De dood van een wethouder

‘Namen!’ scanderen de toehoorders als een PJD-raadslid vertelt dat hij en zijn fractiegenoten een week eerder onder grote druk zijn gezet te verklaren dat hun partijoprichter Jo Dejong definitief uit de politiek moest verdwijnen. ‘Smeerlappen!’ klinkt het als de namen op last van de burgemeester uitblijven.

Woede en frustratie kenmerkt de raadsvergadering van 16 april in Meerssen, die wegens grote belangstelling van de lokale bevolking plaatsvindt in de aula van het Stella Maris College. Het is de eerste openbare raadsvergadering sinds de dood van de populaire wethouder Jo Dejong op 11 maart, en volgens de raadsagenda zou er ‘helderheid’ worden verschaft. Over 4 maart. Toen een besloten vergadering plaatsvond, waar volgens geruchten oppositiepartij VVD van andere fracties zou hebben geëist dat ze ‘nooit meer met een verkrachter’ zouden samenwerken, en waarvan – hoe toevallig – de bandopnamen zijn mislukt. Die vergadering leidde tot een ontwricht dorp, waarin dreigbrieven met doodsverwensingen circuleren, en tot het vertrek van vier raadsleden en een wethouder. En, zo menen veel Meerssenaren, die vergadering heeft ook ‘hun Jo’ de dood in gejaagd.

Voor de driehonderdvijftig burgers in de aula, onder wie Dejongs 19-jarige zoon Gieljam, wordt het echter een schertsvertoning. De aanwezige werkgroep Democratisch Herstel Meerssen, die pleit voor nieuwe, transparante politiek, ontvangt luide hoon van Wil Kusters, het enige overgebleven VVD-raadslid. En de chaos is compleet als de laatste twee wethouders bekendmaken op te stappen. Waarnemend VVD-burgemeester Schmidt – die Ricardo Offermanns vervangt sinds diens ontslag op 1 januari vanwege diens gesjoemel tijdens de sollicitatieprocedure naar het burgemeesterschap van Roermond – staat er ineens geheel alleen voor. Daarmee is de Zuid-Limburgse gemeente met negentienduizend inwoners die 16de april onbestuurbaar geworden.

De oorzaak van dit alles: een vermeende tongzoen tijdens carnavalvrijdag, 8 februari.

Ich kin dich oet de paareclub

Het is tegen vijven als op die bewuste dag de kinderoptocht ten einde loopt en café De Keizer aan de Markt in Meerssen volstroomt. In hun vaste hoekje staan lokale beroemdheden voetballer Mark van Bommel en zijn schoonvader, oud-bondscoach Bert van Marwijk – die door ex-burgemeester Offermanns is benoemd tot ‘honorair consul’ van Meerssen – met elkaar te praten. Verderop drinkt een groep gemeenteambtenaren traditiegetrouw op deze vrijdag voor carnaval samen een biertje.

Een van hen is een vrijgezelle blondine (48) van Openbare Werken, is een van hen. Ze is een bekend gezicht in het dorp. Al twintig jaar werkt ze op het stadhuis en ze komt uit een hechte en politiek actieve ondernemersfamilie. Haar broer Raymond Scheepers is eigenaar van huis-aan- huisblad De Geulbode en fractievoorzitter van de VVD, de partij waarvoor hun vader Jo ook in de raad zat.

De stemming zit er goed in. Zoals elk jaar draait Marcel Smeets van eenmansfractie Smeets plaatjes en er wordt meegezongen met ‘Noe weit ich ut, ich kin dich oet de paareclub’. Het is de carnavalshit van Luc Volders (48), vastgoedhandelaar, oud-wethouder, bestuurs­lid en oprichter van Partij Groot Meerssen (PGM).

Volders zelf is ook aanwezig, evenals zijn politiek opponent, wethouder Jo Dejong (58) van Partij Jo Dejong. Uiteraard is Dejong er. Hij komt overal waar iets te doen is. Daardoor kent hij iedereen en kent iedereen hem, en weet iedereen dat wie deze eenvoudige boerenzoon om elf uur ’s avonds belt omdat-ie is gestruikeld over een losliggende stoeptegel, hij direct op zijn fiets springt om die tegel eigenhandig recht te leggen. Wanneer Dejong die vrijdag vanachter het caféraam opmerkt dat er betonblokken op het marktplein liggen, belt hij meteen de aannemer, omdat die blokken een gevaar vormen tijdens de carnavalsdagen.

