventati nationale wetgeving heeft overtreden. De leden van het collectief worden in eigen land niet vervolgd. Voor de toekomst van het collectief maakt het weinig verschil. Eenmaal op de Amerikaanse terreurlijst werden ook hun Italiaanse bankrekeningen onmiddellijk bevroren.
Zonder toegang tot geld en uit vrees hun klanten in problemen te brengen, besloten de vrijwilligers begin september om de stekker uit hun collectief te trekken. 25 jaar hadden de Italiaanse voorvechters van de vrijheid van meningsuiting in hun vrije uurtjes gebouwd aan hun provider. Een enkele pennestreek in Washington bleek te volstaan om het collectief binnen tien dagen de nek om te draaien.
De actie van de Amerikanen past in een breder patroon. In eigen land worden kritische stemmen openlijk de mond gesnoerd. Wetenschappelijke instituten verliezen hun financiering. De populaire dagelijkse comedyshow van Stephen Colbert werd geschrapt als onderdeel van een deal tussen de overheid en de eigenaar van het tv-station. Momenteel dreigt ook het Trump-kritische CNN in handen te komen van een slippendrager van de president.
<blockquote>Als we nu niet opstaan tegen Trump, dreigen we een veredelde kolonie van de Verenigde Staten te worden</blockquote>
De lange arm van Trump bemoeit zich nu ook steeds nadrukkelijker met het publieke debat in Europa. In Brussel chanteren de Amerikanen de Europese Commissie met het intrekken van veiligheidsgaranties als wij de eerder voorgenomen strengere wetgeving tegen desinformatie op de socials doorvoeren. Ondertussen bemoeien techmiljardairs die Trump aan de macht hielpen, zoals Elon Musk, zich openlijk met verkiezingen in onder meer Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk.
Het doel is helder. Na de Amerikaanse wil Trump nu ook de Europese democratie afbreken.
Het is dan ook een schande dat Meloni noch von der Leyen in de bres is gesprongen voor Autistici/Inventati. Elk debat over strategische autonomie is zinloos op het moment dat we toestaan dat niet Rome of Brussel, maar Washington dicteert welke ruimte antikapitalistische Italianen hebben om gratis internetdiensten aan te bieden. Om diezelfde reden zou het schandalig zijn wanneer de Nationale Politie de inhoud van de server van Autistici/Inventati naar Washington stuurt.
Autonomie betekent allereerst dat wij Europeanen zelf bepalen wat hier wel en niet toegestaan is. Dat wij onze eigen wetten maken. En dat onze politie geen medewerking verleent aan de politieke vervolging van Italiaanse activisten die geen enkele Italiaanse of Europese wet hebben overtreden. Als we nu niet opstaan tegen Trump, worden we de komende jaren ingelijfd als kolonie van de Verenigde Staten.

Sander Heijne

Stop de lange arm van Trump

Meme

Marten Mantel

het kan níet

Digital families

‘Wie kent deze man?’ 
‘Pas op voor Frank uit Den Haag!’ 
‘Iemand contact met S., fors, uit Overijssel?’
In de Facebookgroep Who’s Boyfriend Is This? regent het profielfoto’s van mannen. Zwoel kijken ze in de camera, sexy soms. Het zijn screenshots van accounts op datingapps als Tinder en Bumble of van socialmediaplatforms als Snapchat en TikTok. Alle bijschriften zijn summier. Een signalement. De kleur van zijn auto. Zijn initialen. De afzender is meestal zijn vriendin of vrouw. Rotzooit mijn man rond? Of het is een match die vermoedens heeft. Zo van: iets klopt niet, zijn vibe zegt married-with-children. 
Het gaat om honderd mannen per dag, mogelijk meer. Eén voor één verschijnen ze in de groep en dus voor een onderzoekscommissie van zo’n 25 duizend (overwegend) vrouwen. Mals zijn de reacties niet. Dit is een viezerik, meldt iemand. Hij bericht iedereen! Onder een andere profielfoto: ik heb juice over hem, stuur me een dm. En: deze vuilnisbak weer! Of: pas op, ook ik ben in die mooie bruine ogen getrapt.
En masse lopen de vreemdgangers tegen de lamp.
<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="" href="https://www.vn.nl/auteur/samuel-peperkamp/" class="article-embed article-embed--left article-embed--new article-embed--author">digital familiesIn de rubriek Digital Families infiltreert Samuel Peperkamp elke maand een online gemeenschap. Deze keer: Who’s Boyfriend Is This?10 november 2017</a>
Het komt niet vaak voor, maar soms passeert ook een vrouw de revue. Een van hen was Yara (24), haarwerker (pruiken, extensions) in Eindhoven en inmiddels beheerder van deze Facebookgroep (zij het met enige tegenzin). ‘Kijk’, legt ze uit aan de telefoon. ‘Ik heb ooit een relatie gehad met een jongen. Toen ik het uitmaakte, deed hij lastig en gooide hij mij in deze groep. Een foto erbij, mijn nul zes, huisadres en de vraag: is zij betrouwbaar? Ik wilde de post weg laten halen. Ik raakte aan de praat met de beheerder en voor ik het wist, was ik er zelf één.’
Als ervaringsdeskundige met de schaduwkant van deze gemeenschap – iedereen kan iedereen op de pagina plaatsen, in verdenking stellen, aan een schandpaal nagelen – is Yara extra voorzichtig. Elke ochtend gaat ze alle nieuwe berichten handmatig af. ‘Er wordt veel onzin over dames gezegd’, zegt ze. Als een post persoonlijke informatie of duidelijke bullshit bevat, keurt ze het niet goed. ‘Bij mannen ben ik minder soepel’, geeft ze toe. ‘Die worden niet zomaar in de groep gegooid. Eerlijk. Er komt altijd iets boven.’
Yara schat de samenstelling op fiftyfifty. De ene helft van de vreemdgangers is onder de 30 en probeert de player uit te hangen, de andere helft is getrouwd en wil stiekem afspreken. ‘Als een vader mij een paniek-appje stuurt en zweert dat hij onschuldig is, verwijder ik het bericht, hoor. Ik wil ook niet dat zijn familie het ziet. Dat is klote voor hen. Maar goed. Zijn drama is niet op mij. Die is op hem.’
<div class="info-box">
Specificaties Who&#8217;s Boyfriend Is This? 
Leden 25.362 (per 16-09-2026) 
Platform Facebook 
Motto Geen loyaliteit aan mannen, loyaliteit aan elkaar
</div>
<h5>Veroordeling</h5>
Who’s Boyfriend is This? is een van de vele, vele groepen op Facebook met het doel om vreemdgangers te pakken. Wie op het platform rondkijkt, komt er tientallen tegen. Veel zijn toegespitst op een regio. Er is een editie voor Curaçao, voor Utrecht, voor Etten-Leur.
Ook buiten de landsgrenzen komen de groepen voor. In de Verenigde Staten heeft de groep Are we Dating the Same Guy? Facebook verlaten en een eigen website opgericht. Meer dan 10 miljoen vrouwen uit zo’n 250 steden maken er gebruik van. De staat van dienst is imposant. Niet alleen zijn er talloze cheaters opgerold, ook zijn er zo’n 150 romance scammers aan het licht gebracht (het type dat geld leent en niets terugbetaalt), vormen slachtoffers van bedrog en toxische relaties er een netwerk en wordt er een vuist gemaakt tegen machtsmisbruik (denk aan hoge piefen die willen scoren met hun functie).
Wapenfeit nummer één is de rol bij ernstige zedenzaken. Spraakmakend was de zaak rond Jonathan Batt, een majoor in het Amerikaanse leger die nu een gevangenisstraf van 53 jaar uitzit voor zeventien gevallen van verkrachting en seksueel misbruik. Op Are We Dating the Same Guy? kwamen zijn slachtoffers met elkaar in contact en verzamelden bewijsstukken die doorslaggevend bleken voor zijn veroordeling.
<blockquote>Dit is een viezerik, meldt iemand. Hij bericht iedereen!</blockquote>
Het recht helt ook de andere kant op. Mannen die in dit soort groepen verschijnen kunnen een beroep doen op privacywetgeving. Zo maakte de beheerder van een Australische groep meer dan 20 duizend dollar aan juridische kosten in een smaadzaak vanwege een post op zijn pagina. Ook in Nederland schuurt de praktijk binnen de groepen met de wet. Onder de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) moet er een afweging worden gemaakt tussen de privacy van de (vermeende) vreemdganger en het belang van de afzender. Wat weegt zwaarder? Tot een rechtszaak is het nog niet gekomen, maar kantje boord is het wel.
Op Who’s Boyfriend is This? is niet veel van dit juridische spanningsveld te merken, vertelt Yara. ‘Al willen veel dames meer te weten komen over lastige jongens zodat ze aangifte kunnen doen van stalking.’ Makkelijk gaat dat niet, weet ze uit ervaring. De ex die haar niet wilde loslaten en in deze groep slingerde, heeft ze al drie keer vergeefs aangegeven. In een wereld van wisselende schuilnamen en cryptische inlichtingen is het onmogelijk om een dossier op te bouwen. In de tussentijd wil hij niets liever dan met haar trouwen, verzucht ze.
‘Hij is zó dramatisch. Ik ben geen moslima en toch wil hij een huwelijk met mij en dat ik een hoofddoek ga dragen. Dat is de reden dat ik met hem gestopt ben. Ik zet extensions, ik plaats haar op dames hun hoofd. Hoe bedoel je, hoofddoek?’
<div class="info-box">
Heb je een tip voor digital families? Mail: Samuel@vn.nl
</div>

