Betty

Feuilleton

Denk je eerst dat je nooit meer in slaap gaat vallen, schiet je het volgende moment verward overeind uit je toch-nog-in-slaap-gevallen-slaap wanneer ’s morgens vroeg de wekkerradio aanfloept.

‘I got you babe.’

Groundhog Day, denkt Betty. Was het maar Groundhog Day. Dan zou ze de vorige dag eindeloos kunnen overdoen. Net als Bill Murray in die film waarin hij telkens wakker blijft worden op dezelfde dag totdat hij Het Goede doet en die enge Andie MacDowell mag zoenen.

Groundhog Day. Ze zou het wel weten.

Ze zou.

Ze zou niet.

Ze zou Jonas’ aanbod voor een glas whisky en een gesprek afslaan. Of in elk geval niet van die whisky drinken. Of in elk geval zijn hand van haar knie slaan. Of zich in elk geval niet laten zoenen (ze zou niet denken: nu laat ik me zoenen, waarom niet – ze zou weten waarom niet). Of in elk geval zich niet mee de grote tent in de tuin in laten trekken (niet denken: nu laat ik me de tent in trekken, waarom niet). Of zich in elk geval rekenschap geven van de situatie: Roos de deur uit, de kinderen slapend (Vlinder in haar kamertje boven in het huis, Storm in het kleine tentje naast de grote in de tuin) en de buren zachtjes keuvelend in belendende tuinen (alsof niemand iets van elkaar weet in Amsterdam-Zuid, ha!) en niet giechelen als een klein meisje als ze Jonas’ nieuw gekweekte hippiebaardje (ik houd helemaal niet van baarden, getverderrie) voelt kriebelen op plekken waar er lang niets gekriebeld heeft. Of in elk geval het raam van Vlinders kamer geopend hebben zodat ze haar kan horen als ze een nare droom heeft. Of in elk geval weten waar Vlinder zich verstopt als ze wakker wordt uit een nare droom en niemand haar komt troosten (achter de bank, waar imaginary friend prinses Britney huist, natuurlijk, ik had het meteen kunnen bedenken als ik nuchter was geweest, en alert). Of in elk geval Roos horen thuiskomen, haar de trap op horen lopen en niet pas horen dat ze er is als ze ‘Vlinder! Betty!’ roept. Of in elk geval iets minder schaapachtigs zeggen (‘Sorry, ik was in slaap gevallen,’ terwijl je je rokje haastig rechttrekt). Of in elk geval zeker weten dat Roos niks gemerkt heeft. Of dat Roos wel iets gemerkt heeft, maar het in elk geval zeker weten.

Of.

Of ze zou triomfantelijk haar plaats in het gezin opeisen, ontaarde moeder Roos de deur wijzen, Jonas het huis in trekken, zijn baard afscheren en hem een pak aantrekken, de kinderen onder haar hoede nemen, met een stapel pannekoeken om de tafel gaan zitten en gezellig Sound of Music-achtig lang en gelukkig verder leven.

Met Jonas zeker. Tot-ie het volgende kindermeisje neukt. Nee.

Of.

Ze zou haar werkgever niet zijn gang laten gaan zoals hij met talloze kindermeisjes zijn gang was gegaan, ze zou niet nog eens dat vreselijke cliché bevestigen, ze zou verstandig zijn.

Of op z’n minst een stuk geraffineerder.

Of, nou ja, actiever.

Of.

Of.

Of.

Maar het is geen Groundhog Day vandaag, het is geen film, ze is niet Bill Murray, het is geen 2 februari maar ergens in juli – het nieuws meldt de ontmanteling van een opgegraven Tweede Wereldoorlog-bom, een ontsnapt wild dier en nul files, dus het is definitief zomer, nu.

Nu. Het is nu. Niet gisteren. Niet eergisteren. En ze zal opstaan en naar haar werk toe gaan, waar ze zich weer in het gezin zal voegen, dit andermanse gezin, als een bom die elk moment dit gezin uit elkaar kan rijten, of een bom die dat al gedaan heeft, dat weet ze eigenlijk niet. Of misschien zit de bom in het gezin zelf, een landmijn waar ze elk moment op kan stappen, of al op gestapt is, of…

Of.

Er zijn talloze Groundhog Days nodig om eindelijk Het Goede te doen, beseft Betty.

Goedbeschouwd had ze al niet voor Jonas moeten gaan werken, in zo’n persoonlijke baan. Goedbeschouwd had ze dat niet nodig moeten hebben, ze had een bloeiende journalistieke carrière moeten hebben, een leuke man en kinderen van zichzelf, of zeer tevreden alleen moeten blijven leven, ze had eerder al nooit met Wouter moeten trouwen en pas na tien jaar scheiden en zo haar tijd verspillen, ze had misschien niet moeten studeren maar lekker de wereld rondreizen, of leuk naar de kunstacademie, of iets met haar handen doen, dingen maken, of…

Of.

Groundhog Life. Wat ik nodig heb is een Groundhog Life.