Zijn toegankelijkheid en betrokkenheid hebben Dejong zeer geliefd gemaakt en leverden zijn nieuw opgerichte partij in 2010 een monsterzege op. Hij kreeg zeven van de zeventien zetels, en liet de VVD van Scheepers (3 zetels) en PGM van Volders (3 zetels) achter zich. De ‘aaibare onderkoning van Meerssen’ wordt Dejong genoemd, die na het telefoontje met de aannemer aanschuift bij de ambtenaren vooraan in het café.

Eigenaar Guido vult de glazen. Er wordt op z’n Limburgs ingenomen, stevig. Maar voor zover de barman kan zien en horen blijft alles in het nette. Alleen Volders raakt geïrriteerd als hij Dejong hoort speculeren over de winst die hij denkt te halen bij de verkiezingen van 2014. Hij vertrekt. Voordat Dejong om zeven uur naar huis gaat, zegt hij tegen een stel vrouwelijke ambtenaren: ‘Wie mij een kusje geeft, krijgt mijn consumptiebonnen.’ Dan wordt hij opgehaald door zijn vrouw Annette. Daags daarna reikt hij de sleutel van het rijk van de Kuutebieters over aan prins carnaval, waarmee vasteloavend officieel begint.

In het gezicht likken

Na Aswoensdag begint het gewone leven weer, en een week verstrijkt. Dan, op 20 februari, wordt Dejong bij waarnemend burgemeester Schmidt ontboden en hoort hij dat hij tijdens het ambtenarencarnaval de ambtenaar van Openbare Werken heeft geprobeerd te tongzoenen. ‘Ik weet van niks,’ zegt Dejong in eerste instantie. ‘Maar als dat zo is, dan bied ik mijn excuses aan.’ Er volgt een verzoenend gesprek tussen Dejong en de zus van Raymond Scheepers, waarbij volgens de bemiddelend burgemeester ‘tranen vloeiden op beider wangen’ en er ‘ter afscheid drie kussen op de wang’ worden gegeven.

‘Natuurlijk heb ik gepund (gezoend),’ zegt Dejong tegen zijn jeugdvriend Harry Jaspar. ‘Ik heb alle dames die avond gezoend en de mannen waarschijnlijk ook. Je kent me.’ Die knikt. Jo is een fysiek type. Net als zijn vrouw Annette die in een hospice werkt, slaat hij vaak de arm om je heen als hij met je praat, en voor de lol mag Jo zijn vrienden ook weleens in het gezicht likken. Daar zit niets kwaads bij.

Maar burgemeester Schmidt neemt de zaak serieus. Hij belt het Openbaar Ministerie om de mogelijkheid van aangifte te onderzoeken en hoort dat Justitie ook zonder aangifte van Christel tot vervolging kan overgaan. Ook vraagt Schmidt, zelf voormalig rechter-plaatsvervanger, aan een oud-rechter om een onafhankelijke commissie voor te zitten die de tongzoenkwestie eventueel gaat onderzoeken. ‘Dejong had de keuze,’ vertelt de burgemeester op 26 februari tegenover het lokale televisiestation L1. Of er zou een onderzoek worden gestart dat veel publiciteit zou genereren, of DeJong hield de eer aan zichzelf. ‘Hij koos voor het laatste,’ aldus Schmidt, die daaraan toevoegt dat het ook het enige juiste is, omdat de roddels uit een anonieme brief dat hij eerder vrouwen heeft lastigegevallen, nu door andere vrouwelijke ambtenaren zijn bevestigd. In huize Dejong rookt Jo ver van de tv hoofdschuddend een sigaar.

Dagblad De Limburger en De Telegraaf pakken groot uit en sindsdien heet Jo Dejong ‘Jo de Tong’. Daarmee had de affaire kunnen eindigen. Maar niet in Meerssen. Dejongs ontslagbrief zet kwaad bloed bij de oppositiepartijen: de VVD van Scheepers en PGM van oprichter Volders. Dejong treedt af omdat ‘op het politieke vlak steeds meer en niet ter zake doende kwesties spelen die het goed functioneren van het gemeentebestuur parten spelen’. Wat? Denkt Dejong dat er een politieke val voor hem is uitgezet? Dat hij er sprake is van een complot? En dan zegt de fractievoorzitter van de PJD ook nog in de krant dat Jo na ‘deze dip’ bij de verkiezingen in 2014 met nog meer zetels terugkomt. Wacht even… Terugkomen? Ze eisen een extra raadsvergadering, op 4 maart.

Het is 2 maart als via de tamtam bekend wordt dat raad- en bestuursleden van PGM en de VVD zijn gesignaleerd in de bestuurskamer van SV Meerssen, de voetbalclub waar VVD-raadslid Wil Kusters voorzitter van is. Dorpelingen trekken hun wenkbrauwen op. Wat betekent dit? In 2008 kwam diezelfde club ook al eens in die bestuurskamer bij elkaar. Dat was toen voorafgaand aan de raadsvergadering waarin Dejong, via een motie van wantrouwen werd gewipt omdat hij, toen wethouder van het CDA, tegen het dure ‘centrumplan’ van de coalitiepartner VVD was. VVD-wethouder Ummels trad ook af, maar werd prompt weer wethouder in een coalitie met PGM die voor het centrumplan was. Een listig een-tweetje van VVD en PGM, meenden de burgers in Meerssen, en het was een kwestie waardoor de emotionele Dejong zich zozeer in het pak genaaid voelde, dat hij instortte en de coalitie zich mogelijk zo schuldig voelde dat ze anderhalf jaar psychologische hulp voor hem betaalde.

‘Ze komen me halen’

Nog voor het einde van de besloten vergadering van 4 maart ontvangt Dejong een sms van ex-burgemeester Offermanns. Hij kan de krant van morgen beter niet inkijken. Als Dejong die om zes uur ’s ochtends openslaat, leest hij dat de gemeenteraad ‘unaniem tot de definitieve conclusie’ is gekomen ‘dat er geen toekomst meer is voor politieke samenwerking met de heer Dejong’.

Het bestuur van Partij Jo Dejong is woest. Met Jo was afgesproken om formeel afstand te nemen van zijn handelen en de naam te veranderen in PJD om zo de coalitie overeind te houden. Waarom vielen de raadsleden ineens hun voorman af? In Ulestraten, het dorp waar Dejong 95 procent van zijn stemmen had gehaald, wordt een PJD-raadslid de Spar uitgezet. De politiek is Dejongs’s lust en leven. Hoe durven ze hem na 35 jaar zo af te serveren?

Oud-hoogleraar staats- en bestuursrecht Twan Tak uit Meerssen klimt in de pen. Er deugt juridisch namelijk niets van Dejongs ontslag. Allereerst is het niet aan de burgemeester om een vermeende tongzoen bij Justitie te melden,’ schrijft hij. En: ‘Alleen rechters zijn in ons land bevoegd om iemand van openbare en vertegenwoordigende functies uit te sluiten.’

Tak krijgt de brief nergens geplaatst. De hoogleraar publiceerde eerder scherpe stukken in De Geulbode, maar dit schrijven bevat te veel opinie, oordeelt eigenaar Raymond Scheepers, de broer van. Ook Dagblad de Limburger negeert Taks schrijven. Deze krant komt met een nieuw artikel: ‘Het zwaard boven Dejong’. Daarin stelt journaliste Judith Houben dat de Dejong de vrouwelijke ambtenaar ‘op de vrijdag voor carnaval verkracht heeft’. ‘Slachtoffers van verkrachting kunnen tot twaalf jaar na het delict aangifte doen en de maximale straf die hierop staat is twaalf jaar.’ En: ‘In het geval van Dejong hebben zich meer vrouwen met klachten gemeld en speelt ook de machtsverhouding, wethouder versus ambtenaar, een rol.’ En: ‘Met tralies in het vooruitzicht is de kans op Dejongs comeback kleiner dan menigeen denkt of hoopt.’ Verkrachting? Tralies? Stel dat het OM zich laat ophitsen. Stel burgemeester Schmidt heeft daar vriendjes, peinst Dejong hardop. ‘Ze komen me halen,’ zegt hij tegen zijn vrouw als een onbekende auto langs hun afgelegen adres rijdt. ‘Ik zit in de verkeerde film,’ zegt hij tegen zijn vriend en buurman Rob Kamphuis.

In rouw gedompeld

11 maart is Meerssen in rouw gedompeld. Jo is dood. Vijftienhonderd mensen nemen afscheid bij zijn huis waar brandende fakkels op een heuvel zijn voornaam vormen. Daags daarna wordt onder luid applaus zijn kist de basiliek uitgedragen, en wordt de burgemeester uitgescholden omdat hij op het plein was terwijl niemand van het college en de gemeenteraad op de uitvaart welkom was.

