Feuilleton

Betty tikt als een bezetene. ‘Straks gaat hij beginnen. Mijn hart bonst in mijn keel. Ik bloos als hij zijn hand tergend langzaam naar mijn mond beweegt en zegt: “Kus mijn vuist.”’

Dat zat in een toneelstuk, geloof ik, ‘Kus mijn vuist’. Pinter? Plagiaat? Schrappen?

‘Holy shit, denk ik als hij mij teder maar beslist op mijn buik draait.’

Een makkie, zo’n erotische trilogie.

Ze kijkt uit haar raam naar het plein beneden. De mensen maken zich op voor de opname van een Tati-film. Een windmachine laat een plastic tasje dansen. De laatste figuranten nemen hun plaats in: een vaste caféklant (Rudi Falkenhagen) en twee stonede Engelse toeristen met rolkoffertjes op het terras, de daklozenkrantverkoopster voor de supermarkt (Isabelle Huppert). Drie peuters lopen kraaiend achter een rode PvdA-ballon aan. Monsieur Hulot converseert gesticulerend met de roerloze bloemenverkoper (Bill Murray).

Titels in beeld: Universum. Melkweg. Zonnestelsel. Aarde. Europa. Nederland. Amsterdam. Pleintje. Zolderetage. Betty – The Movie.

‘“Je kunt dit,” fluistert hij, “je wilt dit. Voor mij. Voor jezelf. Voor ons samen. Jij en ik. Samen. Nu.” Mijn orgasme komt als een golf omhoog, samen met het zijne. We zijn één.’

Monsieur Hulot koopt een bosje fresia’s. Hij is de enige die alleen is. Iedereen is vandaag een stelletje, net als in Parijs. Betty denkt aan David. Ze moet niet meer aan hem denken.

‘Ik voel de vlinders in mijn buik groeien. Mijn lichaam trekt samen en barst uiteen in duizend stukjes als ik rondom hem explodeer.’

Wat een proza. Betty zucht. Ze staat op en loopt naar de ijskast, er is nog lekkere maffiabuffelmozzarella. Genoeg van dat ge-emmer over seks en relaties. Er is verdorie wel meer in het leven dan mannen. Een goede Insalata Caprese. Treurigheid in Syrië. Verkiezingsuitslagen. Een restje fijne rosé. Daar zouden ze nou eens een boek over moeten schrijven. Of ik.

Telefoon. Jonas. ‘Dag schat, hoe is het? Heb je tijd voor een commercieel klusje?’

‘Nee. Ik heb mijn eigen commerciële klusje al verzonnen. Een erotische bestseller met bdsm-elementen.’

‘Goed idee! Je kunt het. Maar wat is je joe-es-pie?’

‘M’n wat?’

‘Je Unique Selling Point. Iedereen heeft Fifty Shades of Grey al gelezen, wat voeg jij toe?’

‘Eh… kweenie. Kunst?’

‘Nee joh. Kunst verkoopt niet.’

‘Iets culinairs?’

‘Mmm… oesters, ijsblokjes… te 9 ½ weeks. Been there, done that, didn’t buy the T-shirt. Doe iets spraakmakenders. Iets met politiek.’

‘O, Diederik, sla mij!’

‘Vijftig tinten rood, goed idee! Doen, Betty, laat de marketing aan mij over en je wordt de Saskia Noort van de polderporno.’

‘Ik weet het niet, Jonas. Ik zou zo graag weer eens iets doen waar mijn hart bij ligt. Dit is zo, eh… onbevredigend.’

‘Je lijkt m’n vrouw wel. Roos leert vrouwen dat ze moeten worden wat ze wilden worden toen ze klein waren. Ze verdient geen cent.’

Roos, zweeflifecoach in crisistijd. ‘Wat wilde jij worden toen je klein was?’

‘Archeoloog. Profvoetballer. Tom Cruise. Succesvol reclameman. Jij?’

‘Zeemeermin. Schilderes. Schrijfster. Kok.’

‘Joh, schrijf een viskookboek en illustreer het zelf. En drink morgen toch maar even een kop koffie met me. Wie weet word je rijk.’

‘Oké dan.’

Betty zet zich met frisse moed achter haar scherm. ‘Mijn orgasme heeft me volledig afgemat, maar Mark wil meer. Hij wil de macht.’

Getverdemme. Doe eens iets nuttigs. Lees een krant.

Vorig jaar stonden de kranten vol met de vallende mannen van 11 september, nu met de vallende mannen van de verkiezingen. Zullen de mannen die nu overeind zijn gebleven snel vallen? Betty heeft geen idee. Echt vooruit kijken kun je niet, je roeit in het leven vooruit met je rug naar de toekomst, weet ze. Wat heb ik zelf voor de boeg? Een tv-kookprogramma, schrijven voor de krant zolang ze me niet vervangen door een jong hip kipje, nog een jaar alimentatie bloeden voor Wouter. Wekenlang de kabinetsformatie op de voorpagina’s.

Buiten wordt het ineens donkerder. Het terras loopt leeg. In de verte pakken wolken zich samen voor een stevige regenbui. Monsieur Hulot staat peinzend voor de etalage met waterpijpen. ‘Overstromingen in Niger’, leest Betty. ‘Overstromingen in Vietnam’.

Stel je voor, straks overstroomt het hier ook, hoe zou dat zijn? Ze zou zien hoe het water haar zolderraam bereikt en naar binnen golft, hoe haar boeken doordrenkt raken, haar kleren, de schilderijen van haar vader, alles wat haar gemaakt heeft tot wie ze nu is, alles wat ze nu is. Ze zou het raam wijd openzetten.

De bui barst los. Betty opent een nieuw document. Een roman, misschien. Gewoon beginnen en kijken wat er gebeurt, zoals in het leven zelf.

Ze zou in een bootje stappen en wegroeien.

‘Straks gaat het beginnen,’ tikt ze.

Bhhhhhhhhhhhhhhhhhhh