Media

het nieuwe zaterdagkatern van de Volkskrant, zei de geestelijk vader eind februari, wilde een tijdschrift worden dat ‘de fascinatie prikkelt en op ontdekkingsreis gaat langs de toppen van het denken’. Zijn hoofdredacteur repte van ‘een goed podium voor de diepgang die we u willen bieden’. Vier vertrouwde secties – Media, Boeken, Reizen en Wetenschap – zouden voortaan gezamenlijk onderdak vinden in een product dat ‘Sir Edmund’ werd gedoopt.

De eerste kennismaking viel me eerlijk gezegd niet licht, en dat lag niet alléén aan die aanstellerige naam en de geinige vormgeving. Ik bleek niet de enige. Precies een week na de introductie achtte de ombudsvrouw van de Volkskrant het al noodzakelijk om haar rubriek eraan te wijden. ‘Over een poos,’ schreef ze sussend, ‘zal blijken of Sir Edmund zich qua toon en verdieping weet te onderscheiden.’ Daar had ze natuurlijk gelijk in. Het duurt nu eenmaal even voor een nieuwe formule lekker in z’n vel zit en de lezers eraan gewend zijn geraakt. Dus verdiende Sir Edmund het voordeel van de twijfel.Inmiddels zijn we drie maanden en veertien afleveringen verder. Prikkelt het blad inderdaad de fascinatie? Gaan wij ermee op ontdekkingsreis langs de toppen van het denken? Is het een podium voor de diepgang die de krant ons wil bieden?Ik weet niet hoe het u vergaat, maar op deze lezer heeft Sir Edmund slechts één effect: elke zaterdag als ik het katern opensla, raak ik binnen een paar minuten volkomen de weg kwijt en moet ik een kleine driftbui onderdrukken. Hoe krijg je het in hemelsnaam voor elkaar om zoveel potentieel lezenswaardige stukken zo ondoorgrondelijk te presenteren? Wat is precies de logica?

Neem het katern dat afgelopen zaterdag op onze deurmat viel. Daarin slingerden we van falende ict-projecten via de vermeende zegeningen van de 3D-printer en het gevaar van Twitter naar interviews met modeontwerper Paul Smith, CDA-prominent Herman Wijffels en een house-dj, en artikelen over de grote modderkruiper, hockeymeisjes, Braziliaans eten en het WTC-monument. De enige rode draad die ik erin kon ontdekken: het waren stuk voor stuk verhalen die net zo goed elders in de krant hadden kunnen staan. En ergens in deze verbijsterende grabbelton kon je met enig doorzettingsvermogen ook nog elf pagina’s vinden onder het label ‘Wetenschap’, helemaal achterin evenzovele pagina’s onder het label ‘Boeken’. Vooral dat laatste stemt mij diepbedroefd. Hoewel de sectie Boeken doorgaans matig wordt gelezen, is een prominente plaats onontbeerlijk voor je uitstraling als kwaliteitskrant. De literatuur dient de parel in het aanbod te zijn. De Volkskrant heeft haar weggemoffeld in het allernederigste hoekje. Doodzonde.

Vrij Nederland 24 mei 2014

[email protected]