Bonnetjes overtypen en tepels markeren: mijn leven als clickworker bij Amazon

Mijn dag begint in mijn pyjama, met het bekijken van een hondenplaatje – een kiekje van een cocker spaniël. Met mijn muis moet ik zijn rechteroor blauw inkleuren, zijn linkeroor oranje en zijn staartje knalgroen. Na 1 minuut en 20 seconden heb ik mijn opdracht uitgevoerd en heb ik 3 dollarcent verdiend. Daarna bestudeer ik een scan van een kassabon van de Walmart. Die bon bestaat uit twintig aankopen. Die heb ik in 4 minuten en 20 seconden minuten overgetypt voor de somma van 5 dollarcent.

Het doel van deze opdrachten?

Geen flauw idee.

MTurkers

Sinds februari van dit jaar werk ik als click- of crowdworker. Ik verricht minuscule digitale taken en krijg daar in centen – een enkele keer een dollar – voor betaald. Ik vind die klusjes op gespecialiseerde platforms als clickworker.com, Prolific en de bekendste: Mechanical Turk, een onderdeel van Amazon. Sommigen noemen deze digitale taakjes microjobs, maar een microjob wordt over het algemeen gezien als iets waar je toch nog wel een half uurtje mee bezig bent – denk aan het ontwerpen van een logo, een homepage in elkaar knutselen, een blogpost schrijven. Bij Amazon heten de taakjes human intelligence tasks – oftewel HIT’s. Een HIT is de verkleinende trap van een microjob. Een opdracht waar je geen bijzondere kwaliteiten voor hoeft te bezitten en waar je enkele seconden tot minuten mee bezig bent.

Volgens Amazon heeft het Mechanical Turk platform zo’n half miljoen gebruikers, workers genaamd, uit alle delen van de wereld. De naam Mechanical Turk is overigens goed gekozen want hij geeft precies aan om wat voor soort werk het hier gaat.

Een mechanische Turk is een schaakmachine uit de achttiende eeuw, bedacht door de Hongaar Wolfgang van Kempelen. Het apparaat zag eruit als een machine en mensen dachten ook daadwerkelijk tegen een machine te schaken. In werkelijkheid zat er een mens in het apparaat verborgen die reageerde op de tegenstander. Een mens vermomd als robot dus.

En dat is precies wat het meeste werk op Mechanical Turk behelst. Jeff Bezos, de baas van Amazon en bedenker van Mechanical Turk, noemt het kunstmatige kunstmatige intelligentie. Het zijn taken waarvan je denkt dat die ondertussen door algoritmes en machines worden verricht, maar waar mensen toch efficiënter in blijken te zijn. Zoals het inkleuren van hondenoortjes. Of het overtypen van kassabonnetjes.

Ik wilde het zelf doen en daarmee ervaren of het echt zo erg is als de verhalen doen voorkomen.

Op Mechanical Turk – door de workers liefkozend MTurk genoemd – bieden op elk willekeurig moment honderden bedrijven en (wetenschappelijke) instellingen tienduizenden taken aan. De meeste deelnemers doen dit werk om wat bij te verdienen. Maar er zijn ook mensen die dit soort werk fulltime doen om daarmee in hun onderhoud te voorzien. Ze noemen zichzelf MTurkers of gewoon turkers.

Traumatisch werk

En dat intrigeerde mij. Want uit de verhalen die de afgelopen jaren in de Amerikaanse pers over Mechanical Turk verschenen, doemde een ronduit angstaanjagend beeld op. De klusjes op MTurk vormen een lowpaid hell, aldus magazine The Atlantic. Onbeschrijfelijk geestdodend werk waarbij je uren achterheen, inderdaad als een robot, dezelfde muisklikkende handelingen verricht. Soms is het ook traumatisch werk, waarbij turkers foto’s moeten bekijken van verminkte lichamen, zoals in het verhaal ‘Horror Stories From Inside Amazon’s Mechanical Turk’ op de website Gizmodo uit de doeken wordt gedaan. Maar vooral is het werk dat zwaar wordt onderbetaald: ‘I Found Work on an Amazon Website. I Made 97 Cents an Hour’, kopte The New York Times.

