Het was lente, en alsof dat nog niet genoeg was, begonnen ook de Albert Heijn-moestuintjes eindelijk eens serieus werk te maken van zichzelf. Aangezien het enthousiasme van het kroost – ‘chill, pap: check die dille!’ – nog voor het verpotten geheel was verdampt, waren de snel groeiende groene sprieten volledig aangewezen op onze goede zorg.
Dat kwam niet eens zo slecht uit. Beetje bonden met Moeder Natuur, schrijfvingers in de modder, en hier en daar een bemoedigend woordje – ‘toe maar, preitje, je kunt het’ – het was van een welkome overzichtelijkheid, in vergelijking met wat zich buiten die paar vierkante meter allemaal afspeelde.
Als we het goed begrepen, draaide het dus om een bed, een bad en een brood. Voor de duidelijkheid: niet om een bed, een bad, een brood, een brommer, een buitenhuis met barbecue en een blonde babe. Nee, het ging over minimale levensbehoeften voor illegalen, waar de Raad van Europa een niet mis te verstane uitspraak over had gedaan. Volgens de PvdA was het een glashelder signaal dat je een illegaal niet hongerig en ongewassen in een park kon laten slapen, volgens de VVD was het zonneklaar dat de Raad had verordonneerd dat dat nu juist wél moest. En waar in Den Haag de VVD met deze lezing op een kabinetsbreuk leek aan te sturen, ging de VVD-burgemeester van datzelfde Den Haag stoïcijns door met het uitdelen van soep, shampoo en schone lakens, omdat het anders op zijn straten nogal een zooitje zou worden.
Verwarrend allemaal. Terwijl tot voor kort de scheidslijn in het asieldebat toch vrij duidelijk leek. Hoofd versus hart, vol = vol versus ‘we kunnen die stakkers niet aan hun lot overlaten’. Nu beweert de VVD dat we uit de goedheid van ons hart een hek om Europa moeten zetten, terwijl de PvdA schampert over de onhaalbaarheid van zo’n plan. Maakbaarheidsdenken, tsss. Wie ondertussen dacht zelf een steentje bij te dragen door een illegaal op te vangen in zijn eigen huis, werd door Parool-columnist Theodor Holman verweten een gevaarlijke ondermijner van de rechtstaat te zijn. En wie werkte voor Artsen Zonder Grenzen of Amnesty International moest opeens vrezen te worden aangeklaagd door ‘oorlogschroniqueur’ Arnold Karskens, wegens ‘schuldige nalatigheid de dood tot gevolg hebbende’. Want redden = hoop bieden = meer vluchtelingenbootjes = meer doden. Of zoiets.
Dus goed was slecht geworden, terwijl slecht er bepaald niet beter op werd. Dieptepunt was de juichstemming die er op sommige Hollandse Facebookpagina’s ontstond toen er vorige week vierhonderd bootvluchtelingen verdronken. Waar ging dit heen? En waar lag de oplossing?
Op de Viva-site werd in tien punten betoogd waarom je als vrouw vooral een donkere man moest daten. Omdat die zo lekker ritmisch met hun reusachtige piemel op een trommel konden slaan, terwijl ze ondertussen de deur voor je openhielden, daar kwam het kortweg op neer. Van Theodor Holman zou het wel niet mogen, maar als elke Viva-lezeres nou zo’n op drift geraakte Afrikaan opving in de eigen regio, dan waren we al een eindje op weg. En zou John de Mol geen behoefte hebben aan een nieuwe reallifesoap, nu de Duitse versie van Utopia onder vuur ligt omdat het allemaal nep zou zijn? Wat als hij eens een paar camera’s liet meedraaien tijdens zo’n barre overtocht naar Lampedusa, waarbij kijkers konden gokken op wie het overleeft? Het zou vast wonderen doen voor de betrokkenheid van al die Facebookers die nu nog ‘een biertje opentrekken op elke dode’. Kom op, Nwankwo, je bent er bijna!
Enfin, voorlopig wenden wij ons liever tot onze rustgevende moestuintjes. Toegegeven, het begon klein en onschuldig en het dreigt nu wel erg vol te worden op ons bescheiden balkonnetje. Ja, we hebben de boel afgeschermd met kippengaas om onwelkom gespuis buiten te houden. En ja, daarin zouden VVD’ers een metafoor kunnen ontwaren voor de problemen en oplossingen in het asielvraagstuk. Maar de eerste die dat hardop zegt, kan een volwassen, onbespoten prei naar zijn hoofd krijgen.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.