Ineens zijn de internationale scheep- en luchtvaart uit het concept klimaatverdrag verdwenen. Terwijl die sterk vervuilende bedrijfstakken regulering hard nodig hebben.

Plotseling stond-ie niet meer in de ontwerptekst. De internationale scheepvaart en luchtvaart waren ineens verdwenen uit de concepttekst van woensdag en zeer zeker komen ze niet meer voor in het verdrag waar vandaag over gestemd moet gaan worden. Voordat de conferentie in Parijs begon was dit al een thema, maar nu lijkt het wel een complot van lobbyisten en overkoepelende organisaties die aan de bel hebben getrokken.

Van de 190 landen die vanmiddag een krabbel onder het document moeten zetten, is het merendeel (38.000 delegatieleden) per vliegtuig naar Parijs gekomen. Dat maakt het ook direct zo lastig; we zijn allemaal onderdeel van het probleem. Om naar Parijs over emissies te onderhandelen moet je vliegen. Koop je fruit, schoenen of een meubelstuk in een winkel, dan komen die per schip. Negentig procent van alles wat we kopen, komt naar ons per schip. Dit zijn de argumenten van een industrie die conservatief is en iedere verandering uit de weg gaat.De luchtvaart en scheepvaart zijn verantwoordelijk voor net zoveel CO2-emissies als Engeland en Duitsland bij elkaar

Twee weken geleden ging mijn film Sea blind hier in première op de COP21. Het is een documentaire over de scheepvaartindustrie en waarom die zo lang buiten schot is gebleven, terwijl ze bekendstaat als de meest ongereguleerde, geheimzinnige en meest vervuilende industrie ter wereld. De internationale zee is van iedereen en regelgeving is stroperig en moeilijk, omdat over ieder regeltje concensus moet worden bereikt door de 170 landen.

Daarnaast verbranden schepen spul uit het vieze putje van de raffinaderij: bunker olie. De statistieken liegen er niet om. Zeventien containerschepen stoten net zoveel zwavel uit als alle auto’s op aarde, en een cruiseschip stoot net zoveel roet uit per dag als 1 miljoen auto’s. De luchtvaart en scheepvaart zijn verantwoordelijk voor net zoveel CO2-emissies als Engeland en Duitsland bij elkaar en als ze een land zouden zijn staan ze in de top 10.

Maar de International Chamber of Shipping stelt dat het ontbreken van de scheepvaart in de ontwerptekst van het Parijse klimaatverdrag niet onoverkomelijk is. Ook zonder zo’n tekst zal de scheepvaart haar verantwoordelijkheid blijven nemen, stelt de ICS. Vorige week kregen ze hier in Parijs nog de Fossil of the Day Award uitgereikt.

Ik heb deze industrie een jaar op de voet gevolgd en vele experts gesproken, onder meer van de IMO (International Maritime Organization) gesproken. Eén ding is me duidelijk geworden: deze industrieën kunnen we niet zonder supervisie laten in de verwachting dat ze het klimaatprobleem zelf gaan oplossen.