Het intrigeerde me omdat ik het niet begreep. Waarom zou je bij deze afdeling van Amazon aan de slag gaan als het werk zo naar is en zo slecht betaald? Waarom zou je niet gewoon bij McDonald’s gaan werken, waar je dan tenminste in Amerika nog het federale minimumloon van $ 7.25 per uur verdient.

Ik wilde weten hoe dat werk op Mechanical Turk eruit ziet. Ik wilde het zelf doen en daarmee ervaren of het echt zo erg is als de verhalen doen voorkomen.

En dus werd ik clickworker. En gaandeweg kreeg dit participerende journalistieke onderzoek extra urgentie omdat de wereld onlangs op slot ging, in Amerika op moment van schrijven meer dan 15% van de beroepsbevolking werkloos is geworden en dit clickwork velen nu een uitkomst lijkt te bieden.

Of ik op die foto wil aangeven waar zich de vagina, de anus en de linker- en rechterbil bevinden.

Cadeaubonnen

Het was overigens makkelijker gezegd dan gedaan, clickworker worden. Al snel werd duidelijk dat van alle clickworkerplatforms MTurk het enige is dat consequent een behoorlijke hoeveelheid werk aanbiedt. Maar als niet-Amerikaan is het lastig om tot dat platform toegelaten te worden. Ik moest maanden wachten voordat mijn aanmelding werd goedgekeurd. Het lijkt erop dat Europeanen maar mondjesmaat worden ‘aangenomen’ en aanvankelijk dan ook nog worden afgescheept met cadeaubonnen die verplicht bij Amazon moeten worden uitgegeven in plaats van dat je verdiensten gewoon op je rekening worden gestort.

En je krijgt ook nog eens de absolute kutklusjes toegespeeld. Voor de meer lucratieve HIT’s verplichten de opdrachtgevers dat je in Amerika woont.

Je zou denken dat dit platform vooral door werkzoekenden uit lagelonenlanden wordt gebruikt, maar de New Yorkse onderzoeker Panos Ipeirotis heeft becijferd dat grofweg de helft van de MTurkers uit de Verenigde Staten komt, veertig procent uit India en 10% uit de rest van de wereld.

Foto’s markeren

Een week nadat ik een middagje hondjes heb zitten inkleuren, zie ik een andere HIT van dezelfde opdrachtgever voorbij komen. Warning: adult content, staat er bij vermeld. Ik krijg een foto te zien van de billen van een naakte, vooroverbuigende vrouw – haar slipje hangt op haar knieën. Of ik op die foto wil aangeven waar zich de vagina, de anus en de linker- en rechterbil bevinden. Bij een volgende foto, van voren gemaakt: of ik de linker- en rechtertepel met mijn muis wil markeren. Opbrengst per foto: 1 cent.

(tekst gaat door onder afbeelding)

Al snel blijkt dat foto’s markeren een van de meeste voorkomende taken op MTurk is. Urenlang heb ik op foto’s van kruispunten lijntjes getrokken om de individuele voetgangers en voertuigen. Op video’s van metrostations heb ik in- en uitstappende passagiers gemarkeerd. In van bovenaf gefilmde video’s heb ik bijgehouden hoeveel mensen er links en hoeveel mensen er rechts door het beeld liepen.

Juist omdat je niet weet wat het doel is van je werk, wordt het werk op MTurk zo stompzinnig.

