Feuilleton

Drie neusharen, denkt Betty. Of vier?

De man aan het hoofd van de vergadertafel praat op de vanzelfsprekend luide toon van de CEO die de leiding heeft en dus het gelijk. ‘Merkstrategie’, hoort ze hem zeggen. ‘Targets’. Betty schuift haar notitieblok recht. En weer scheef. Ze klemt haar pen in haar hand. Niet naar hem kijken. Denk aan teksten schrijven. Magazine voor een energiegigant. Het betalen van je rekeningen. Sinterklaas. Kerstmis. Niet op je pen kauwen.

‘Core competence,’ zegt de CEO. ‘Implementeren.’ ‘Image control.’

Vier! Nee, vijf haren!

Er hangt nu een wolk van woorden boven zijn hoofd. Hemel. Er komt ook haar uit zijn oren.

‘Het idee is,’ zegt de CEO, en hij kijkt Betty doordringend aan, ‘dat we kernenergie weer séxy maken.’

‘Sexy.’ Het woord hangt nu boven haar hoofd.

De CEO staart naar haar decolleté.

Zes mannen zitten er om de tafel, alleen de voorlichter is een vrouw. Ze is jonger dan Betty en zelfverzekerder dan zij ooit zal zijn. Ze werpt een blik naar buiten, waar wat demonstranten met spandoeken rondhangen, maar vertrekt geen spier. Blijkbaar is dit hier dagelijkse kost. ‘Fukushima was een bottleneck,’ zegt ze. ‘Maar de damage control is nu wel zo’n beetje rond.’

Ze lijkt op Eva Jinek. Moeilijk haar.

‘Het is nu zaak om openheid en eerlijkheid te betrachten, maar natuurlijk wel gedoseerd. Vandaar een magazine dat de consument positief informeert over kernenergie.’

Kernenergie is niet gevaarlijk, maar sexy. Net zo makkelijk.

‘Bottomline is: kernenergie heeft een positieve boost nodig,’ zegt de CEO.

‘Als die CO2-heffing er is, komt het goed,’ zegt iemand.

‘Maxime is op onze hand,’ zegt een ander.

‘In Japan hebben ze de vakbonden mee.’

Was ik maar Tessa de Loo. Dan zat mijn vier uur schrijven per dag er al op en lag ik in een hangmatje in de Portugese zon.

‘Siemens is er wel uitgestapt.’

‘Obama is voor.’

De demonstranten buiten joelen.

‘Zeg Leo, vraag jij je erectiesecretaresse even om meer koffie?’

Besmuikt gelach, dat ongetwijfeld uitbundiger was geweest als Betty en Eva er niet hadden gezeten.

Tijd voor een intelligente vraag. ‘Is het niet gevaarlijk, kernenergie?’

De CEO glimlacht meewarig. ‘Een kans van één op zoveel miljoen dat het misgaat. Theorétisch. En verder: vijf miljoen kilo CO2 per dag uit een kolencentrale tegenover minder dan twee kilo per jaar bij kernenergie. Dat afval past onder mijn bureau. Waar heb je het over?’

Ik vraag me af of hij het werkelijk onder zijn bureau zou willen hebben.

‘We hebben al een jonge content consultant voor het web, voor de online merkstrategie, de pakkende content en de nieuwemediastrategie,’ zegt Eva. ‘Dus de jonge doelgroep is gecoverd. Maar we willen ook een magazine waarin jij, Betty, onze zakelijke doelstellingen vertaalt naar creatieve content, nou ja, in print, die de consument van boven de vijfendertig raakt.’

Warm is het hier. Komt dat nou van een kerncentrale? Hoe koud is het eigenlijk buiten, moet ik niet eens mijn winterjas uit de kast halen? Draait ‘Midnight in Paris’ nog, ik ben nog steeds niet geweest. Wat doe ik met mamma met de Kerst? Eh… Ho. Kop erbij. Mindful zijn. In het nu. In het hier. Content. In print.

‘De concullega’s hebben al enorm succes met atoomstroom, vooral bij hoger opgeleide mannen. Op dat succes kunnen we meeliften. Maar we willen graag ook een stukje feedback van een hoger opgeleide oudere vrouw, die in jip-en-janneketaal kan uitleggen hoe sexy die CO2-vrije kernenergie is.’

Oudere vrouw?

‘O ja, Jan Mulder is ook voor kernenergie. Is misschien een ideetje voor jouw doelgroep.’

Als in: oudere vrouw. ‘En u verwacht van mij dat ik alles overtuigend verwoord in een magazine.’

‘We vragen wel commitment,’ zegt de CEO.

Hij is van binnen gevuld met haar dat eruit wil. Zijn kop is te hard, dus het moet er elders uit. Wat ik zie, is het topje van de ijsberg. Straks komt het uit zijn ogen. Zijn knieën. Zijn mond…

‘We rekenen op jou,’ zegt de CEO. Hij laat zijn blik weer zakken.

Image control, denkt Betty. Ik ben een zakelijke creatieveling.

Het protest van de demonstranten zwelt aan, het lijkt wel of ze voor de vergaderruimte staan.

De deur vliegt open. Aksiekunstenaar Wiebe Waterland, een aantal weken geleden nog door Betty voor de krant geïnterviewd over de kunstbezuinigingen, spert zijn ogen wijd open als hij haar ziet.

‘Wat doe jij hier? Ik dacht dat je aan onze kant stond. Dat je idealen had.’