Inderdaad: goud in de Olympische Ongemakkelijkheid ging weer glansrijk naar het kabinet

Dat kon natuurlijk ook nog. De drank laten staan, officieel fit verklaard worden, je zo goed en zo kwaad als het ging tot het uiterste voorbereiden, en dan toch in een splitsecond je Olympische Droom in duigen zien vallen.

Daar lag ie dan, Epke, plotseling op één oor, de ledenmaten gespreid, in de houding waarin je normaal gesproken een yogales afsluit. Als een slachtoffer op de mat, aldus de NOS-commentator. Ogen gesloten, alsof hij de grappen over de Falling Dutchman in zijn hoofd al zachtjes hoorde klinken.

Welke val is eigenlijk dramatischer, vroeg je je plotseling af: die van de beschonken-ringman of die van de rekstok-kroonprins? Het intens tragische van sport is natuurlijk dat het uiteindelijk allemaal niks meer uitmaakt, alle afgezegde feestjes, afgeslagen gebakjes, opgevoerde trainingen en verbeten tranen. Als je eenmaal op die mat ligt had je het allemaal net zo goed niet kunnen doen. Opeens begreep je Yuri toch weer net iets beter. En je vroeg je toch even af: zou Epke zich daar op de mat niet heel even hebben afgevraagd: was ik nou maar meegegaan, dat Braziliaanse nachtleven in, gewoon, om de val even uit te dagen, om ‘m met een pilsje of drie nog even te bezweren, te oefenen wellicht?

Daar lag ie dan, Epke, en je begon je zowaar af te vragen welk beeld eigenlijk verontrustender was: Epke op de mat, de onthutste Koninklijke familie, of het kabinet op heidag?

Maar lang hoefde je er ook weer niet over na te denken. Goud in de Olympische Ongemakkelijkheid ging net als de afgelopen jaren weer glansrijk naar de kabinetsploeg.

Gisteren had Rutte’s 18-tal haar inmiddels traditionele ‘informele middag’ en net als voorgaande jaren zag het er weer net zo ongedwongen uit als een kerstborrel na een reorganisatieronde. De kruistocht in spijkerbroek vond dit jaar plaats in het centrum Delft, wat ervoor zorgde dat er zelfs authentieke burgers aanwezig waren om de net iets te enthousiaste ram op de rug aan te geven. ‘Dagje dollen voor de strijd losbarst,’ kopt het AD vanochtend, hoewel selfies maken en ‘hee, hallo!’ roepen natuurlijk eigenlijk gewoon tot het dagelijks repertoire van de minister-president behoort.

Tijdens het Delftse dollen werden de Spelen overigens op de voet gevolgd, liet de premier via Facebook weten, en zwemmer Ferry Weertman mocht zich verheugen op een telefoontje waarbij de voltallige ministersploeg op de achtergrond meehoste. Dat is nou écht goud.

En toen vroeg je je toch ook af: had Rutte Yuri eigenlijk gebeld, vorige week, na zijn aankomst op Schiphol, of na het verlies van zijn kortgeding wellicht? Rond dezelfde tijd had een belletje richting afzwaaiend Boulevard-presentator Albert Verlinde er immers wel afgekund, en ook gisteravond hing de premier, nog nagenietend van de échte mensen, alweer aan de lijn om Epke te troosten.

En Sifan Hassan dan, die vannacht ook ten onder ging? En de uitgeschakelde hockeymannen, of het beachvolleybalduo Alexander Brouwer en Robert Meeuwsen? Eigenlijk was er deze dagen zoveel lach en traan over te brengen. Maar goed dat het reces voorbij was.