<div class="lead">
Zonder dat wij het wisten organiseerde de NS de verkiezing &#8216;mooiste tracé van Nederland.&#8217; De winnaar: Almere – Lelystad. Jawel: Almere – Lelystad. Daan Doesborgh is witheet.
</div>
In augustus heeft de NS met de stille trom een verkiezing gelanceerd die aan ons allen compleet voorbij is gegaan. Een sluwe zet, want zodoende kan Vrij Nederland nu pas, nu de verkiezing achter de rug is en de uitslag al vastligt, berichten over de enorme farce die de NS ‘Het mooiste tracé van Nederland’ noemt.
Er waren zes tracés genomineerd: Amsterdam &#8211; Utrecht, een route langs velden en een kanaal, Haarlem &#8211; Hoorn en Haarlem &#8211; Zandvoort, twee inwisselbare tochten door Noord-Holland, Baarn &#8211; Utrecht, oftewel het Gooi, en Sittard &#8211; Maastricht: heuvels, maretak en chemische industrie. Als u braaf mee hebt geteld zijn dat er vijf, dat is omdat ik de winnaar nog niet heb genoemd: Almere – Lelystad. Iedereen die nog nooit met de trein van Almere naar Lelystad gereisd is, staart nu vol onbegrip naar het scherm. De rest droomt weg bij beelden uit die documentaire over de Oostvaardersplassen, het natuurgebied waar we zo trots op zijn dat er een spoorweg dwars doorheen loopt. Een spoorweg die nu de mooiste van Nederland genoemd mag worden.
<q class="pull-left">Een belangrijk deel van het tracé Almere – Lelystad loopt zowel door Almere als door Lelystad. Daar helpen geen konikpaarden of Heckrunderen aan.</q>
Wat de NS hoopt dat u even vergeet, is dat een belangrijk deel van het tracé Almere – Lelystad zowel door Almere als door Lelystad loopt. Daar helpen geen konikpaarden of Heckrunderen aan. Erger nog is wat de keuze voor deze route eigenlijk zegt over Nederland en over deze verkiezing: alles wat langs dit tracé te zien is, hebben we zelf uit de grond gestampt. Dat de kustlijn van Dubai er nu uitziet alsof ze er een twaalfjarige met Minecraft op los hebben gelaten bewijst al dat door mensen geschapen land niet altijd een goed idee is. Maar de Nederlanders hadden carte blanche voor het maken van een provincie, en ze maakten Flevoland. Zoiets moet je wegmoffelen, niet tot nationale bloem verheffen.
Heb ik dan alleen kritiek en geen oplossingen? Welnee, er is namelijk een spoortracé dat alles heeft om de mooiste spoorroute van Nederland te kunnen zijn: Utrecht – Den Bosch. Drie provincies in een half uur (Utrecht, Gelderland en Noord-Brabant). De weelderige boomgaarden van de Betuwe, met de prachtige kerkjes van bijvoorbeeld Schalkwijk, Buurmalsen en Waardenburg. De Lek, de Linge, de Waal en de Maas steek je over. Het spoor loopt ook hier dwars door een natuurgebied, de Steenwaard.
Utrecht – Den Bosch heeft natuur én geschiedenis (waar de Oostvaardersplassen alleen natuur hebben, en zeker geen geschiedenis of poëzie). Kan een treinrit dan wel poëzie hebben? Jazeker: in heel Nederland is er één tracé dat bij uitstek een literair traject genoemd mag worden, u raadt het al: Utrecht &#8211; Den Bosch. Ter hoogte van Zaltbommel krijgt u om te beginnen natuurlijk het liedje over de prachtig zichtbare torenspits van Bim-Bam-Bommel in uw hoofd. Maar vlak daarvoor, bij het oversteken van de Waal, passeert u iets nog veel specialers. Tussen de spoorbrug en de autobrug staat midden in de rivier een verweerde pijler. Het is het restant van de beroemdste brug van Nederland, vereeuwigd door Martinus Nijhoff in de regels &#8216;Ik ging naar Bommel om de brug te zien / Ik zag de nieuwe brug (&#8230;)&#8217;.
Laat dat het doorslaggevende argument zijn om deze Flevolandse schertsvertoning resoluut af te wijzen. Het mooiste tracé van Nederland ligt tussen Utrecht en Den Bosch.

Daan Doesborgh

Flevoland, NS? De mooiste spoorroute? Een schertsvertoning!

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips