Op de koffie met de topvrouwen van het land: Liel, Lou en de rest

‘We noemen onszelf de DD’s,’ zegt ‘Liel’ (Lilianne Ploumen). ‘Dames Directeuren. Of Dikke Deuren.’ Toen ze vijftien jaar geleden begonnen, stonden ze allemaal aan het hoofd van een ontwikkelingsorganisatie. ‘Liel’, toen nog directeur van het internationale financieringsfonds Mama Cash, en ‘Lou’ (Louise van Deth), directielid van het Centraal Bureau voor de Fondsenwerving, kwamen elkaar regelmatig ’s ochtends tegen, op de fiets in het Vondelpark. ‘Het leek ons leuk om elkaar vaker informeel te ontmoeten, met vrouwen op vergelijkbare posities.’ Al snel volgden ‘Mech’, Nina en ‘Sjoe’. Carole was de laatste. En al die jaren is coffee corner Small Talk hun vaste stek. De bediening is niet altijd vriendelijk, de koffie niet top en met de afbladderende rode verf oogt de zaak wat sjofel, maar ze houden van de intieme sfeer.

‘Natuurlijk praten we veel over werk,’ zegt Ploumen. ‘Maar we doen nóóit zaken in de Small Talk.’ En dat terwijl velen van hen toch financieel afhankelijk zijn van Stichting Doen, waar Nina Tellegen jarenlang de scepter zwaaide. Het zou ook niet in hun hóófd opkomen om te lobbyen bij Liel, bezweren ze. Oké, als iemand een secretaresse of een jurist zoekt, duiken ze eventjes in hun netwerk. Maar bovenal zijn ze vriendinnen. ‘Eigenlijk zijn we elkaars bucketlist,’ zegt Caroline van Dullemen. ‘Zonder dat we het allemaal zelf hoeven te doen.’ Soms komen ze elkaar tegen op netwerkbijeenkomsten en symposia. Vaak wisselen ze daar alleen blikken uit. ‘Dan gaan er van die onzichtbare draden door de ruimte,’ zegt Dikkers. Op zo’n avond gooien ze ook foto’s op de groepsapp. Esmeijer: ‘Dan vraagt de rest zich af: waarom was ik daar niet bij?’
De groep is hecht; er zijn geen afvallers. Dikkers: ‘Once you’re in, you’ll never get out.’ En er mag niemand meer bij. Ploumen: ‘We willen het wel intiem houden.’

En als Máxima zich nou meldt?

‘Misschien moeten we daar dan even over vergaderen. Maar zij is dan ook de enige.’