Nina Brink probeert onderzoeksjournalist Eric Smit kapot te procederen. Maar de media zwijgen.
De Stichting Persvrijheidsfonds – in 2007 opgericht door de journalistenvakbond NVJ en het Genootschap van Hoofdredacteuren ter ondersteuning van ‘juridische procedures met een principieel karakter’ – heeft Eric Smit vijfduizend euro ter beschikking gesteld.

Wat wil het geval? De journalist in kwestie (ex-Quote, ex-De Pers, nu zelfstandig) heeft het sinds enkele jaren behoorlijk aan de stok met Nina Storms-Vleeschdrager – beter bekend onder de naam Nina Brink, de vrouw die in 2000 internetprovider World Online naar de beurs bracht. De onderneemster is, zacht gezegd, niet erg ingenomen met wat de jongeman zoal over haar heeft geschreven.

Kan natuurlijk. Het is nooit aangenaam als een journalist naar jouw smaak laster verspreidt. Of zaken in het zonnetje zet die je zelf bij voorkeur vergeten zag. Maar wie het overkomt, kan in Nederland desgewenst naar de rechter stappen om de boodschapper alsnog tot bezinning te dwingen. Gelukkig wel.

Dat Nina Brink zulks probeerde, is dan ook haar goed recht. Ze blijkt alleen nogal moeite te hebben met de maatvoering. Smit werd de afgelopen jaren zesmaal gedagvaard, er liggen twee claims van in totaal 600.000 euro, en er lopen drie zogeheten bodemprocedures. Daarbovenop eiste zij in maart dit jaar in kort geding rectificatie van Smits biografie Nina, de onweerstaanbare opkomst van een power lady. Ze werd in het ongelijk gesteld. ‘Vooralsnog,’ oordeelde de Amsterdamse rechter, had de auteur aannemelijk gemaakt ‘over voldoende bronnenmateriaal te beschikken om de beschuldigingen aan het adres van Nina Brink en haar ex-echtgenoot Albert Brink te kunnen onderbouwen.’ De beweringen in Smits boek, kortom, vallen tot nader order binnen de grenzen van de vrijheid die de pers hier te lande geniet.

– Dit klinkt als een burger op zoek naar wraak, geen recht

Je zou zeggen: pech. Voor de verliezende partij zit er voorlopig niets anders op dan de uitkomst van die bodemprocedures geduldig af te wachten. Maar zo zit Nina Brink niet in elkaar.
Toen de toekenning van het Persvrijheidsfonds vorige week naar buiten kwam, sloeg ze een dag later terug. Ze liet via de deurwaarder ‘conservatoir beslag’ leggen op Smits huis, bankrekeningen en toekomstige verdiensten. Dat bleek ze in juni al bij de Utrechtse rechtbank geregeld te hebben. (Kan dat zomaar? Ja, dat kan zomaar. De rechter honoreert zulke verzoeken, begrijp ik, bijna altijd vanzelf.)

Dit alles klinkt niet als een burger die op zoek is naar recht. Dit alles klinkt als een burger die op zoek is naar wraak. Daarin vindt Brink trouwens haar huidige echtgenoot, voormalig televisiejournalist Pieter Storms, geheel aan haar zijde. In een interview met De Pers (22 januari 2009) noemde hij Eric Smit ‘obsessief’, ‘ziekelijk’ en ‘gek’. ‘Ik heb geen behoefte om in zijn psyche te loeren,’ zei Storms, ‘ik wil hem alleen tot onder zijn knieën afzagen. Mensen met zo’n moraal moet je vernietigen, ik ga hem aan de hoogste boom ophangen.’ Tevens zag Storms hem liever niet meer in kranten schrijven. ‘Hij mag ze gaan bezorgen.’

En nu? Dat de Stichting Persvrijheidsfonds vijfduizend euro overmaakt naar de journalist stemt zonder meer tot vreugde. Want inderdaad, als ‘iemand met veel geld’, zoals het fonds schrijft, een onderzoeksjournalist kapot probeert te krijgen door te procederen, dan moet hij ‘steun krijgen van het weldenkende deel der natie’. Maar waarom blijft het in de rest van medialand zo oorverdovend stil?

Het zou kunnen zijn dat intimideren loont. Het zou kunnen zijn dat hier sprake is van onverschilligheid. Ik weet eerlijk gezegd niet wat verontrustender is.