Wat een lef. Je begint aan een roman van ruim zeshonderd pagina’s en zet de lezer direct op het verkeerde been. ‘Wat psychiaters tegen fikse tarieven een Vatersuche noemen, is niet aan de orde,’ zo opent Peter Buwalda’s tweede roman Otmars zonen. Direct blijkt het tegendeel: die vaderzoektocht is onloochenbaar, zoals je dat had kunnen weten uit die titel met de meervoudsvorm ‘zonen’.
Met ‘Otmars zonen’ lost Peter Buwalda zijn literaire belofte in
‘Welke kritiek, eerlijk zeggen, is voor jou het belangrijkste om straks te lezen,’ vroeg Matthijs van Nieuwkerk in DWDD aan Peter Buwalda. ‘Vrij Nederland,’ antwoordde deze prompt. Gelukkig valt hij positief uit, want, zegt Jeroen Vullings, Buwalda heeft de door hemzelf in zijn debuutroman Bonita Avenue opgeroepen belofte van oeuvrebouwer overweldigend ingelost.
