Kuzu maakte een statement door zijn hand te weigeren, Servaes schreef een open brief, Rutte maakte een rondje met ‘zijn goede vriend.’ Ondertussen blijft Premier Netanyahu in bezet gebied illegale nederzettingen bouwen.

De Nederlands-Turkse parlementariër Tunahan Kuzu weigerde vandaag de hand te schudden van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Op een filmpje is te zien hoe de Israëlische premier even verstoord opkijkt als Kuzu de handen achter zijn rug houdt, en dan loopt hij door. Alle media schreven er over. Kuzu was niet de enige die zijn ongenoegen liet blijken over het Israëlische beleid: GroenLinks-kamerlid Rik Grashoff besloot helemaal niet te komen. D66-buitenlandwoordvoerder Sjoerd Sjoerdsma was er wél, maar reageerde op Twitter teleurgesteld:

https://twitter.com/swsjoerdsma/status/773453537107931137

PvdA-woordvoerder Michiel Servaes schreef zelfs een open brief aan Netanyahu, waarin hij zich er over beklaagt dat Israël maar illegale nederzettingen blijft bouwen in bezet gebied. Dat was koren op de molen van een rechtse Israëlische denktank, die de PvdA in Nederland ziet als ‘het grootste gevaar voor Israël’. De brief bleek aan dovemansoren gericht:

https://twitter.com/michielservaes/status/773451776532021248

https://twitter.com/michielservaes/status/773452042526392320

Het stof zal weer snel neerdwarrelen. Immers: in het regeerakkoord staat dat het kabinet-Rutte streeft naar een twee-staten-oplossing waarbij zowel naar de Israëli’s als de Palestijnen wordt geluisterd. En dus krijgt Netanyahu precies dezelfde ontvangst (premier, koning, parlement) als de Palestijnse premier Abbas, eerder vorig jaar. Mark noemde Netanyahu ‘mijn goede vriend’, maar ging niet in op het voorstel van de Israëlische premier om kennis over terrorismebestrijding te delen. Minister Bert Koenders, die eerder als parlementslid heel kritisch was over Israël, houdt dezer dagen keurig zijn mond. ‘Evenwicht, daar draait het om,’ concludeerde NRC-collega Mark Kranenburg gisteren terecht.

Maar dat is wel heel erg vanuit Nederlands perspectief bekeken. Hierdoor lijkt het alsof de Israëli’s en de Palestijnen twee gelijke partijen zijn, maar dat is natuurlijk een idee-fixe: Israël is oppermachtig en gaat gewoon door met het bouwen van nederzettingen, hoe hard de Palestijnen en de internationale gemeenschap (inclusief de bovengenoemde Nederlandse parlementariërs) ook moord en brand schreeuwen. Het beleid van ‘creating facts on the ground’ van oud-premier Ariel Sharon wordt ook nu nog gehandhaafd, terwijl de vredesonderhandelingen tussen Palestijnen en Israëli’s sinds 2014 morsdood zijn.

Op 29 augustus gebruikte speciaal vertegenwoordiger Nickolay Mladenov harde woorden tijdens een briefing voor de VN Veiligheidsraad: hij stelde dat zowel de chaos in de Palestijnse gebieden – waar Abbas op de Westoever de controle lijkt te zijn verloren en Hamas heerst in de Gaza-strook – als de voortdurende bouw van nederzettingen en de sloop van Palestijnse woningen door Israël, het bereiken van een twee-staten-oplossing in gevaar brengt. Hij hekelde het feit dat Netanyahu een rapport  uit juli van het Midden-Oosten-kwartet (Rusland, VS, EU en de VN) over de systematische vernietiging van Palestijnse huizen naast zich neer heeft gelegd.

Netanyahu noemde de kritiek ‘absurd’, hij zei dat niet Israël maar de VN het probleem zijn. Want de VN zouden eens moeten erkennen dat Israel het récht heeft om huizen te bouwen, de Joden wonen immers al ‘duizenden jaren’ in Jeruzalem en op de Westelijke Jordaanoever.

Twee dagen later werd bekend dat 284 nieuwe huizen zullen worden gebouwd in die bezette Westelijke Jordaan-oever. Daarnaast werden nog eens 179 eerder illegaal gebouwde nederzettingen gelegaliseerd. Bovendien werden er voor de zoveelste keer zorgen uitgesproken door een woordvoerder van het Amerikaanse State Department: door het achteraf legaliseren van illegale nederzettingen zou ‘het licht op groen staan’ om door te gaan met het nederzettingenbeleid ‘op een nieuwe en ongelimiteerde manier’.

Ook de diplomatieke posten van de Europese landen in Jeruzalem en de Palestijnse gebieden luidden – zoals elk jaar – de noodklok. Hun vertrouwelijke rapport lekte – zoals elk jaar – uit. The Guardian had dit jaar in juli de scoop, het rapport is ook in handen van Vrij Nederland. Hierin is te lezen dat de ‘wanhoop, woede en verlies van hoop in de toekomst onder Palestijnen in Jeruzalem’ groot is en groter wordt. De diplomaten veroordelen het geweld dat zowel van Palestijnse als Israëlische kant wordt gebruikt. Maar, zo stellen zij, de oorzaak van de negatieve trends moet worden gezocht in de bezetting en het allang  bestaande beleid van ‘politieke, economische en sociale marginalisatie van de Palestijnen in Jeruzalem’, in weerwil van ‘de Israëlische verplichtingen onder internationaal humanitair recht.

Het probleem is dat statements van diplomaten en beleidsmakers en rapporten als dat van de EU-vertegenwoordigers in Jeruzalem stranden bij regeringen en presidenten die te maken hebben geopolitieke verhoudingen, een electoraat, of een volgende verkiezing.

En ondertussen verrijst de illegaal gebouwde nederzetting na de andere. Creating facts on the ground…