Media

Vrij Nederland 7 juni 2014

als weldenkend burger dien je enigszins nuffig te doen over de sociale media, en helemaal over Twitter. Daar zit wat in. Anonieme toetsenbordhelden, racisten, antisemieten, lieden met betrekkingswaan – ze kunnen er ongehinderd en ad nauseam hun zegje doen. Toch is er naar mijn smaak te weinig oog voor de zegeningen die de sociale media óók te bieden hebben.

Opmerkelijk vind ik bijvoorbeeld hoezeer de vrouwenzaak (een thema dat lang gold als hopeloos achterhaald) er in het zonnetje staat. Speciaal het wereldwijde geweld tegen vrouwen mag zich de laatste tijd in groeiende belangstelling verheugen.
Zo begon ruim een maand geleden de hashtag #BringBackOurGirls aan een opmars door het virtuele universum. Mede daardoor leidde het lot van honderden geroofde Nigeriaanse meisjes tot internationale verontwaardiging. Ook het lot van de christenvrouw in Soedan die weigerde zich tot de islam te bekeren en ter dood is veroordeeld, deed de emoties hoog opvlammen. Net als dat van de Pakistaanse vrouw die pal voor de rechtbank in Lahore door haar vader, broers en neven werd gestenigd ten einde de familie-eer te redden. Of dat van de twee Indiase meisjes die na groepsverkrachting werden opgehangen aan een boom.
En nee, het zijn niet alleen voorvallen in verre culturen die tot trending topic promoveren. Ook de Amerikaanse jongeman die verklaarde dat hij ‘alle vrouwen’ haatte en derhalve zes moorden pleegde, kreeg een eigen hashtag die zich razendsnel verspreidde over het web. Onder het motto #YesAllWomen beschreven vrouwen in 140 tekens hun ervaringen met alledaags seksisme.
Het feminisme, kortom, mag dan al vele malen morsdood zijn verklaard, het twitterfeminisme lééft.

Niet iedereen deelt mijn geestdrift, geloof ik. Cynici zetten het verschijnsel weg als slacktivism: luilakactivisme. Duiden het als goedkoop engagement dat maar één effect heeft: de twitteraar een mooi gevoel bezorgen over zichzelve. Vorige maand plaatste The Guardian een nijdig opiniestuk waarin de auteur betoogde dat hashtags als #BringBackOurGirls de meisjes niet thuis zullen brengen. Beter zou het volgens haar zijn om vrouwenactivisten te ondersteunen die ter plekke al jaren strijden tegen onrecht.

Dat zal best. Maar je kunt op z’n minst constateren dat die strijd tot nog toe bitter weinig resultaat heeft geboekt. En het klopt dat de Nigeriaanse meisjes (althans nu ik dit schrijf) nog steeds spoorloos zijn – alle hashtags ten spijt. Hashtags zullen trouwens evenmin als bij toverslag een einde maken aan huwelijksdwang, eerwraak, verkrachting, en aan al die andere eeuwenoude vormen van misogyn geweld. Maar dat vrouwenhaat dankzij de sociale media eindelijk de aandacht krijgt die hij verdient? Ik zou niet weten wat daar op tegen is.

[email protected]