Samuel Peperkamp

De jacht op de vreemdganger is geopend

Beschouwing

NAZA, de onthullende documentaire over het systeem achter de genocide in Gaza, die in Nederland al meer dan veertigduizend bioscoopbezoekers trok, is de inzet van een felle strijd om beeldvorming geworden.
Enerzijds zijn er de documentaire en haar makers, Yuval Abraham en Rachel Szor. Op het Filmfestival van Venetië ontvingen de regisseurs de speciale juryprijs én de langste staande ovatie uit de geschiedenis van het festival. Anderzijds is er de regering van Israël, die zich bedreigd voelt door het succes en de film op allerlei manieren probeert te cancelen.
Dat begon met de aanvallen op Abraham en Szor, beiden staatsburgers van Israël. Dat wil zeggen, vooralsnog – slechts enkele dagen na de première dreigde Benjamin Netanyahu hun staatsburgerschap af te nemen en betichtte hij hen van verraad. Maandag maakte de Israëlische premier bekend dat hij de veiligheidsdienst Sjien Bet de opdracht heeft gegeven om de identiteit te achterhalen van de mensen die anoniem aan het woord komen in de documentaire, de 24 technici, soldaten, analisten, officieren en dronepiloten die openhartig vertellen over de krankzinnige omvang van de Israëlische luchtaanvallen op Gaza. Het doel van Netanyahu? Hen vervolgen voor het toebrengen van ‘schade aan de diplomatieke en veiligheidsbelangen van Israël’.
In de Israëlische stad Savyon trokken tientallen extremistische aanhangers van de regering naar de woning van de ouders van Szor, al scanderend: ‘Voor verraders de doodstraf!’.
Dan zijn er de beïnvloedingsoperaties. Ook in Nederland. In Delft werd een vertoning van NAZA verstoord door een overlevende van 7 oktober en de Israëlische actiegroep Ad Kan. Ze wilden de ‘waarheid over Israël’ vertellen en projecteerden beelden van Hamasstrijders op de muur van de bioscoopzaal. In Nederland tierde de polarisatie welig, in Israël prees Netanyahu de actie. Leden van Ad Kan protesteerden ook tegen een vertoning in het Amsterdamse filmhuis Rialto.
<blockquote>Het paniekvoetbal van de Israëlische regering is bovenal bewijs van de zeggingskracht van NAZA</blockquote>
Het is klein bier in vergelijking met de ‘documentaire’ <a href="https://nazadocumentary.com/" target="_blank" rel="noopener">NAZA: The Real Story</a>, een imitatie van NAZA die online gepromoot wordt door de Israëlische regering. De imitatie is een haastig in elkaar gedraaide productie die de beeldtaal van het origineel kopieert (lees: anonieme interviews op de daken van Tel Aviv) en de klemtoon verlegt naar de gevechtsstrategieën van Hamas (volgens de film is de IDF het ‘meest morele leger ter wereld’). Op de site staat vermeld dat de tegendocumentaire al zo’n 44 miljoen keer is bekeken. Dat lijkt overtrokken. De versie op YouTube komt ietsjes boven de 115 duizend kijkers uit.
<h5>Nevenschade</h5>
Het paniekvoetbal van de Israëlische regering is bovenal bewijs van de zeggingskracht van NAZA. De documentaire dankt haar titel aan de Hebreeuwse term Nezek Agavi, die zich laat vertalen als nevenschade. Officieren van de Israëlische inlichtingendiensten gebruiken de afkorting voor de burgerslachtoffers bij een luchtaanval. Hoeveel dode vrouwen, kinderen en andere omstanders is het uitschakelen van één Hamasstrijder waard? Twee? Vijf? Vijftien?
In de jaren na de aanval op 7 oktober is die grens enorm opgerekt, vertellen de (voormalig) militairen in de film. Twintig NAZA? Acceptabel. Vijfhonderd kwam ook wel voor. Een IDF’er zegt: ‘In het begin van de oorlog bombardeerden we alles. NAZA was geen probleem.’ Een ander: ‘Na 7 oktober geloofden we dat niemand in Gaza onschuldig was.’
Met behulp van Lavender, een AI-systeem, ontdekte de IDF welke mobiele telefoons aan Hamasleden toebehoorden. Waarschijnlijk, dan – volgens interne bronnen had het systeem een foutmarge van 15 procent, het werkelijke aantal missers kan veel hoger liggen. In totaal wees Lavender 37 duizend doelwitten aan. De raketten en precisiebommen troffen de vermeende Hamasstrijders waar het systeem hen plaatste: thuis, bij hun families. Mobieltjes van naasten werden dan ook gemonitord en afgeluisterd. Sprak in Gaza het kind van een doelwit de woorden ‘papa is thuis’ uit, steeg niet veel later in Israël een drone op. Een geïnterviewde vertelt hoe hij deze methode op een 12-jarig meisje toepaste: ‘Je hackt haar telefoon en je vermoordt haar.’
<blockquote>Het doden op afstand is routinewerk en militairen zijn ‘radertjes in een systeem’</blockquote>
Niet alleen de strategie, methode en uitschakeling zijn in het militaire systeem van Israël opgenomen en daarmee geautomatiseerd – ook de uitvoerders zijn dat. In NAZA beschrijven de geïnterviewden het doden op afstand als routinewerk en zichzelf als ‘radertjes in een systeem’. Iemand zegt: ‘Als ik er niet geweest was, zou een ander het gedaan hebben.’ En: ‘Ik vertrouw het systeem, ik doe mijn werk als deel van het systeem.’ Of: ‘Mijn rol is technisch. Het is niet de bedoeling dat ik een principiële of morele positie inneem.’
Dit is het ontwerp. Een systeem dat de geweldsketen in delen opbreekt en de verantwoordelijkheid versplintert, vormt een voorwaarde voor politiek geweld op grote schaal. Een individu zou vermorzeld worden door het gewicht van een massamoord. Een systeem vangt het op, veert vervolgens terug en geeft zijn agenten de rest van de dag vrij. In NAZA vertelt een militair hoe hij in de avond op stap gaat met vrienden nadat hij in de middag een luchtaanval uitvoerde.
‘Ik herinner me een bezoek aan Polen’, vertelt een militair. ‘Ik vroeg me af hoe Duitsers met zichzelf konden leven. Maar nu begrijp ik het. Ik zie de nazi&#8217;s nog steeds als slecht. Maar wie ben ik dan?’ Als hem wordt gevraagd of er sprake is van een genocide in Gaza, antwoordt hij volmondig met ‘ja’.
<h5>Herdenkingsdag</h5>
Een surrealistisch moment in NAZA is de nationale herdenkingsdag voor de Holocaust. In Tel Aviv zetten de Israëliërs hun auto stil, stappen ze uit en houden ze een moment stilte. De camera staart naar de gevel van de bioscoop Tel Aviv Cinematheque. Daarop prijkt het gezicht van Claude Lanzmann, regisseur van de documentaire Shoah (1985). Dat werk geldt als het visuele testimonium van de Jodenvervolging. Niet alleen door de talloze interviews met de slachtoffers, maar vooral door de gesprekken met de Duitse oorlogsmisdadigers. Ze vertelden Lanzmann over de alledaagsheid van het geweld, over plichtsgevoel, het systeem. Dichterbij een verklaring uit monde van de daders zijn we nooit gekomen. Een recensie uit die tijd, opgetekend door Roger Ebert: ‘Dit is geen documentaire, geen journalistiek, geen propaganda, geen politiek. Dit is een daad van getuigenis.’
NAZA idem.

