Aan handen en voeten geboeid zit ik in de bewaarcel. Ik ben op transport gezet naar mijn ‘designation’, de gevangenis waar ik mijn tijd moet uitzitten. De andere gedetineerden kijken wantrouwend naar me. Ze weten dat ik uit de SHU (Special Housing Unit – isoleercel) kom. Misschien is hij een rat, hoor ik ze denken. Ik heb geen idee waar we heen gaan. Moet ik geloven wat ik over designation-gevangenissen heb gehoord van de ‘old timers’, de geestelijk en fysiek gehavende kerels die de gevangenis beschrijven als ‘killing fields vol gang bangers en verkrachtingen’? Hun verhalen lijken op de Amerikaanse televisieshows waar ik nog niet zo lang geleden naar keek, thuis, comfortabel op de bank aan de andere kant van de wereld. Toen had ik nooit kunnen denken dat ikzelf ooit in deze barbaarse situatie terecht zou komen, want dat speelde zich allemaal af in de Verenigde Staten, ver van mijn bed. Wat als ik de komende twaalf jaar opgesloten zit met moordlustige gestoorden? Wat als het zo erg is dat ik beter af ben in een isoleercel? Het is angst die zich als gif door mijn aderen verspreidt, een cocktail van tegenstrijdige emoties, een beker met een doodswens, gemengd met een sprankje hoop en een theelepel liefde die mij de kracht geeft om door te gaan.