<div class="lead">
Je komt het toeristische centrum van Athene heel moeilijk uit, ondervond Simone van Saarloos. Niet omdat je dat niet wilt, maar omdat men verwacht dat je dat niet wilt.
</div>
Ik wil naar het City Plaza hotel. De taxichauffeur gebaart me in te stappen. We maken een hete rit door de straten van Athene. Wanneer hij aan de voet van de Akropolis parkeert, blijkt hij een andere locatie in gedachten te hebben dan ik voor ogen had.
Even denk ik dat het aan mijn uitspraak ligt. Beschaamd probeer ik de straatnaam anders uit te spreken. Eigenlijk weiger ik me te excuseren voor een verschil in accent, sinds ik de bizarre ‘Sophie zegt sorry’ <a href="http://mailchi.mp/2bc5f9b0f933/waarom-je-stocijn-moet-zijn-618593?e=45016a1505" target="_blank">brief</a> las, waarin de organisatie die professor Sophie Oluwole naar Nederland uitnodigde zich verontschuldigt voor haar ‘ingewikkelde’ accent. De organisatie betreurt dat de avond niet verliep zoals zij het zich had voorgesteld. Oluwole sprak bijvoorbeeld over het koloniale verleden in plaats van simpele zelfhulplessen te delen als een ‘oude wijze’ (lees de <a href="https://gracendjako.com/2017/05/30/waarom-intersectionaliteit/" target="_blank">column</a> van filosoof Grâce Ndjako over de avond). Alsof anderszijn de dingen verpest en niet het hebben van rigide verwachtingen.
Met Google Maps en de locatie in het Grieks geschreven, probeer ik nogmaals duidelijk te maken waar ik heen wil. De chauffeur kijkt op de kaart en schudt zijn hoofd. Het kan niet zo zijn dat ik daar naartoe wil. De Maps pin staat buiten het toeristisch centrum.
‘What is there?’ vraagt hij, ‘Museum?’
‘Hotel’, zeg ik.
Hij schudt zijn hoofd. Daar, zo noord bij alles ver vandaan, kan ik niet willen zijn.
Te voet kom ik alsnog bij City Plaza hotel aan. Het pand wordt al een tijd niet meer als gewoon hotel gebruikt, waar je per nacht betaalt en verblijft om de stad te exploreren. Een jaar geleden werd het gebouw gekraakt door activisten die een huisvesting opzetten voor vluchtelingen die Griekenland niet uit kunnen komen.
<figure id="post-357977 media-357977" class="align-none"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2017/06/2IMG_2980.jpg" srcset="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2017/06/2IMG_2980-320x427.jpg 320w" alt="" /></figure>
‘What we do is perfectly illegal’, glimlacht Tanya, ‘but it’s morally right.’ Zij, afkomstig uit Athene, zit samen met Maria, uit Madrid, bij de ingang. Ze registreert wie er binnenkomt en ziet er op toe dat kinderen onder de twaalf jaar niet alleen naar buiten gaan. Als iemand zich als bezoeker meldt vraagt ze naar diens naam en schrijft ze die op in een groot boek. De mensen die hier wonen kent ze allemaal gewoon van gezicht en bij naam. Meestal weet ze ook meteen het bijbehorend kamernummer. Er wonen zo’n driehonderd vluchtelingen en twintig vrijwilligers in het hotel. ‘We leven samen als familie.’ Iedereen heeft een taak, een dagdienst. Registratie bij de ingang, klachten opnemen bij de receptie, koken in de keuken, de gangen schoonmaken, tolken, de wacht houden op het dak om te kijken of er geen politie of extreemrechtse groeperingen de straat in rijden. Zowel de overheid als de eigenaar van het hotel wil hen weg hebben. In respons schreven ze een brief, die deze maand op de <a href="http://solidarity2refugees.gr/open-letter/">website</a> kwam en het lezen waard is. Interessant detail: de eigenaar van het hotel had in eerste instantie niet door dat hij de eigenaar van het hotel is.
Er komt een jongetje binnen met een blauw oog. Van het voetballen buiten. In het Engels legt hij uit waarom de dokter hem heeft teruggestuurd naar het hotel. Hij mag alleen worden behandeld als zijn vader meekomt. Nu was er een tolk mee. En vooral als support: het jongetje van zeven spreekt zelf de meeste talen: behalve Arabisch en Engels ook een beetje Grieks. Tanya schudt haar hoofd: ‘Echt vaste regels bestaan niet. Het hangt allemaal af van wie je tegenkomt.’
<h3>Recalcitrant van rigide verwachtingen</h3>
Nog eenmaal probeer ik in Athene een taxi te nemen. Ditmaal naar het Athens Museum of Queer Art. Weer word ik verkeerd afgezet: bij de poort van Hadrianus. De chauffeur kent AMOQA niet en de op Google Maps aangewezen straat kan wat hem betreft niet juist zijn.
‘Er is daar niets’, zegt hij.
<q class="pull-left">Men kan niet anders omdat de verwachting is dat men niet anders wil.</q>
Er is daar wel degelijk iets, blijkt. Het museum is een zolderkamer groot. Er hangt niets vast. Het is vooral een open ruimte waar gesprekken, optredens en feestjes worden georganiseerd. De avond die ik bijwoon is samengesteld door een Braziliaan(se). Er wordt een film getoond en er zijn twee intieme, indrukwekkende performances. Een van de performers doet een stemoefening met het publiek. Als transvrouw heeft ze een tijdje stemtherapie gevolgd waarbij ze leerde om haar stem hoger te gebruiken, totdat ze het onzin begon te vinden – dit vervormen van haarzelf totdat ze anderen niet langer in verwarring zou brengen. We mogen een liedje meezingen en moeten onszelf indelen op toonhoogte. Laag, midden en hoog. De groep die de lage stem wil doen is het grootst.
Ik was blij dat ik AMOQA vond. De Akropolis en de poort van keizer Hadrianus zijn natuurlijk ook zeer de moeite waard. Wat Athene lelijk maakt, is dat het bijna onmogelijk wordt om buiten het toeristische en commerciële centrum te komen. Men kan niet anders omdat de verwachting is dat men niet anders wil. Het doet me denken aan een prijswinnend winkelcentrum in Hong Kong dat speciaal ontworpen is om bezoekers te laten verdwalen. De uitgang zit expres verstopt. Het winkelcentrum heet ‘Elements’, naar de vijf natuurelementen water, vuur, metaal, hout en aarde.
Ik stond even stil bij de poort van keizer Hadrianus. En maakte een foto. Recalcitrant van de wederzijds rigide verwachtingen (ik dat ik overal zomaar op commando kan komen, de chauffeur dat toeristen maar één ding willen), bestempel ik deze als Hadri’s anus:
<figure id="post-357960 media-357960" class="align-none"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2017/06/IMG_2973.jpg" alt="" /></figure>

Simon(e) van Saarloos

Als toerist gevangen in het centrum van Athene

Nie wieder is nu

Meebuigen is zinloos

Verhaal van de Week

Van burgerverzet tot dictators

Social media als geheim wapen 

Klimaat, klimaat, klimaat!

Teun van de Keuken

Wat gebeurt er nu>

Europa na de AfD

Weg met de model-minderheid

Interview Pete Wu

Sport wordt almaar duurder

Hans Against the Machine

Schieten en huilen in Israël

Cultuurtip

Staken is winnen

Debat op Dinsdag