Genocide-getuigenissen in ‘NAZA’ zeggen genoeg

Anti-trumpprotesten in de VS

Laila Frank

In Woodstock houdt het verzet tegen Trump al zeshonderd dagen aan

Podcast

Ondanks de belofte van de coalitie om de rente op de studieschuld van de pechgeneratie te maximeren op 2,5 procent, kregen de ongeveer 250 duizend studenten die gebruikmaakten van wat hen ooit werd gepresenteerd als het &#8216;sociale leenstelsel&#8217; te horen dat hun rentes verder oplopen. Sander en Merel doken in de ontstaansgeschiedenis van dit stelsel en zien dat het met pech weinig te maken had. Dit is het gevolg van doelbewust beleid.
Verder dook rechts Nederland deze week op een rapport van het Economisch Instituut voor de Bouw. Ze zagen hierin hun gelijk bevestigd dat alle problemen op de woningmarkt zijn toe te schrijven aan asielzoekers. Merel besloot om Sander het rapport te laten lezen. Je raadt het niet: de werkelijkheid ligt toch weer iets genuanceerder.
<iframe title="Pechgeneratie? Die studenten zijn gewoon genaaid" width="500" height="281" src="https://www.youtube-nocookie.com/embed/cP0Mg2fwmg8?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe>
En dan maken we ons ook nog vrolijk over de principes van NSC. De partij die in 2023 in een coalitie stapte met de PVV, trekt nu een grens bij het fenomeen Mona Keijzer.
Dit en veel meer hoor je in een nieuwe aflevering van Radio Vrij Nederland.