En dan raakt de geest uit de fles. Het gerucht dat de VVD in de persoon van een agressieve John Ummels raadsleden heeft gedwongen om Dejong politiek dood te verklaren, zet aan tot agressie. VVD’ers wordt per brief een uitvaart beloofd. Het huis van de PGM- oprichter Volders wordt beklad met verf. VVD’ers Scheepers en Ummels treden af en Offermanns twittert dat hij in een Belgisch klooster in retraite gaat, maar dat heeft volgens hem niets van doen met de explosieve situatie in zijn dorp.

Dat laatste wordt in Meerssen niet geloofd, blijkt op de Facebook-pagina ‘Gemeenteraad Meerssen moet opstappen’. Offermanns is met Jos van Rey, de Roermondse onderkoning die hem vertrouwelijke informatie over zijn sollicitatieprocedure had toegespeeld, bij Raymond Scheepers gesignaleerd. Christel had dezelfde advocaat als Van Rey. En hoe wist Offermanns nog voor het eind van de vergadering de afloop ervan? Is hij de kwade geest achter Dejongs politieke deportatie. Of was het Volders die bekendstaat als de aartsvijand van Dejong. Was dat bekonkeld in de voetbalclub? Wilden ze af van de populaire Jo die hen van het pluche hield?

‘Bedreigende dubbelrol’

Dat ‘Jo gepakt moest worden’ is ook voor de Meerssenaren zeven weken na het carnaval in café De Keizer een feit. Anders was het nooit zo uit de hand gelopen met dat kusje, menen de inwoners. Tijdens carnaval nota bene. PvdA’er Paul Depla, die zich als wethouder oraal liet bevredigingen in een Nijmeegs fietsenhok, werd bekroond met het burgermeesterschap van Heerlen.

Honend wordt gerefereerd aan de persverklaring van de gemeente waarin staat dat ‘de waardigheid van het ambt van wethouder is aangetast’. Waardigheid! Volders die in het Brandpunt jammert dat hij wordt bedreigd terwijl hij jarenlang keihard heeft gewerkt voor Meerssen. Ha! De oud-wethouder werkte louter voor zichzelf – als vastgoedhandelaar. Het was tussen 2008 en 2010 op het gemeentehuis één groot handjeklap van PGM en VVD. Ze hielden elkaar allemaal de hand boven het hoofd. En nog steeds heeft degene die de voetbalclub sponsort een streepje voor bij VVD-wethouder Kusters, tevens voorzitter van de voetbalclub. En had Kusters misschien een streepje voor bij een gemeenteambtenaar? Zoek maar eens op hoeveel hij te veel aan wachtgeld ontving. En: nee mevrouw u mag onze namen niet opschrijven, dit is een dorp, en wie hier met vingers gaat wijzen kan zijn zaakje wel sluiten. Daarom durft niemand uit de school te klappen over de vergadering van 4 maart.

Wie de archieven induikt, stuit inderdaad op een aantal opmerkelijke kwesties. Door een fout van een ambtenaar in Meerssen kreeg ex-wethouder Wil Kusters tussen 2002 en 2007 een bedrag van 61.715 euro teveel wachtgeld uitgekeerd. Na een vergeefse poging om die fout geheim te houden, stelde burgermeester Offermanns in mei 2010 dat Kusters dat geld niet hoefde terug te storten. Pas na Kamer­vragen over deze kwestie spoorde de gemeenteraad Kusters aan om eenderde terug te betalen.

Dan is er ‘de schijn van eigenbelang’ bij het schrappen van de parkeerbijdrage voor ondernemers. De toenmalige PGM-wethouder Financiën Volders, die bezig was met de bouw van een horecazaak in het centrum, zou daar twintigduizend euro besparen. Het VVD-raadslid Scheepers, wiens echtgenote net een winkel had geopend, zevenduizend euro.