Nooit wordt je verteld waarom je dat doet. Je kan natuurlijk wel bedenken wat het doel van sommige opdrachten is – het zal wel iets te maken hebben met het trainen van gezichts- en of objectherkenningssoftware – maar weten doe je het niet. Contact opnemen met een opdrachtgever is zinloos. Je krijgt nooit antwoord. Ook niet van Amazon zelf. Een woordvoerder meldt per e-mail alleen off the record iets te willen zeggen, en zelfs als ik daarmee instem, krijg ik geen informatie die je niet ook op de website van Amazon kan vinden. Juist omdat je niet weet wat het doel is van je werk, wordt het werk op MTurk zo stompzinnig. Zelfs eentonig werk wordt tenslotte enigszins dragelijk als je het idee hebt dat wat jij doet nut heeft, iets bijdraagt aan de maatschappij.

Bazooka-achtige wapens

Aan de andere kant: door je onwetendheid slaat je fantasie soms op hol. Op een dag zie ik een taak verschijnen getiteld Identify MANPADS. Een manpad is een ‘man-portable air defense missile system’, zeg maar een draagbaar luchtverdedigingssysteem, van die bazooka-achtige wapens waarmee in films terroristen helikopters uit de lucht schieten. Deze opdracht klinkt behoorlijk spannend dus accepteer ik hem onmiddellijk.

De ene na de andere foto met militair afweergeschut komt voorbij. En het is mijn taak om te beoordelen of dit manpads zijn, en zo ja, welk type dan. De ene keer is het een foto die zo uit een militaire brochure afkomstig lijkt, dan zijn het weer heimelijk genomen kiekjes. Wat ben ik aan het doen? Ben ik aan het werk voor de Russische geheime dienst? Voor een wapenfabrikant?

Helaas, ook hier: ik weet het niet. Op mijn verzoek om meer informatie wordt niet gereageerd. Na een tiental foto’s houd ik het voor gezien: ik krijg per foto één cent.

66 enquêtes over corona

Ik had verwacht dat MTurk en andere platforms sinds de coronacrisis met een spectaculaire toeloop aan werkzoekenden geconfronteerd zouden worden. Immers, de werkloosheid is wereldwijd enorm toegenomen, klikwerk behoeft nauwelijks kwalificaties en het belangrijkste: je kan het prima vanuit quarantaine doen.

Max (22) uit Zuidlaren, een van de weinige Nederlanders op MTurk, is zo iemand. Hij vertrok in februari met zijn vriendin voor een grote reis naar Noord-Amerika, strandde in Canada en ging daar in lockdown. Om de verveling te bestrijden en wat geld te verdienen, is hij sindsdien actief geworden op MTurk. Nu heeft in enkele weken al 11.000 HIT’s voltooid en zo’n 1200 euro verdiend. Of hij blijft turken als de lockdown voorbij is, weet hij nog niet. ‘Het hangt af van de beschikbare taken. Als die lonend zijn, denk ik dat ik, naast een vaste baan, elke week wel een paar uur op MTurk zal werken.’

Een turker deelde onlangs op Reddit een screenshot van 66 enquêtes over corona waaraan hij had meegewerkt.

Amazon zelf geeft geen uitsluitsel over een eventuele toename van belangstelling voor het MTurk-platform sinds corona. Betrouwbare, onafhankelijke cijfers zijn voorlopig nog niet voorhanden. Op internetfora lees je verschillende verhalen. De een klaagt dat er veel minder werk is – en wijt dat aan een toeloop van nieuwe workers – de ander verbaast zich juist over een toename van werk.

Wat in ieder geval toeneemt, zijn de enquêtes op MTurk naar de invloed van corona op het geestelijk welzijn, hoe de media de crisis verslaan, je toekomstverwachtingen, hoe je je werk doet… naar wat niet eigenlijk? Een turker deelde onlangs op Reddit een screenshot van 66 enquêtes over corona waaraan hij had meegewerkt.