Merel Wielaert

Pechgeneratie? Die studenten zijn gewoon genaaid

Er was een moment, ergens in de debatten over de stikstofcrisis, waarop een boer in een tv-studio zei: dit is mijn leven. Niet mijn baan. Mijn leven. De presentator knikte begripvol en vroeg daarna naar de kansen voor agrarische omschakeling.
Dat knikje, dat is waar het misgaat. We hebben geleerd om verlies te herkennen, maar we kunnen het niet verdragen. Het is vaak niets anders dan erkenning als doorgangsstation naar de volgende dia die dan toch een betere toekomst belooft. Verlies benoemen, en dan meteen ombuigen. Want verlies is negatief, en negatief past niet in een verhaal over vooruitgang.
Het spijt me om te zeggen, maar dat vooruitgangsverhaal werkt niet meer. Mensen zijn niet dom, lege beloften voelen en zien ze. De groei die zou doorsijpelen. De transitie die maar even pijn zou doen. Steeds weer die belofte van een morgen waarin het verlies van vandaag wordt goedgemaakt, gemeten in dezelfde munt als waarin het verloren ging: meer inkomen, meer groei.
En dus zoeken mensen houvast elders. De eerste vluchtroute is nostalgie. Een verleden dat in de herinnering beter was, overzichtelijker, eerlijker. Het verleden biedt iets wat het heden niet biedt: de zekerheid dat het bestond.
<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="" href="https://www.vn.nl/auteur/hans-stegeman/" class="article-embed article-embed--left article-embed--new article-embed--author">hans against the machineHans Stegeman neemt het wekelijks op tegen de vastgeroeste ideeën die systeemverandering in de weg staan.30 april 2024</a>
<h5>Techno-fantasie</h5>
De tweede vluchtroute is de techno-fantasie. Kernfusie, AI, geo-engineering. De belofte dat de vindingrijkheid ons er wel uittrekt, als de markt de ruimte krijgt. Dat een megalomane gek met volkomen onrealistische plannen voor de verovering van de ruimte zoveel investeerders kan trekken is de beste verbeelding van de absurditeit van ons vooruitgangsgeloof. Beide routes vermijden hetzelfde: de reële optie dat het verlies dat we incasseren, niet wordt goedgemaakt.
Wat we weigeren te accepteren, is dat de toekomst een andere lijn volgt dan het verleden. We rekenen morgen uit door de grafiek van gisteren door te trekken: de bevolking blijft groeien, de kinderen doen het beter dan wijzelf. Maar in delen van Europa buigt de bevolkingslijn na decennia van groei nu af. En dat een volgende generatie het beter krijgt, beter opgeleid is en langer en gezonder leeft, houdt in veel landen steeds minder stand. Het is het einde van de opgaande lijn die zo vanzelfsprekend leek.
Dat klinkt als verlies. En dat is het ook. Maar wie de lijn durft los te laten, hoeft zich niet meer te meten aan een toekomst die toch niet komt. Een economie die stopt met groeien, kan gewoon ophouden met teleurstellen. Minder mensen betekent niet automatisch minder welvaart, het kan ruimte teruggeven.
De Duitse socioloog Andreas Reckwitz beschrijft precies dit mechanisme. Moderne samenlevingen produceren voortdurend verlies, ze slopen levensvormen, gemeenschappen, zekerheden. Ze noemen dit echter vooruitgang. Wat verdwijnt is niet alleen een baan of een dorp, het is de erkenning dat je manier van leven ertoe deed. Wie die erkenning kwijtraakt, verliest de grond waarop zijn leven zin had.
<blockquote>Een economie die stopt met groeien, kan ophouden met teleurstellen</blockquote>
Wie niet mag rouwen terwijl er wel degelijk verlies is, zoekt een andere taal voor wat hij voelt. Soms is dat boosheid, soms wantrouwen: de overtuiging dat de mensen aan de top het allemaal bewust zo hebben geregeld. Dat zijn geen irrationele reacties op een rationeel systeem, maar begrijpelijke reacties op een systeem dat weigert te benoemen wat het aanricht.
Dat is de voedingsbodem van populisme: het gevoel nooit serieus genomen te zijn in wat je kwijtraakt. Wie dat blijft negeren, maakt het erger. Ongefundeerd vooruitgangsgeloof is de versneller van institutionele erosie. Alleen als we erkennen dat er verlies is, kunnen we toewerken naar een realistisch toekomstbeeld.
Ik ben een optimist. Ik geloof dat een geloofwaardig verhaal over de toekomst mogelijk is. Maar dat vraagt iets wat we nauwelijks hebben geoefend: verlies erkennen zonder het meteen te repareren.
Ja, er verdwijnen waardevolle zaken. Een bedrijf dat generaties lang in de familie was. Een dorp waarvan het karakter verandert. En ja, dat is erg. Maar dat verlies hoeft niet te worden opgelost. Het moet alleen worden toegelaten.
Rouw is geen zwakte en geen stilstand. Het is de enige manier om te wennen aan een toekomst die een andere lijn volgt dan het verleden beloofde. Zolang we verlies blijven ombuigen, voeden we het ongenoegen dat we zeggen te willen keren. Het alternatief voor nostalgie of techno-fantasie is geen nieuw groot verhaal. Het is realisme. Ruimte voor wat er werkelijk is.
Het is de moed om de boer te laten zeggen: dit was mijn leven. En hem niet meteen te vragen naar de kansen.
<div class="info-box">
<h5>Over de auteur</h5>
Macro-econoom Hans Stegeman neemt het wekelijks op tegen de vastgeroeste ideeën die systeemverandering in de weg staan.
</div>
<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="" href="https://www.vn.nl/product/vrij-nederland-oktober-2026/" class="article-embed article-embed--left article-embed--new">Bestel 'm hierDit verhaal komt uit ons nieuwe nummer, met als thema ‘boycot met ons mee’! Heb jij hem al in huis?1 oktober 2026</a>

Hans Stegeman

Laat de boer rouwen om het leven dat hij heeft verloren

Literaire kroniek

Wanneer iemand met een spiegelgevecht bezig is, zien we hem (of haar) met blote vuisten of met bokshandschoenen in de spiegel in de weer met zichzelf. Veel meer dan wat linkse en rechtse uithalen kunnen het niet zijn als het glas van de spiegel heel moet blijven. Zo’n nepgevecht voor de spiegel kan voor menigeen genoeg zijn om de gedachten en het lichaam soepel te maken. 
Iets anders is het wanneer met dat spiegelgevecht bedoeld wordt dat iemand met zijn spiegelbeeld in gevecht is, dat wil zeggen: met zijn eigen gedachten en emoties probeert van zichzelf gelijk te krijgen. Hij komt in de spiegel niet verder dan zijn eigen gedachten. Andermans ideeën wil hij in zijn overwegingen niet toelaten. Hij denkt het hardnekkig beter te weten. 
In Paul Scheffers drieluik over Europa na de Tweede Wereldoorlog, De dag na de bevrijding, komt dat spiegelbeeld waarmee iemand als zichzelf of als iemand namens een land in gevecht is opvallend vaak voor. Dat wil zeggen: een land of een persoon heeft zich helemaal opgesloten in zijn eigen gelijk (Hongarije onder Orbán). Kijkt hij in de spiegel, dan ziet hij zijn eigen ideologie, ideeën, staatsvorm, standpunt of overtuiging. Geen denken aan dat hij er anders over gaat denken. Een compromis, een minnelijke schikking, een toenadering, een handreiking: vergeet het. 
<h5>China</h5>
Wanneer Scheffer zo’n spiegelgevecht tegenkomt (en dat gebeurt nogal eens met het extremisme in de huidige politiek), ontbreekt er iets wat hij wezenlijk vindt voor democratie: wederkerigheid. Wanneer van wederkerigheid sprake is, staat men gelijkwaardig tegenover elkaar: anderen worden bejegend zoals ze zelf bejegend willen worden. En men probeert zich te verplaatsen in de gedachtenwereld van anderen. ‘Dat is minder en minder het geval’, volgens Scheffer, nu we te maken hebben met een autoritaire wending in de politiek. Met spiegelgevechten is een ‘betekenisvolle botsing van meningen’ niet mogelijk. Voor Scheffer moet het mogelijk zijn om bij een botsing ook ‘voorbij het eigen gelijk’ te denken. 
 