Voorts is er het verwoede illegale bouwen van vastgoedondernemer Volders die daar als wethouder Financiën veelal mee wegkomt. Een pand aan de Bunderstraat in Meerssen dat hij zonder vergunning heeft verbouwd tot drie appartementen, zorgt echter voor trammelant en de rechter oordeelt dat ‘het college van Meerssen veel steken heeft laten vallen bij het besluit over zijn pand’. Als Volder weigert de gebouwde appartementen af te breken, treedt wederom niemand op, totdat er in 2010 een nieuw college komt, en Offermanns wordt ontslagen. Hij twittert: ‘Offermanns weg, Dejong vrij spel.’ En: ‘Hoor net dat die KUT gemeente toch weer met de rechtszaak tegen mij gaat aanspannen voor het legaliseren van appartementen.’ Volders voorspelt verder dat het een langslepende zaak wordt. ‘Misschien wel tot ik weer wethouder ben.’ En: ‘Het wordt weer eens tijd dat ik met @theobovens (de commissaris van de koningin in Limburg, AT) contact opneem dat ik als oud-bestuurder gewoon genaaid wordt door op wraak beluste politici.’

Het is niet de eerste keer dat Volders zich verongelijkt toont. Als hij na 2010 wethouder -af is, beticht hij de gemeente ervan hem te benadelen in zijn bouwactiviteiten. Daarop wordt een dossieronderzoek ingesteld, waarvan de conclusie korte metten maakt met de veronderstelling van Volders. De onderzoekers valt juist ‘een coulante houding van de gemeente op’, staat in het eindrapport van het onderzoek naar de kwestie-Volders (27 februari 2012). Verder is ‘bejegening van Volders richting gemeentelijke organisatie ongepast’, is er sprake van een ‘bedreigende dubbelrol’, eist hij als wethouder op assertieve wijze medewerking van ambtenaren inzake zijn bouwprojecten en blijft hij voortdurend in gebreke bij het aanleveren van benodigde papieren.

Dan is er nog het Abvakabo-onderzoek naar de angstcultuur binnen de gemeente Meerssen dat Vrij Nederland inzag en waar onderzoeker Gian Kerstges met ongeloof aan terugdenkt. ‘De FNV kreeg in 2009 en 2010 zo’n vijftien meldingen van ambtenaren in Meerssen over bedreiging, intimidatie en belangenverstrengeling. De klachten waren vooral gericht tegen burgemeester Offermanns en gemeentesecretaris Eurlings. Toen we hen hierover spraken, wilden ze namen en rugnummers van klagende ambtenaren. Ter bescherming van onze leden gaven we die niet, waarop we niet meer welkom waren, en er werd gedreigd met een juridische procedure wegens laster en smaad.’

De reden waarom Abvakabo het onderzoek stopte, was een andere. ‘We kwamen niet verder. Geen enkele ambtenaar durfde met ons te praten en ook niet met de vertrouwenspersoon, die overigens wist wat er speelde. Zo’n gesloten organisatie als de gemeente Meerssen destijds heb ik zelden meegemaakt.’

Wat Kerstges ook veelzeggend vond, al was het van een andere orde: ‘Er kwamen zo veel aanwijzingen van belangenverstrengeling aan het licht dat twee lokale journalisten een WOB- verzoek indiende betreffende 25 kwesties. Daar werd op een nogal ongebruikelijke manier aan “voldaan”. Offermanns en zijn rechten-studievriend Eurlings nodigden zichzelf bij het journaille thuis uit om een mondelinge toelichting te geven op de punten waarop de heren helderheid wilden.’ En daarmee was de kous af.

Wraak

Het is Dejong die in maart 2010 een verschuiving van de macht teweegbrengt. Door zijn huis-aan-huisbezoeken en de slogan ‘De koe bij de horens vatten’ haalt de hobbyboer uit het gehucht Waterval met zijn nieuwe partij vanuit het niets zeven zetels. Tot ontsteltenis van de VVD-PGM-coalitie en met name van PGM-wethouder Volders. Hij heeft al niet veel op met Dejong, waarvan hij kond doet in twee boekjes die hij voor de verkiezingen in 2006 en 2010 uitbrengt: De blauwe brug en andere blunders, en De blauwe brug deel 2. Kwaad wordt hij als Dejong tijdens de formatie stelt wel in zee te willen met PGM (3 zetels) maar niet met Volders. Omdat hij de vastgoedhandelaar niet integer vindt. En dan verdwijnt Volders, die op nummer zes van de kieslijst staat omdat hij dacht wethouder te worden, ook nog eens uit de gemeenteraad.

Sindsdien staan de verhoudingen op scherp. Als Volders in een tweet rept over ‘op wraakbeluste politici’ doelt hij op Dejong, bekent hij tegenover Vrij Nederland. ‘Want Jo dacht dat er in 2008 een politiek spelletje met hem is gespeeld en daarom wilde hij geen coalitie vormen met mij en de VVD. Dat was zijn wraak, maar dat interesseerde me niks.’ Zijn arrogantie irriteerde Volders wel. ‘Jo zei steeds: ik ben wethouder, dus ik bepaal. Volgens mij is hij de motie van wantrouwen in 2008 nooit te boven gekomen. Toen heeft hij anderhalf jaar therapie gehad. Op kosten van de gemeente.’

