<div class="lead">
Een beetje ouderwets is de toneelbewerking van Husbands and wives wel. Maar met zo&#8217;n cast valt er alsnog genoeg te genieten.
</div>
Voor Toneelgroep Amsterdam is Husbands and wives een bescheiden voorstelling. Wie naar de theaterversie van de Woody Allen-film gaat met Ivo van Hoves spektakelbewerkingen van filmische relatiedrama’s in het achterhoofd (Koppen en Opening Night naar Cassavetes, Scenes uit een huwelijk naar Bergman) verwacht geen intieme komedie op een gehalveerd schouwburgpodium. En wie de geactualiseerde hertalingen zag van klassieke drama’s die de Australische gastregisseur Simon Stone eerder bij Toneelgroep Amsterdam ensceneerde, verwacht geen gedegen trouw aan Woody Allens verhaal en personages.
Stones regie van Husbands and Wives heeft inderdaad iets ouderwetsigs, zoals in sommige recensies werd geconstateerd. Dat komt bijvoorbeeld door de nadrukkelijke lichtwisselingen als de toneelfiguren zich, analoog aan de quasi-documentaire interviews die Allens film doorsnijden, midden in een scène ineens tot de toeschouwers richten om uitleg te geven. Of als een acteur vanuit de zaal of vanaf de tribune op het toneel waar óók een deel van het publiek zit, een tafereel met commentaar onderbreekt. Die lichtwisselingen zijn in deze tijd overbodig – we zijn gewend om moeiteloos te schakelen tussen verschillende realiteiten – en verstoren het ritme van de komedie.
Ouderwets en niet Toneelgroep Amsterdam-achtig is ook de hoeveelheid verschillende kostuums waarmee acteur Robert de Hoog een groot aantal bijrollen speelt. Soms is het geestig hoe hij met een pet en een jas een passerende typetje neerzet, maar op andere momenten zijn de kostuumverschillen zo klein dat er te weinig verkleedpret uit spreekt. Aangezien De Hoog ook een centraal personage speelt, werkt zijn verspreiding over diverse figuren verwarrend. Dat is anders bij Hélène Devos, die meerdere vrouwfiguren speelt. Door haar meisjesachtige, fragiele voorkomen belichamen die allemaal ‘de verleidelijke jonge vrouw’, waar de twee mannelijke hoofdpersonen tijdens hun moeizame pogingen om hun eigen relatie in stand te houden, behoorlijk door worden afgeleid.
Een nieuwe kijk op Woody Allens universum biedt Husbands en Wives niet. Maar er valt wel veel te genieten. Van het achteloze gesjouw met meubilair, dat de acteurs iets omhanden geeft tijdens hun verbale hoogstandjes, en dat de diverse locaties waar het verhaal zich afspeelt in elkaar laat vervloeien. En vooral van het spel van Halina Reijn, Marieke Heebink, Ramsey Nasr en Aus Greidanus jr. De twee actrices tonen zich topcomediennes in het switchen tussen hysterische uitbarstingen en de razendsnel herstelde schijn van rust en redelijkheid. Ramsey Nasr is heerlijk larmoyant als de passieve (Woody Allen)figuur Gabe die nul zicht heeft op zijn eigen rol in het uiteenvallen van zijn relatie. En elke keer dat Aus Greidanus in zijn protserige streepjespak driftig het toneel op beent, snap je waarom hij en de explosieve Marieke Heebink aan elkaar gewaagd zijn. Het mag dan een beetje ouderwetsig zijn, in Husbands and wives wordt een aanstekelijk en knap potje komedie gespeeld, en dat is ook heel wat waard.