Daar zaten de leden van het roemruchte Werkteater. Op een rij stoeltjes in een tent op de Parade. Omdat het rondreizende theaterfestival dit jaar vijfentwintig jaar bestaat, waren ze opgetrommeld voor een terugblik op het collectief dat tussen 1970 en 1987 het Nederlandse theater voorgoed veranderde. In het chaotische gesprek-met-filmfragmenten werden alle vooraf gemaakte afspraken voor de avond vrolijk ondergraven, spraken de gasten elkaar voortdurend tegen en werd elke algemene uitspraak over het Werkteater meteen gerelativeerd. Cas Enklaar: ‘We hadden geen taakverdeling en iedereen deed alles, maar ík mocht nooit de telefoon opnemen omdat ik dan de verkeerde dingen zei.’ Peter Faber: ‘Iedereen dacht dat we zo politiek geëngageerd waren, maar we gingen alleen maar uit van wat ons persoonlijk raakte.’ Rense Royaards: ‘Nou Peter, dat is niet waar hoor, ik zie ons nog op die Vietnam-demonstratie waar we…’
Shireen Strooker, ‘directrice’ van het Werkteater
De pijn en wreedheid van de dagelijkse werkelijkheid vatten in troostende projecten, dat was de kracht van het Werkteater. Mede-oprichter Shireen Strooker was een van de kopstukken van het gezelschap. ‘Haar hele leven is zij een motor geweest’.