Ik ben Nederlands en wit. Mensendokter, waarover kan ik nog schrijven?

Zelf draag ik op een begrafenis liefst een pak, kan dat ook wanneer ik weet dat het om mensen gaat die heel eenvoudige kleding dragen? – Jochem, Ede
Als u weet dat u de enige bent die in pak verschijnt op de begrafenis en u het gevoel hebt dat u andere mensen daarmee in verlegenheid brengt, is het beter dat niet te doen. Zelf ben ik ervan overtuigd dat je in informele, om niet te zeggen schamele kleding op de begrafenis dient te verschijnen. Ik zou het mooi vinden als het een traditie wordt om in pyjama op begrafenissen te verschijnen, al was het maar omdat slapen een halve dood is en wij allen vroeg of laat de stervende zullen navolgen. Op begrafenissen moet je je zo veel mogelijk assimileren aan de dode.

Ik ging fietsen met mijn vader en haalde hem in. Dat vind ik eigenlijk helemaal niet leuk. Hij zei dat het kwam omdat hij een mindere fiets had, ik deed alsof dat klopte. Niet zozeer om hem, maar omdat ik het er zelf zo moeilijk mee heb. Hoe ga ik hier beter mee om? Ach verdomme, ik bedoel gewoon: geef me troost! – Anoniem
Uw vader voelt competitie met u en hij vindt het niet leuk als hij de competitie verliest? Dat begrijp ik, maar dat is het lot van vaders. Sterker nog: als de vader de competitie blijft winnen, heeft er vermoedelijk een tragedie plaatsgevonden. En waar hebt u het precies moeilijk mee? De aftakeling van uw vader? Zolang uw vader sneller wil zijn dan u op de fiets hoeft u zich om de ware aftakeling geen zorgen te maken. Dat moet de troost zijn: het begin van aftakeling is geen echte aftakeling. En uw eigen aftakeling? Ach, vroeg of laat moet je het leven loslaten.

Op begrafenissen moet je je zo veel mogelijk assimileren aan de dode.Als schrijver ben ik in verwarring rond het debat aangaande cultural appropriation. Ik ben Nederlands en wit, maar wat is Nederlands? Waarover kan ik nog schrijven? – Anoniem
U mag schrijven waarover u wilt, maar het kan onhandig zijn uw biografie te verzinnen. Denk aan Binjamin Wilkomirski, die deed alsof hij een overlevende van de kampen was zonder dat echt te zijn geweest. Dat werd hem, terecht, kwalijk genomen.
Niettemin kunt u een roman over de kampen schrijven. Martin Amis deed dat bijvoorbeeld. U mag ook een roman schrijven vanuit het perspectief van een hond. Of een historische roman over de steentijd. Of een roman in de eerste persoon over een Vietnamese bootvluchteling. Of u erin geslaagd bent een interessant personage neer te zetten, zal de toekomst uitwijzen.

De gedachte dat men zich moet beperken tot de geschiedenis en de cultuur van de groep waartoe men wordt gerekend, gaat uit van angst en komt vermoedelijk voort uit behoefte aan zuiverheid: jij schrijft over wat jij kent en ik schrijf over wat ik ken.

Misschien zullen sommige mensen het ongepast vinden als iemand die nog nooit in een kamp heeft gezeten een roman schrijft over een kamp, maar dat is het voorrecht van de romanschrijver. De opvatting dat dit ongeacht het resultaat van de roman niet zou mogen, is op zijn gunstigst gezegd benepen, maar in werkelijkheid veeleer een vorm van stalinisme. Zuiveren is het doel, idealisme het excuus.

Ik ben gestopt met het gewoon eten van bananen in publieke omgeving omdat ik vaak opmerkingen krijg. Ik hap niet meer af, maar breek ze met mijn handen en doe dan een stukje in mijn mond. Is dit een goed compromis? – Geen naam vermelden
Trekt u zich niets aan van de omgeving. Eet uw banaan zoals u wilt. Ook dat is verzet.

Ik ben rugbytrainer, in ons team zitten ook meisjes. Twee ervan dragen geen sport-beha, ze gaan er daardoor minder gemakkelijk in bij de scrum. Hoe zeg ik dat tegen ze? Ik als jongen van 28 durf dit niet zo goed omdat ik bang ben dat de ouders er wat van zullen denken.– Anoniem behandelen
Gewoon vragen: ‘Zou een sportbeha geen goed idee zijn?’