Mijn mening over de strafmaat

Het allertreurigste én meest voorkomende klusje dat ik op MTurk doe, is het overtypen van kassabonnetjes – ik verlaag me er alleen toe als er echt niks anders voorhanden is. Het zijn meestal Amerikaanse bonnetjes, soms Franse bonnen, een enkele keer Hebreeuwse. De ene keer zijn ze een paar uur geleden uit de kassa komen rollen, dan zijn ze weer van maanden eerder. Langer dan een uurtje achter elkaar hou ik het overtypen van bonnetjes niet vol.

Ik zoek op Amazon koffiemokken met inspirerende uitspraken erop en schrijf die over (1 cent). Ik markeer wc-potten in badkamers (2 cent).

Wat doe ik verder zoal in de maanden dat ik clickworker ben? Ik doe alsof ik lid ben van de jury bij een Amerikaanse strafzaak en geef mijn mening over de strafmaat (6 cent). Ik pluk de contactinformatie van adverteerders op Craigslist (2 cent). Ik kijk of burgemeesters in plaatsjes in de Amerikaanse staat Vermont actief zijn op Twitter, Facebook en Instagram (3 cent). Ik zoek op Amazon koffiemokken met inspirerende uitspraken erop en schrijf die over (1 cent). Ik beoordeel foto’s van plastisch-chirurgische ingrepen bij het opereren van hazenlippen (5 cent). Ik markeer wc-potten op foto’s van badkamers (2 cent). Ik bepaal of foto’s van nummerborden inderdaad foto’s van nummerborden zijn (1 cent). Ik schrijf de informatie over van foto’s van verkeersborden (1 cent).

En… ik vul enquêtes in. Heel veel enquêtes. Maar daarover later meer.

Superworkers

Na een maand bevindt mijn uurloon zich net boven de anderhalve dollar per uur. Ieder normaal mens zal dan concluderen dat dit geen manier is om geld te verdienen. Hoe bestaat het dat – met zulke verdiensten – mensen dit fulltime doen? Bestaat die professionele, fulltime turker uit de Amerikaanse pers eigenlijk wel, vraag ik me af.

(tekst gaat door onder afbeelding)

Daar blijkt dus heel veel wetenschappelijk onderzoek naar te zijn gedaan. Een studie uit 2018 onder enkele duizenden turkers bijvoorbeeld concludeerde dat het mediane salaris op het platform rond de twee dollar per uur zit. Maar belangrijk om te vermelden is dat de tijd die mensen spenderen en het uurbedrag dat ze verdienen enorm varieert. Sommigen werken een paar uurtjes per maand, anderen maken weken van zestig uur. Sommigen verdienen dubbeltjes per uur, anderen meer dan dertig dollar.

Een kleine minderheid verricht veertig procent van al het beschikbare werk.

Volgens dezelfde studie blijkt dat zo’n vier procent van de workers het minimumloon of meer verdient. En dat zijn ook de mensen die veel tijd in het platform steken. Dit zijn de zogenaamde superworkers: een kleine minderheid die veertig procent van al het beschikbare werk verricht. Het is deze minderheid die actief is op fora, die werkt met speciale software, scripts en plug-ins die de klussen vergemakkelijken, die precies weet welke HIT’s lucratief zijn en dus wel een redelijk inkomen bij elkaar kan sprokkelen.

‘Weten hoe je succesvol moet zijn op MTurk is best lastig. Het was een steep learning curve,’ vertelt de 24-jarige Chris uit Dallas, Texas. Net als veel andere turkers is hij jong en hoog opgeleid. Ik raak met hem aan de praat op een van de MTurk-fora op Reddit. ‘Je moet eerst snappen hoe die scripts en die plug-ins werken. Dat moet je allemaal zelf uitzoeken, want niemand wil zijn tips met jou delen. En vervolgens moet je superefficiënt met je tijd omgaan. Ik werk alleen aan opdrachten waar ik tussen de 20 à 30 dollar per uur aan overhoud. Het probleem is dat je nooit weet wanneer die beschikbaar komen, en als ze beschikbaar komen dan aast iedereen daar op. Als je gewoon om 09.00 ur achter je computer gaat zitten en alleen doet wat er dan beschikbaar is, betaalt het superslecht.

