De Week Waarin… we afscheid namen van Sjuul Paradijs

Deze 653 woorden zijn voor jou. Want ook De Week Waarin is overvallen, verbijsterd en verdrietig. Mr. Telegraaf zomaar even de laan uitsturen. Wat denken ze wel niet? Ronald McDonald en Uncle Ben ontsla je toch ook niet? Konden we sinds je bewonderenswaardige afslanktraject eindelijk zien dat je een nek hád, zetten ze de hakbijl erin zodra je hem uitsteekt. Waar zijn we verdorie mee bezig in dit land?

Logisch dus dat je collega’s de halve krant inruimden om je te overladen met lof. Je was ‘door en door integer’, schreven ze. Het betrof hier ‘een inktzwarte dag in de geschiedenis van De Telegraaf’ – en daarvan waren er sinds een aantal ongelukkige redactionele keuzes tussen 1940 en 1945 weinig meer geweest. Logisch ook dat premier Rutte je meteen opbelde om je een hart onder de riem te steken. Je had immers een grotere invloed op zijn regeringsbeleid dan menig politicus.

Als geen ander wist je wat er onder het volk leefde, schreven je collega’s. En dat wás ook zo, desnoods hielp je de mensen een beetje bij hun meningsvorming met een richtinggevende kop of creatief geconstrueerde enquête.

Je gaf je lezers houvast. Moslims zijn eng, Grieken zijn lui, en alles is de schuld van de PvdA, tenzij het de schuld is van de PvdA. Kijk, daar konden ze iets mee in deze toch al zo verwarrende tijden.

Je gaf je lezers hoop. Klimaatverandering? Afbraak van het cultuurbeleid? Ach, het zou allemaal wel loslopen.

Je hield je lezers bij de les. Wie overwoog om onvoorbereid zijn huis te verlaten, werd gewaarschuwd voor horrorsneeuw of eikenprocessierupsen des doods. Wie zich veilig waande voor terrorisme werd erop gewezen dat een aanslag ‘een kwestie van tijd’ was. En wie mocht denken dat de slachtoffers van een vliegramp klaverjassend aan hun einde waren gekomen, kreeg een voorpagina voorgeschoteld met de kop ‘Gillend de dood in…’

En je ging ver voor je lezers. Heel ver. Ze hadden immers recht op de waarheid. Als het daarvoor nodig was een verslaggever los te laten op een negenjarig jongetje dat net zijn ouders was verloren bij een vliegtuigcrash, dan moest dat maar. Of als je een quote wilde van de weduwe van een doodgeschoten cameraman, dan liet je toe dat een redacteur zich voordeed als goede bekende van de overledene. Álles voor je achterban. Natuurlijk, je hield er ook van je lezers aan het lachen te maken. Vooral woordgrappen mocht je graag afdrukken. Verregende vakanties die ‘in het water vielen’, ‘zeurpieten’ die kritiek hadden op het sinterklaasfeest, Onno Hoes die een ONNOzele fout had begaan: hilarisch.

Alles bij elkaar mag het een wonder heten dat je altijd zo gewoon bent gebleven. Maar nu heeft een of andere hoge pief die zo nodig zijn zakken moet vullen dus besloten dat je weg moet. Zo zie je maar: de gewone man is altijd de sigaar. Wij zeggen: een grove schande dat één zo’n graaier zo’n ingrijpende beslissing kan nemen. We vonden je misschien wel een mafkees, Sjuul, maar je was wel ónze mafkees.

Nee, alle gekheid op een stokje, we zullen je gaan missen. ‘Hoe moet het nu verder met De Telegraaf nu jij niet handenwrijvend richting nieuwsdienst komt aanhollen met een geniaal idee?’ schreven je collega’s. Nou, wij gaan het anders ook niet makkelijk krijgen. De afgelopen jaren kwam De Telegraaf maar liefst 47 keer voorbij in deze rubriek. Hoe worden wij voortaan geacht deze pagina vol te krijgen, zonder jouw altijd vruchtbare inbreng? Heeft iemand dáár over nagedacht?

Goed, niet uit te sluiten valt dat je bij het ter perse gaan van dit stukje alweer vrolijk op je post zit nieuwe campagnes voor dit of tegen dat te bedenken, terwijl die hoge pief met betonnen voeten in het kanaal ligt. Als De Telegraaf een béétje een actiekrant is, dan zorgen je collega’s daarvoor.

Wij hopen in elk geval erg op je terugkeer. Het ga je goed, ouwe chocoladeletter.