Het lijkt een natuurwet. Zodra er gedonder is over de Nederlandse publieke omroep is er meteen iemand die roept: BBC! Alsof aan de overkant van Het Kanaal de beloofde staatstelevisiestaat ligt, waaraan het Nederlandse systeem zich alleen maar hoeft te spiegelen. Gisteren was het weer zover. Tijdens een bijeenkomst voor de omroepbazen stelde Sander Dekker voor om NPO3 voortaan alleen nog voor het internet te maken. Net als, inderdaad, BBC3, de jongerenzender die eerder dit jaar web only ging.

Dat smachtende kijken naar Engeland heeft meestal iets jammerlijks. Vooral omdat in Engeland zelf het op-de-BBC-kankeren ook volkssport nummer 1 is. Bovendien: sinds BBC3 alleen nog op internet te bekijken is, is is het bereik onder jongeren flink gedaald, werd eind augustus bekend. Zelfs Shane Smith, de oprichter van Vice, stelde onlangs dat hij het veel te vroeg vond om BBC3 als televisiekanaal ten grave te dragen.

Dus nee, de BBC heeft de wijsheid niet in pacht voor het kwakkelend NPO3. En voor web only is het inderdaad misschien nog te vroeg. Maar dat neemt niet weg dat BBC3 wel interessant is om te bekijken. Want door de focus op online is er daar in elk geval wel veel ruimte om te experimenteren met video’s, vlogs, YouTube en andere nieuwe manieren van beeld maken. En daar kan de Nederlandse publieke omroep veel van leren. Onlangs schreef BNN-presentator Tim Hofman terecht een boze brief naar zendermanager Suzanne Kunzeler, die zijn razendpopulaire YouTube-programma #BOOS had afgedaan als weliswaar een ‘leuke vlog’, maar ‘niet waarvoor de NPO op aarde is.’

#HoodDocumentary

Ik kan het niet hard maken, maar ik heb zo’n vermoeden dat ze bij BBC3 anders over zouden denken over een YouTube-serie die honderdduizenden views per aflevering krijgt. Want anders dan de NPO, durft BBC het wel aan volop te experimenteren met zowel speciale internetcontent als de verspreiding via YouTube. Niet bij alles, want een groot deel van de programma’s kun je nog altijd alleen bekijken als je in het Verenigd Koninkrijk zit (of een VPN-verbinding hebt), overigens via een webplayer waarnaast NPO Gemist zich in een hoekje zou moeten zitten schamen. Maar bepaalde BBC3-series zijn er speciaal voor YouTube en gedijen daar uitstekend.

Het beste voorbeeld: #HoodDocumentary. Dat verscheen in oktober 2015 voor het eerst op YouTube en was aanvankelijk een eigen productie van acteur Kayode Ewumi en wat vrienden. Ewumi had op dat moment al succes op Vine met ultrakorte filmpjes, waarin hij de rol van MC Roll Safe speelde, een ietwat sneue aspirant zanger, danser en acteur. Hij besloot het personage uit te bouwen. In de eerste aflevering van #HoodDocumentary wordt Roll Safe zogenaamd geïnterviewd en gevolgd tijdens zijn gang door Londen. De mockumentary die ze zo maakten is een aaneenschakeling van ongemakkelijke momenten, maar juist daardoor hilarisch. De serie werd meteen een gigantische hit en vervolgens opgepikt door BBC, die besloot de makers geld te geven om een volledig seizoen te maken. Eerder gebeurde dat overigens ook al met de serie People Just Do Nothing, die ook als YouTube-serie begon. De nieuwe afleveringen van #HoodDocumentary verschenen de afgelopen maanden onder de BBC3-vlag op YouTube en zijn nog altijd succesvol, hoewel er natuurlijk altijd mensen zijn die ‘het origineel’ beter vinden.

Wat maakt #HoodDocumentary zo leuk? Vooral dat het echt is. Misschien niet zo ‘echt’ als de Hollandse #HoodVlogs van Ismail Ilgun, maar wel in die zin dat het daadwerkelijk op de straat gemaakt is met een niet al te professionele camera. Juist de ogenschijnlijke knulligheid, die je met een vies woord ‘authenticiteit’ zou kunnen noemen, maakt dat het werkt. Eigenlijk lijken hood-series misschien alleen in naam op elkaar, maar wat het succes van #HoodDocumentary laat zien is dat het niet onmogelijk is om nieuwe media, straat, vlog en YouTube op een manier te combineren die aanslaat én kennelijk ook bij de missie van de publieke omroep aansluit.

#HoodDocumentary is trouwens niet het enige voorbeeld. Zo is er ook vlogger Maxim Bady die tegenwoordig content voor BBC3 maakt. Of de verticaal gefilmde serie Once Upon a Tweet, waarin kijkers zelf uitleg geven bij een tweet of filmpje dat viral is gegaan. Niet alles werkt even goed, niet alles trekt evenveel views, maar erg lijkt me dat allemaal niet, zolang er op los wordt geëxperimenteerd, en men in elk geval niet meer krampachtig probeert vast te houden aan de geijkte televisie-formats.

Volledig online is voor NPO3 misschien nog wat vroeg. Maar een beetje meer gaan experimenteren en spelen online en óók op YouTube, dat zou wel eens mogen. Een beetje meer BBC3, zo u wilt.