Wat mij betreft is het prima als een side job, maar ik denk niet dat het je ooit gaat lukken om dit fulltime te doen en een enigszins acceptabel salaris bij elkaar te sprokkelen.’

Lamme arm

Na anderhalve maand gaat het beter. Ik doe tientallen kwalificatietestjes en mijn approval rate (het percentage geslaagde opdrachten) stijgt boven de 99% waardoor ik interessantere opdrachten krijg aangeboden. Ik krijg de scripts en plug-ins onder de knie.

En zo zit ik dan opeens op een uurloon dat rond de 45 dollar ligt.

En dan krijg ik op een dag ook een goed betalende HIT te pakken. De opdracht is om de beschrijvingen van bankafschriften te categoriseren. Dus een pinbetaling van de Albert Heijn gaat naar ‘shopping’, die van de Efteling naar ‘leisure’, en zo verder. Het mooie is dat het om Nederlandse bankafschriften gaat en dat er dus niet een paar duizend turkers tegelijk op duiken. En het betaalt tien cent per beschrijving. Soms moet je een bedrijf opzoeken, maar voor de meeste beschrijvingen heb je niet meer dan enkele seconden nodig.

En zo zit ik dan opeens op een uurloon dat rond de 45 dollar ligt. Ook dit werk is natuurlijk te stom voor woorden en bovendien krijg ik na een paar uur werken een lamme arm van de oneindige hoeveelheid muisbewegingen, maar och wat is het fijn om een keer normaal betaald te worden. Helaas duurt de pret niet lang. Na een week droogt ook deze opdracht op en is het weer terug naar de 1- en 2-cent taakjes.

Als gevolg van mijn handicap kan ik geen traditioneel werk doen. MTurk heeft letterlijk mijn leven gered

Maar goed. Zo moet het dus: wachten op goed betalende opdrachten en de rest aan je voorbij laten gaan. Het gevolg is dat je er nooit een consistent inkomen uit gaat halen. Dat zegt ook Thomas (23) uit Maine. ‘Soms spendeer ik zestig uur per week op de site, soms vijf,’ vertelt hij. Nadat hij vorig jaar zijn baan verloor, raakte hij in een depressie. De zelfverklaarde kluizenaar heeft plannen om zijn leven weer op te pakken – al zijn die door de coronacrisis nu wel doorkruist. In de tussentijd verdient hij zijn geld op Mechanical Turk. Hij is zich heel goed bewust van alle nadelen, maar de voordelen – dat hij zijn eigen uren kan bepalen, vanuit huis kan werken en het werk niet al te ingewikkeld is – wegen daar tegen op. ‘Maar het blijft moeilijk jezelf te motiveren als je de ene week duizend dollar verdient en de andere met de grootste moeite 250.’

Geen slachtoffer

Voor sommigen is het werk op Mechanical Turk een uitkomst, waarbij de magere verdiensten op de tweede plaats komen. Zoals voor Norm, een voormalig drugsverslaafde die in een rolstoel zit. ‘Mijn grootste barrière om clean te blijven was altijd teveel vrije tijd,’ vertelt hij op Reddit. ‘Als gevolg van mijn handicap kan ik geen traditioneel werk doen. MTurk heeft letterlijk mijn leven gered, alleen aan Suboxone (een middel dat helpt bij het afkicken van een opiaatverslaving, JvB) heb ik meer te danken. Plus: ik kan nu weer leuke dingen kopen. Zoals boodschappen en schoenen.’

Het zijn dit soort verhalen die maken dat ik ga twijfelen over de vraag of Amazon ‘zijn’ turkers daadwerkelijk uitbuit. Alle mensen met wie ik in contact kom, voelen zich in ieder geval geen slachtoffer. Ze zien de nadelen allemaal vrij scherp, maar accepteren die omdat het platform ze in staat stelt op hun eigen voorwaarden wat bij te verdienen.