Als voorbeeld van een land dat slechts minimaal aan wederkerigheid doet, noemt Scheffer China. Dat land trekt zich niets of weinig aan van andere landen. Ondertussen is Deng Xiaoping, die China in 1979 op het spoor van economische groei zette, misschien wel de meest invloedrijke figuur van de twintigste eeuw. 
<h5>Boekenkast</h5>
Het lezen van De dag na bevrijding is een opwekkende bezigheid, omdat Scheffer het in een beschouwing of een reportage over gebeurtenissen, denkbeelden, boeken, theorieën en mentaliteiten heeft die veel lezers van zijn boek (die van zijn generatie) bekend zullen voorkomen. Heel wat schrijvers die Scheffer ter sprake brengt (Sartre, Camus, Céline, Havel, Arendt, Rushdie, De Kom, Jünger, Lasch, Presser, Habermas, Garton Ash, Kundera, Konrád, Ramadan, Sandel, Walser) staan in hun boekenkast. Dat wil dus zeggen: meedenken gaat bijna vanzelf. 
<blockquote>Alles waar Scheffer het over heeft, is intellectueel, historisch, politiek en emotioneel gevoelig en verstrekkend</blockquote>
Minder makkelijk gaat het meedenken wanneer Scheffer zijn beschouwingen indeelt in een ‘drieluik’, bestaande uit een Herinnerings-, een Vrijheids- en een Veiligheidsgemeenschap.  
De politieke gebeurtenissen en kwesties die Scheffer aansnijdt, vragen er stuk voor stuk om met enige diepte overdacht te worden. Niet altijd herinner je je nog tot welke ‘gemeenschap’ het onderwerp waar je ingedoken bent, thuishoort. Alles waar Scheffer het over heeft, is intellectueel, historisch, politiek en emotioneel gevoelig, verstrekkend en betreft meestal vele mensen. Dat gaat van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog tot het herdenken van wat er in Srebrenica is gebeurd. Het fenomeen Hitler komt ook aan de orde, tegelijk met de verschillende manieren waarop door schrijvers als Martin Walser en Günter Grass gedacht werd over herdenken. 
<h5>Anton de Kom</h5>
Scheffer heeft het ook over het proces van dekolonisatie waar Nederland nog steeds mee te maken heeft. Hij houdt een pleidooi voor het lezen van het boek van Anton de Kom over Suriname: ‘Zijn zinnen kruipen nog steeds onder de huid’. En internationaal gezien gaat het over de genocide in Armenië, waar niemand over wil praten. En de langdurige doorwerking van historische trauma’s, zoals in Polen. Wel maakt Scheffer goed duidelijk hoe belangrijk die herdenkingscultuur is. Hij schrikt er niet voor terug om een dwaze vraag te stellen voor iemand die zoveel heeft geschreven over herdenken: ‘Vormt de herinnering een waarborg tegen de herhaling?’
Het gaat in De dag na de bevrijding niet alleen om de positieve of negatieve betekenis van gebeurtenissen als ‘oercatastrofe’ de Eerste Wereldoorlog, de oprichting van Solidarnosc, de val van de Berlijnse Muur, Srebrenica, 9/11, Israël en Gaza. Omdat het een ideeëngeschiedenis is, gaat het ook over duurzame thema’s als het veiligstellen van de norm van de mensenrechten, de veranderende plaats van religie (hoe meer bestaanszekerheid, hoe minder religie), over ‘grenzen’ in geopolitieke en morele zin, en over de metafysische vraag of het kwaad misschien de prijs is voor vrijheid. Er wordt getwijfeld over de vooruitgang, nu zelfs de technologische wonderen niet meer vrij zijn van de naarste bijwerkingen. 
<blockquote>Scheffers toon is beschouwend en analyserend, maar ook persoonlijk betrokken</blockquote>
Scheffers toon is beschouwend, uiteenzettend en analyserend, maar zijn persoonlijke affiniteiten en betrokkenheid bij bepaalde onderwerpen laten zich niet wegdrukken. Zo volgde hij door de jaren heen (en raakte hij bevriend met) Adam Michkin, de Pool die in zijn land een flink deel van zijn leven onder het vuur van Moskou heeft gelegen, maar altijd zijn principes wist te bewaken, onder meer in de gevangenis en als hoofdredacteur van Gazeta Wyborcza. 
Toen het na 1989 tijd was voor verzoening wist Michkin samen met Vaclav Havel (de toneelschrijver en latere president van Tsjecho-Slowakije) de perfecte formule te vinden voor ‘vergelding of verzoening?’ Dat werd: ‘Voor amnestie en tegen amnesie’, ofwel: voor vergeven, tegen vergeten. Michnik behoorde met Vaclav Havel en György Konrád tot de anti-politieke politici annex schrijvers die wel geïnteresseerd waren in de politiek, maar dan wel op grote afstand van de macht en invloed. En ze belastten zich met de zorg voor de waarden die in de politiek door verkeerde handen gemangeld dreigden te worden. Havel had het er in die geest over in zijn essay ‘De macht van de machtelozen’. 
<h5>De vitaliteit van Europa</h5>
Door de veelheid van Scheffers gevoelige thema’s zou je bijna vergeten dat hij hardnekkig, maar zachtzinnig ruimte maakt voor wat hij al in het begin van zijn boek noemt: de vitaliteit van Europa als uitkomst van al die jaren na de bevrijding. In het laatste deel komt hij erop terug en zet het waarom uiteen: ‘Europa moet zich staande houden in een krachtenveld waarin Rusland, China en Amerika ieder op hun eigen manier de wereld zien als een optelsom van invloedssferen. We moeten de autoritaire wending in de wereld op waarde schatten en er tegelijk voorbij kunnen kijken. De ‘zachte’ macht van Europese samenlevingen, met een relatieve gelijkheid, met open steden, met redelijk stabiele rechtsstaten en een cultuur van onderzoek en vrije meningsvorming is ongeëvenaard. Daarin herkennen we de verborgen vitaliteit van Europa.’ 
In vergelijking met China, zegt Scheffer, dat wordt omgeven door veertien buurlanden waarmee het langlopende conflicten heeft, is de ‘veiligheidsgemeenschap’ van Europa, bestaande uit bijna dertig nagenoeg vreedzaam naast elkaar levende landen, een oase. Maar eenduidig is Scheffer nu ook weer niet: ‘Willen we deze tijd begrijpen, dan moeten we het vooruitgangsgeloof loslaten, de gedachte dat de geschiedenis zich langzaam maar zeker beweegt in de richting van voltooide democratie en eeuwige vrede.’ En verval is ook mogelijk gezien de terugkeer van oorlog: eerst Joegoslavië, daarna Oekraïne. 
<h5>Parijs</h5>
In een autobiografisch intermezzo vertelt Scheffer dat hij in zijn jonge jaren veel zag in Sartre en daarna in Parijs zelfs in Louis Althusser, de ‘kritische en leerstellige’ communist tot wie de nodige onderdrukking in de Sovjet-Unie lange tijd niet wilde doordringen. Van stelligheden is in De dag na de bevrijding geen sprake. Daar minderde Scheffer al mee met het vroege lezen van Camus.
Scheffer is een klassieke, veel wetende, vrij zwevende intellectueel die landt waar hij denkt iets te kunnen verhelderen en iets wijzer te kunnen worden. Zijn doorgaans sterke bevindingen staan er daarom steeds helder en duidelijk bij. 
<div class="info-box">
De dag na de bevrijding. Een drieluik over Europa door Paul Scheffer. Uitgeverij Prometheus; € 23,99; 557 pagina’s.
</div>