Woest wordt hij als hij denkt aan alle verdachtmakingen die hij op internet leest van Dejong-volgelingen. ‘Alsof ik Dejong het touw in handen heb gegeven! Natuurlijk moest hij de politiek uit. Maar dat vonden we allemaal. Als je een collega aanrandt, kun je toch daarna niet weer vrolijk rond gaan lopen in dat bedrijf!’

Anonieme brief

‘De hele gang van zaken vertoont de bedenkelijke karakteristieken van een publieke hetze, een volksgericht,’ stelt ex-hoogleraar bestuurskunde Twan Tak. ‘De burgemeester en raad voorop.’ Die mening deelt Gian Kerstges van Abvakobo. ‘De burgemeester heeft volstrekt ten onrechte op televisie geïnsinueerd dat Dejong vaker vrouwen lastigviel. Hij verwijst daarbij naar een anonieme brief uit begin 2012 die Abvakabo ook bezit, want naar aanleiding van die brief is er een vervolgonderzoek bij de gemeente Meerssen geweest. De naam Jo Dejong is onder ambtenaren nooit eerder in verband gebracht met seksuele intimidatie, benadrukt Kerstges. Wat betreft de nieuwe meldingen van dames? ‘Voordat een burgemeester met zulke gevoelige informatie naar buiten treedt, had hij die klachten op waarheid moeten laten onderzoeken.’ Dat is niet gebeurd, beaamt Schmidt tegenover VN. ‘Dat vonden we niet nodig. Het waren meer cohesiebetuigingen aan het slachtoffer.’

Schmidt heeft verklaard af te zien van de vaste burgemeesterspost in Meerssen die hij ambieerde. Hij vertrekt zodra een nieuwe burgervader gevonden is. Tijdens de openbare raadsvergadering is ‘iedereen die nu op enigerlei wijze actief is in de politiek’ door de werkgroep Democratisch Herstel Meerssen opgeroepen om in maart 2014 op te stappen. ‘Om zo voorgoed afscheid te nemen van de oude politiek met zijn oude vetes,’ zegt de 74-jarige Jo Voncken, een van de initiatiefnemers van de werkgroep. ‘Ummels, Volders, Offermanns en Kusters zitten meer dan twintig jaar in de politiek en dan kan oud zeer gemakkelijk dooretteren en opspelen.’

Het is maandagochtend 11 maart, twee dagen na het krantenartikel waarin Dejong als verkrachter wordt weggezet en hem een leven achter de tralies wordt geschetst. Dejong heeft zijn zes koeien gevoerd en schenkt een kop koffie in. ‘Niet opdrinken. Je moet zo meteen bloedprikken en daarvoor moet je nuchter zijn,’ waarschuwt zijn vrouw Annette. ‘Ach,’ zegt Dejong. ‘Dat zal niet zo veel uitmaken.’ Hij gaat naar de huisarts, koopt een doos sigaartjes en rijdt naar huis. Daar staat zijn zoon Gieljam klaar om af te reizen naar Den Bosch waar hij landbouwkunde studeert. Annette brengt hem naar het treinstation in Meerssen, vijftien minuten verderop. Dejong zwaait zijn geliefden uit. Als Annette in de achteruitkijkspiegel de man bekijkt met wie ze in oktober 25 jaar is getrouwd, schrikt ze. Wat oogt hij verslagen. En wat was hij onrustig vannacht. Ze belt Kamphuis. Of hij bij Jo wil gaan kijken. Terwijl Kamphuis rond half tien zijn huis uitloopt snoert burgemeester Schmidt in Oostenrijk zijn ski’s vast. Hij heeft Dejong psychische hulp beloofd zodra hij terug is van zijn wintersportvakantie. Dat zal niet meer nodig zijn. Kamphuis vindt Dejong in zijn koeienstal. Hij zag geen uitweg meer, staat in zijn afscheidsbrief. ‘Ze hebben me mijn ziel ontnomen.’

Dit artikel kwam tot stand op basis van tientallen gesprekken met raadsleden, oud-politici, en andere betrokkenen. Christel Scheepers wenste niet aan dit artikel mee te werken.