Aan de andere kant faciliteert Amazon natuurlijk wel degelijk zaken die niet in orde zijn. Zo biedt het platform nauwelijks mogelijkheden om in beroep te gaan als je werk wordt afgewezen – en in het begin gebeurt dat regelmatig. De vernedering die je voelt als een taakje waar je drie cent voor krijgt betaald ook nog eens niet naar behoren is vervuld in de ogen van de opdrachtgever, is intens. Als het mij de eerste keer overkomt, wil ik alleen nog maar mijn laptop door de kamer smijten.

Hoe kun je mensen via een online platform vragen hun gedachten aan hun eigen zelfmoord te beschrijven?

Een andere manier waarop je als worker opgelicht wordt: een enquête waarvan de opdrachtgever zegt dat hij vijf minuten van je tijd in beslag zal nemen, en die je na tien minuten maar zonder betaling opgeeft omdat het einde nog lang niet in zicht is. Dan verschuilt Amazon zich uiteraard achter het geijkte argument dat het slechts een platform is dat vraag en aanbod verenigt, net zoals Uber dat bijvoorbeeld claimt. Maar dat ontslaat Amazon naar mijn mening niet van de morele plicht om bepaalde minimale eisen te stellen. Zoals: alleen HIT’s toestaan waarbij op zijn minst minimumloon verdiend kan worden En: zorgen dat je workers niet aan traumatische zaken worden blootgesteld.

Je eigen zelfmoord

Op een dag krijg ik een enquête voorgeschoteld die onderdeel is van een promotieonderzoek dat wordt verricht aan University of Notre Dame, een van de betere universiteiten van Amerika. De onderzoeker stelt op een zeker moment de vraag: ‘Veel mensen hebben beelden in hun hoofd over hoe ze zelfmoord willen plegen. Welke beelden heb jij over jezelf van het leven beroven, van je eigen zelfmoord? Beschrijf in drie tot vier zinnen deze beelden – met zoveel mogelijk details.’

Wie verzint dit? Hoe kun je, ook al zat er een waarschuwing bij de studie, mensen via een online platform vragen hun gedachten aan hun eigen zelfmoord te beschrijven?

Op Reddit maakt Claire (26) zich ook boos over deze studie. We raken aan de praat. ‘Dit was wel een uitzondering, in de zin dat je gevraagd werd in detail over een traumatische ervaring te vertellen,’ zegt ze. ‘Ik heb echt heel dubieuze of ronduit aanstootgevende dingen gezien. Ik heb een video moeten bekijken waarin een man bijna werd verscheurd door een beer. Ik heb een filmpje bekeken waarin een kind werd aangerand waarna me werd gevraagd hoe ik me voelde (spoiler alert: niet goed). Oké, in beide gevallen werd ik van tevoren gewaarschuwd, maar toch. Tegenwoordig vermijd ik al dit soort dingen omdat het geld nooit opweegt tegen de emoties die dit soort shit oproept.’

Data dankzij turkers

Waar het werk dat je voor commerciële bedrijven moet doen op zijn best bizar en op zijn slechtst dodelijk saai is, daar zijn de wetenschappelijke vragenlijsten en experimentjes vaak wel boeiend. Je wordt in ieder geval uitgenodigd ergens over na te denken. En als je contact opneemt krijg je vaak zelfs uitleg over het doel van het onderzoek.

Er zijn inmiddels vele honderden papers verschenen op basis van data die is verkregen dankzij turkers.