Carel Peeters

Verder kijken dan het eigen gelijk

Debat op dinsdag

In oktober vinden in Nederland vijf grote marathons plaats. Vrijwel allemaal zijn ze uitverkocht. De volledige marathon van Eindhoven was binnen één dag volgeboekt en de 32 duizend startbewijzen voor de marathon van Amsterdam waren binnen een week weg.
Op zichzelf is dat goed nieuws. Vooral in een land waar de helft van de bevolking te zwaar is (dixit het CBS). Toch heeft het alsmaar groeiende fanatisme in de hardloop- en duursport ook een keerzijde. Sporten lijkt steeds meer iets te worden waarmee mensen zich profileren en willen onderscheiden van anderen – niet in de laatste plaats op social media. Wordt onze vrijetijdsbesteding gekaapt door prestatiedrang?
<h5>Compensatiedrang</h5>
‘Een marathon lopen is absoluut een statussymbool’, zegt sportfilosoof Sandra Meeuwsen. ‘We willen etaleren dat we een gezond lichaam hebben en dat we deze prestatie kunnen leveren.
‘Het lijkt erop dat zo’n topprestatie steeds meer onderdeel wordt van burgerschap en volledig meedoen aan het maatschappelijk leven. Net zo goed als dat je verre reizen maakt, of bepaalde ervaringen opdoet in het uitgaansleven of op festivals.
<blockquote>‘Hardlopen is ook een soort compensatie voor de leegte die we voelen’</blockquote>
‘Veel mensen gaan die prestatie vervolgens recyclen via social media. Daardoor krijgt die prestatie nog veel meer impact en betekenis. Die running boom wordt ook commercieel uitgebuit. Met een geavanceerd sporthorloge, dure hardloopschoenen en matching sportpakjes kost het hardlopen je al gauw honderden euro’s.
‘Met de toenemende technologisering worden mensen steeds meer in data uitgedrukt en door algoritmes gestuurd. Ik denk dat daar een leegte en vorm van vervreemding ontstaat. Een marathon kan zo’n leegte tijdelijk opvullen. Het is daarmee niet alleen een statussymbool, maar ook een soort compensatie voor de existentiële leegte die we voelen.’
<h5>Perfect plaatje</h5>
‘Je wordt doodgegooid met hardloopcontent op social media’, vertelt de 19-jarige Roos van de Arend, marathonloopster en triatleet. ‘Ik heb de Ironman 70.3 in Knokke gedaan, de marathon van Rotterdam en een hoop halve marathons en kortere afstanden.’
Op haar Instagramaccount roos.eagle deelt ze zelf ook filmpjes over haar trainingen. In haar bio staat een kortingscode voor een sportkledingmerk. Regelmatig krijgt ze kleding van hen opgestuurd.
‘In een specifiek hoekje van social media lijkt het lopen van een marathon zo normaal, iets dat iedereen doet. Maar dat is natuurlijk niet zo. Vijf kilometer lopen is ook heel knap, maar dat vergeten mensen soms.
<blockquote>‘Het zou niet moeten draaien om hoe je lichaam eruitziet, maar om wat het kan’</blockquote>
‘Om me heen zie ik ook meiden die er graag uit willen zien als bepaalde sport creators, vaak van die perfecte influencers die hun trainingen, prestaties en tips op Instagram en TikTok delen. Terwijl het natuurlijk niet zou moeten draaien om hoe je lichaam eruitziet, maar om wat het kan.
‘Over stevigere vrouwen lees je weleens in comments dat mensen verbaasd zijn dat ze een marathon kunnen rennen. Het wordt vaak niet letterlijk zo gezegd, maar dan gaat het wel om het uiterlijk van die vrouwen. Ik denk dat mensen daar onzeker van worden en misschien niet meer durven te posten, waardoor je alleen nog maar dat ideale plaatje online ziet.’
<h5>Sense of belonging</h5>
‘Dat prestatieve past perfect bij de neoliberale samenleving’, stelt socioloog Ramon Spaaij. ‘We worden voortdurend aangespoord om onszelf te overtreffen en onze eigen grenzen te verleggen, maar tegelijkertijd zijn we op zoek naar verbinding, erkenning en een plek binnen een groep. Door een marathon te lopen hoor je erbij.
‘Aan de ene kant is een marathon rennen dus heel individualistisch en ben je echt op jezelf aangewezen. Aan de andere kant zijn we sociale wezens en altijd op zoek naar een sense of belonging. Voor mij komen die twee samen in een marathon, waar soms wel tienduizenden mensen samen die uitdaging aangaan.
<blockquote>‘Duursporters zijn geen einzelgängers’</blockquote>
‘Dat soort sportevenementen zijn vormen van moderne rituelen. Vaak wordt gedacht dat duursporters individualistisch of einzelgängers zijn, maar dat is niet zo. Veel mensen trainen in groepjes, soms met een trainer erbij. Ze leven gezamenlijk toe naar grote evenementen, zoals triatlons en marathons.’
<h5>Geen records</h5>
Toch wil niet iedereen de groei van de marathon verklaren uit onze prestatiecultuur. ‘De marathon van Eindhoven heeft een heel gemoedelijk karakter’, aldus Anke Hagemeijer, programmamanager bij het hightechbedrijf ASML. ASML is medeorganisator en hoofdsponsor van de Eindhovense marathon.
‘Als partner van de marathon hebben we veel overleg over het karakter van het evenement. ASML heeft een breed scala aan maatschappelijke programma’s in de brainportregio. Zo’n sportevenement is daar onderdeel van. Het draait niet om prestaties.
‘De marathon van Eindhoven is daarin heel anders dan de marathon van Rotterdam bijvoorbeeld, waar ook veel topatleten lopen. De echte fanatiekelingen rennen daar of in New York. Ik denk dus dat prestatie bij ons geen drijfveer is. In Eindhoven worden geen records gelopen. De halve en kwart marathon – die in dit wereldje recreatieve afstanden worden genoemd – zijn populairder dan de volledige marathonafstand. Zelf vind ik die afstanden niet recreatief.’
<h5>Tijdverspilling</h5>
Ben van der Burg, oud-topschaatser, snapt niet waarom iedereen een marathon, Hyrox of triatlon wil volbrengen. ‘Ik weet niet precies hoeveel uur het kost om voor een marathon te trainen, maar het slaat helemaal nergens op. Het ergste? Het is ook nog eens slecht voor je lichaam.
‘Als je ergens heel hard voor moet trainen, kun je het beter niet doen. Anders zou ik zeggen: ga lekker tien kilometer lopen. Dat kost veel minder tijd, en is beter voor je lijf.’

