U dacht misschien dat Trump, de Brexit en Orban een uitdaging voor de Europese Unie zijn, maar de Italianen kunnen er ook wat van. Sorry dat dit stuk slechts over de euro gaat, maar die heeft te maken met de Italiaanse begroting en dat is geen ver-van-mijn-bed-show.
De populistische Italiaanse regering heeft een begroting voor het jaar 2019 opgesteld waar de honden geen brood van lusten. Een gevaarlijke opmerking, want iedereen die zoiets zegt of schrijft, haalt zich de woede van de Italiaanse vice-premier Matteo Salvini op de hals. Die dreigt met schadeclaims, omdat hij vindt dat je daarmee de Italiaanse economie besmeurt. (Heel Baudettiaans trouwens, die zich dinsdagavond belachelijk maakte door met ‘strafrechtelijke feiten’ te dreigen richting minister Stef Blok vanwege zijn Syrië-beleid).
In de EU is de afspraak gemaakt – ook door Italië – dat het begrotingstekort van iedere lidstaat niet meer dan 3 procent van het nationaal inkomen mag bedragen. Daar blijft Italië met 2,4 procent weliswaar binnen, maar het land is van plan veel meer uit te geven dan het aan de EU had beloofd. Ook heeft Italië een gigantische staatsschuld: ruim 130 procent van het Italiaanse BNP.
Doorzicht fiscaal gemindfuck
Vermalen tussen het populistische geweld van Salvini en Luigi Di Maio (van respectievelijk de Lega Nord en de Vijfsterrenbeweging), die hun achterban gouden bergen beloven, en het fiscale conservatisme van de EU zit de arme minister van Financiën Giovanni Tria. Tegen beter weten in beweert hij dat Italië door het grotere begrotingstekort er juist in zal slagen om zijn staatsschuld te verminderen omdat de Italiaanse economie erdoor zal groeien, dus de belastinginkomsten op den duur ook.
‘Wie tennis speelt, kan twisten over een bal die over of op de lijn is, maar niet over een bal die uit is’.
Doorzichtig fiscaal gemindfuck, dat in de hoofdkwartieren in Brussel met schrik en hoongelach is ontvangen. Schrik omdat men dacht dat Tria met een betere smoes zou komen en uit zou leggen dat het populistische begroten alleen voor binnenlandse consumptie was. Hoon omdat Italië (met de op een na grootste schuld van alle EU-landen en een van de langzaamste groeiers) deze strategie nooit kan waarmaken.
De Italiaanse regering wil één miljoen onderdanen een belastingverlaging van 15 procent, en meer dan zes miljoen Italianen een basisinkomen van 780 euro cadeau doen. Alleen al dat laatste gaat 10 miljard euro per jaar kosten. ‘Voor het eerst in de geschiedenis maken we een eind aan de armoede’, kraait Salvini.
Het einde van de euro
Maar de Europese commissaris Dombrovskis vond het niks: het is in strijd met ons Stabiliteits- en Groeipact. Bovendien zou Italië elk jaar het begrotingstekort juist omlaag duwen in plaats van oprekken. Eurocommissaris Moscovici idem: ‘Wie tennis speelt, kan twisten over een bal die over of op de lijn is, maar niet over een bal die uit is’.
EU-Commissievoorzitter Juncker, toch zelden te betrappen op een memorabele uitspraak, zei: ‘Nadat we de Griekse crisis net bezworen hebben, krijgen we nu weer de Italiaanse.’ En we moeten nu onze rug recht houden, ‘anders betekent het het einde van de euro’.
De rente op Italiaanse staatsobligaties schoot omhoog, met bijna 0,2 procent binnen 24 uur, en gelooft u mij (als ex-economieleraar) dat dit Italië nog eens veel extra geld gaat kosten. (De schadeclaim van Salvini gaat door de voorgaande zin weer fors omhoog.)
Voor Salvini was dat het sein om de aanval als beste verdediging te kiezen, want niet Italië zelf maar de Europese Unie kreeg er nu de schuld van dat het land in moeilijkheden verzeilde: ‘Door Italië te vergelijken met Griekenland heeft hij de spread (het verschil tussen bijvoorbeeld de lagere rente op Nederlandse obligaties en de hogere Italiaanse, KC) crazy gemaakt. Dat had hij ons kunnen besparen. Hij had beter twee glazen water kunnen drinken voordat hij zijn mond opentrok, en ons voor niks bang maakt. Zijn woorden zijn een aanval op onze regering en de Italiaanse economie. We are ready to ask damages from those who wish Italy ill’. (‘Chiederò i danni a chi fa il male dell’Italia’)
Ik citeer voor de zekerheid maar zijn woorden, want anders valt er morgen dagvaarding op mijn deurmat of staan de carabinieri voor de deur.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.