Vooral sociaal-wetenschappers en economische onderzoekers maken graag en veelvuldig gebruik van Mechanical Turk. En dat is niet zo verwonderlijk. Waar ze vroeger hun uiterste best moesten doen om deelnemers aan experimenten of vragenlijsten te vinden (en ze het vaak met studenten moesten doen) daar plaatsen ze hun onderzoeken nu op MTurk en hebben binnen enkele dagen meer dan genoeg deelnemers die een betere afspiegeling van de bevolking vormen en over het algemeen kwalitatief goede data opleveren. Er zijn inmiddels vele honderden wetenschappelijke papers verschenen waarbij gebruik is gemaakt van data die is verkregen dankzij het werk van turkers.

Schandalig slecht betaald

Heel vaak worden ook de klussen die wetenschappers op het platform zetten schandalig slecht betaald. Denk aan 50 dollarcent voor een vragenlijst waar je tien minuten mee bezig bent. De discussie of de wetenschap daarmee arbeidsuitbuiting faciliteert is inmiddels in volle gang.

Ook in Nederland, want ook hier maken universiteiten graag gebruik van Mechanical Turk. De Erasmus Universiteit bijvoorbeeld. Hoogleraar psychologie (cognitie en mentale representatie) Diane Pecher, die een paar experimenten heeft gedaan met MTurk, geeft ruiterlijk toe dat ze aanvankelijk de ethische kant daarvan niet had meegewogen.

Pecher: ‘Als studenten meedoen aan een experiment krijgen ze daarvoor een symbolische vergoeding, die neerkomt op zo’n acht tot tien euro per uur. Wij gaan ervan uit dat mensen meedoen aan onze onderzoeken omdat ze de wetenschap een warm hart toedragen. Dan wil je ze juist niet te veel betalen, omdat je anders mensen aantrekt die het niet voor het nut van het algemeen doen, maar voor het geld.’

Er is iets mis met de samenleving als mensen zich tot dit soort platforms moeten wenden om in hun onderhoud te voorzien.

‘We willen niet dat mensen aan onderzoekjes meedoen om een inkomen te vergaren. Maar goed, als je kijkt naar de realiteit van Mechanical Turk, dan blijkt dat dus wel zo te zijn. Dan moet je dus stoppen met Mechanical Turk. Maar maak je het leven van turkers beter als je ze geen werk geeft? Of je moet er op zijn minst voor zorgen dat je ze het minimumloon geeft. En als je het over minimumloon hebt, waar heb je het dan over? Het Nederlandse minimumloon, het Amerikaanse of wellicht het Indiase?’

Al met al weet Pecher, die nu met haar directe collega’s heeft afgesproken om turkers minimaal zes dollar per uur te betalen, niet of ze nog een groot fan is van Mechanical Turk. ‘Er is iets goed mis met de samenleving als mensen zich tot dit soort platforms moeten wenden om in hun onderhoud te voorzien.’

Belachelijke taakjes

En met die conclusie kun je het natuurlijk alleen maar eens zijn. Toch merk ik dat mijn aanvankelijke verontwaardiging over de praktijken van Amazon en clickwork in het algemeen, is gezakt. Natuurlijk blijft het belachelijk hoeveel werk veel opdrachtgevers je willen laten doen voor een paar centen. Maar als je dit een tijdje doet, weet je hoe je die belachelijke taakjes moet vermijden. Ervaring maakt dat je de ergste uitwassen snel kunt omzeilen.

Ja, dit werk wordt schandalig slecht betaald. Ja, dit is arbeidsuitbuiting. Ja, veel werk is meer dan geestdodend. Ja, turkers worden een enkele keer met kwalijke zaken geconfronteerd. Maar veruit de meeste mensen werken hier om wat bij te verdienen. Voor ‘beer money’, zoals een van de Reddit-forums het noemt. En de mensen die dit wel fulltime doen, lijken er in te slagen op zijn minst een minimumloon te verdienen. Naast alle ellende die Amazon faciliteert, vind ik het verhaal van de ex-verslaafde Norm eigenlijk net zo belangrijk: dat het werken op Mechanical Turk letterlijk zijn leven heeft gered.