Janneke Ringens

Een marathon lopen is een statussymbool

Cartoon

Volgende week: zit er wel echt klaver in Jesse Klaver?

Rempedaal

Weinig inhoud

Opinie

‘Wij, de volkeren van de Verenigde Naties, vastbesloten om toekomstige generaties te behoeden voor de gesel van de oorlog.’ Met deze woorden begint het Handvest van de Verenigde Naties. Toch duurt de Russische agressieoorlog tegen Oekraïne inmiddels al meer dan vier jaar. Dat laat zien hoe ver de VN verwijderd is geraakt van de belofte waarmee de organisatie ooit werd opgericht.
Het probleem is niet alleen dat de VN er niet in zijn geslaagd een grote oorlog te beëindigen. De staat die deze oorlog voert, beschikt ook over een vetorecht in juist het orgaan dat volgens het VN-Handvest verantwoordelijk is voor het handhaven van de internationale vrede en veiligheid. Vorige maand kwam de Veiligheidsraad opnieuw bijeen om over Oekraïne te spreken. Opnieuw werd zichtbaar hoe Rusland de permanente zetel van de Sovjet-Unie, die het in 1991 overnam, heeft kunnen gebruiken om zich aan maatregelen van de Veiligheidsraad te onttrekken. Zodra de Raad probeert op de Russische agressie te reageren, kan het Kremlin zulke stappen met zijn veto blokkeren.
Deze merkwaardige constructie wordt meestal beschouwd als een ongelukkige, maar onvermijdelijke tekortkoming van het systeem. Maar is dat werkelijk zo? De VN hebben nooit formeel onderzocht hoe de Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek (RSFSR), of haar opvolger de Russische Federatie, lid is geworden van de organisatie en een permanente zetel in de Veiligheidsraad heeft verkregen. Toch verdient deze kwestie nader onderzoek. Op basis van welke documenten heeft Rusland precies de permanente zetel en het bijbehorende vetorecht van de Sovjet-Unie overgenomen?
<div class="info-box">
<h5>Experts over de wereldpolitiek</h5>
Elke week publiceren we een opiniestuk over de wereldpolitiek. Met deze week: Denys Shtilierman, eigenaar van het Oekraïense wapenbedrijf FirePoint, en oprichter van #unrussiaUN, een initiatiefgroep die Rusland uit de Verenigde Naties wil bannen.
</div>
<h5>Procedure</h5>
Het antwoord op mijn vraag is opvallend mager. In artikel 23 van het VN-Handvest wordt nog altijd de ‘Unie van Socialistische Sovjetrepublieken’ genoemd als permanent lid van de Veiligheidsraad. De Sovjet-Unie behoorde in 1945 tot de oprichters van de Verenigde Naties, net als Oekraïne (de Oekraïense SSR) en Wit-Rusland (de Wit-Russische SSR). Voor de Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek (RSFSR), en later de Russische Federatie, gold dat niet.
Op 8 december 1991 verklaarden Wit-Rusland, Rusland en Oekraïne dat de Sovjet-Unie ophield te bestaan ‘als subject van het internationaal recht en als geopolitieke realiteit’. Op 21 december spraken de leden van het nieuw gevormde Gemenebest van Onafhankelijke Staten, waaronder Oekraïne, in Alma-Ata – het huidige Almaty – vervolgens hun steun uit voor de voortzetting door Sovjet-Rusland van het VN-lidmaatschap van de Sovjet-Unie, inclusief haar permanente zetel in de Veiligheidsraad.
<blockquote>Voor de overname van Sovjetzetel bestaat geen vergelijkbaar precedent</blockquote>
Daarna werden echter geen formele juridische stappen gezet om deze status vast te leggen. In plaats daarvan stuurde Boris Jeltsin, destijds president van de RSFSR, op 24 december een brief aan de secretaris-generaal van de VN. Daarin verklaarde hij dat de Russische Federatie het VN-lidmaatschap van de Sovjet-Unie zou ‘voortzetten’. Het is echter de vraag hoeveel juridisch gewicht aan die brief kan worden toegekend, aangezien er op het moment dat Jeltsin hem verstuurde formeel nog geen staat bestond met de naam Russische Federatie.
Bovendien schrijft het VN-Handvest duidelijk voor welke procedure een staat moet doorlopen om lid te worden. Daarvoor zijn onder meer een formele aanvraag, behandeling door de Veiligheidsraad, toetsing aan de verplichtingen van het Handvest, een aanbeveling aan de Algemene Vergadering en vervolgens beraadslaging en stemming in die Vergadering nodig. Daarna moet het Handvest worden geratificeerd en moet de akte van ratificatie bij de aangewezen autoriteit worden gedeponeerd. Er is geen bewijs dat Rusland deze procedure heeft doorlopen, of zelfs maar heeft geprobeerd haar in gang te zetten.
<h5>Niet onbestraft</h5>
Voor de manier waarop Rusland de Sovjetzetel in de VN overnam, bestaat geen vergelijkbaar precedent in de geschiedenis van de organisatie. Toen het voormalige Joegoslavië in 1992 een soortgelijke poging deed om zichzelf als voortzetting van de eerdere staat te beschouwen, wees de Veiligheidsraad die aanspraak in Resolutie 777 ondubbelzinnig af. Toen het Oekraïense parlement en het ministerie van Buitenlandse Zaken in december 2022 formeel stelden dat het VN-lidmaatschap van Rusland nooit volgens de vereiste procedure tot stand was gekomen, bleef een reactie uit. Dat stilzwijgen kwam erop neer dat niemand een overtuigend juridisch tegenargument naar voren kon brengen.
De juiste reactie ligt voor de hand: Rusland moet het recht worden ontnomen om de Sovjet-Unie in de VN te vertegenwoordigen, omdat het zijn permanente zetel in de Veiligheidsraad op onrechtmatige wijze heeft verkregen. Juist omdat Rusland zich de rechten van de Sovjet-Unie heeft toegeëigend en die positie heeft kunnen gebruiken om zijn agressieoorlog te voeren, is het van groot belang dat de politieke en juridische legitimiteit van het Russische VN-lidmaatschap op de agenda wordt gezet. Dat is noodzakelijk om de oorspronkelijke missie van de VN te verdedigen en ervoor te zorgen dat misdaden tegen de menselijkheid die tijdens een aanval op een VN-lidstaat zijn gepleegd, niet onbestraft blijven.
<blockquote>De Russische aanspraak is eenvoudigweg nooit ter discussie gesteld</blockquote>
De VN kunnen zich hierbij op minstens twee precedenten beroepen. Het eerste betreft China. In 1971 nam de Algemene Vergadering Resolutie 2758 aan, waarin de vertegenwoordigers van de Volksrepubliek China werden erkend als ‘de enige legitieme vertegenwoordigers van China’ bij de Verenigde Naties. De vertegenwoordigers van Chiang Kai-shek verloren daarmee hun zetel. De resolutie werd aangenomen met 76 stemmen voor, 35 tegen en 17 onthoudingen. De Volksrepubliek China nam vervolgens ook de permanente zetel van China in de Veiligheidsraad over, zonder dat artikel 23 van het VN-Handvest werd gewijzigd. Daarin wordt nog altijd verwezen naar de ‘Republiek China’.
De twee situaties zijn niet identiek. In het geval van China maakten twee regeringen aanspraak op het recht om een staat te vertegenwoordigen die bleef bestaan. Maar dat verschil versterkt juist het argument om de positie van Rusland opnieuw te beoordelen. Als er een stemming nodig was om te bepalen wie een nog bestaande staat bij de VN mocht vertegenwoordigen, waarom werd de vraag wie de zetel van een verdwenen staat mocht overnemen dan eenvoudigweg met een brief afgedaan?
Het tweede precedent is Joegoslavië. Ook daar viel een staat uiteen en beschouwde het grootste overgebleven deel zichzelf als de voortzetting van de oorspronkelijke staat. De VN-Veiligheidsraad wees die aanspraak echter ondubbelzinnig af. Belgrado kreeg dit antwoord wel en Moskou niet, en daarvoor waren er vooral politieke en geen juridische redenen. Een juridische onderbouwing voor het verschil bleef uit, omdat de Russische aanspraak eenvoudigweg nooit formeel ter discussie werd gesteld. Joegoslavië beschikte immers niet over kernwapens en maakte evenmin aanspraak op een permanente zetel in de Veiligheidsraad.
<h5>Verlamming</h5>
Tegen deze achtergrond heeft sinds 2022 een derde instrument opnieuw aan betekenis gewonnen: Resolutie 377 (V), beter bekend als ‘Uniting for Peace’. Deze resolutie uit 1950 is bedoeld voor situaties waarin onenigheid tussen de permanente leden van de Veiligheidsraad verhindert dat de Raad zijn verantwoordelijkheid kan uitoefenen. Op 27 februari 2022 beriep de Veiligheidsraad zich op deze bepaling en nam hij Resolutie 2623 aan, met elf stemmen voor, één tegen en drie onthoudingen. Daarmee werd een buitengewone spoedzitting van de Algemene Vergadering bijeengeroepen. Omdat het om een procedurele beslissing ging, kon Rusland zijn veto niet gebruiken om deze tegen te houden.
Maar dit instrument kent zijn grenzen. Het biedt een mogelijkheid om het Russische veto te omzeilen, zonder de vraag aan de orde te stellen of Rusland wel rechtmatig beschikt over de permanente zetel waaraan dat vetorecht is verbonden. De Algemene Vergadering van de VN kan Rusland als agressor aanmerken, de territoriale integriteit van Oekraïne bevestigen, de annexatie van Oekraïens grondgebied veroordelen en maatregelen aanbevelen om verantwoordelijken ter verantwoording te roepen. Maar zulke besluiten blijven aanbevelingen. Rusland behoudt daardoor de mogelijkheid om juist het VN-orgaan dat bindende besluiten kan nemen, te verlammen, terwijl nooit formeel is vastgesteld dat Rusland rechtmatig in dat orgaan zitting heeft.
<blockquote>Wat gebeurt er met de Veiligheidsraad als de Russische zetel leeg blijft?</blockquote>
Het debat over de positie van Rusland moet daarom worden losgekoppeld van de schijnbaar uitzichtloze discussie over de hervorming van de Veiligheidsraad. Het vetorecht hoeft niet te worden afgeschaft om het gebruik ervan door Rusland ter discussie te stellen. Evenmin hoeft het VN-Handvest te worden herschreven om de vraag te kunnen stellen of Rusland recht heeft op de bevoegdheden die daarin aan de Sovjet-Unie zijn toegekend. Daarvoor is zelfs geen afzonderlijke resolutie nodig. De Algemene Vergadering beschikt al over een Commissie voor geloofsbrieven, die de bevoegdheid heeft de geloofsbrieven van delegaties te beoordelen. Via dit mechanisme werden in 1974 ook de geloofsbrieven van de Zuid-Afrikaanse delegatie afgewezen.
Wat gebeurt er met de Veiligheidsraad als de Russische zetel leeg blijft? In beginsel niets. Toen de Sovjet-Unie de Veiligheidsraad van januari tot augustus 1950 boycotte, kon de Raad gewoon resoluties over Korea aannemen. Een lege zetel staat immers niet gelijk aan een veto.
<h5>Plaats aan tafel</h5>
Sommigen zullen wellicht aanvoeren dat het alleen al gevaarlijk is om deze kwestie ter discussie te stellen. Wat Rusland ook heeft gedaan, zo luidt de redenering, een kernmacht moet binnen de VN vertegenwoordigd blijven en er moet altijd een communicatiekanaal openblijven. Maar een herziening van de status van Rusland zou geen einde maken aan de diplomatie. Evenmin zouden daardoor alle besluiten van de Veiligheidsraad die met Russische deelname zijn genomen, automatisch ongeldig worden. De werkelijke vraag is of de diplomatie moet blijven steunen op wat een juridische fictie is.
De Algemene Vergadering zou alsnog moeten doen wat zij in 1991 heeft nagelaten: formeel onderzoeken of de Russische Federatie het recht heeft de voormalige Sovjet-Unie binnen de VN te vertegenwoordigen. De uitkomst van dat onderzoek hoeft niet bij voorbaat vast te staan. Maar het is hoog tijd dat deze vraag eindelijk formeel aan de orde wordt gesteld.
De lidstaten kunnen daarbij de brief van Jeltsin, de documenten van Alma-Ata, de regels en praktijk rond staatsopvolging, het VN-Handvest, de precedenten van China en Joegoslavië, en de ontwikkelingen van de afgelopen drie decennia onderzoeken. Rusland kan zijn standpunt uiteenzetten, andere landen kunnen hun argumenten naar voren brengen en vervolgens kan de Algemene Vergadering stemmen. Zo hoort een op regels gebaseerde internationale orde te functioneren. Een naamplaatje geeft een land niet automatisch recht op een plaats aan tafel. Dat recht moet voortvloeien uit de regels.

Denys Shtilierman

Heeft Rusland wel recht op zijn plek in de VN-Veiligheidsraad?