Bij mij, ik verklap geen geheim, kon ‘Pauw & Witteman’ geen kwaad doen.

tjonge, wat is het duo uitbundig uitgewuifd. Radio, tv, en vooral de kranten – ze konden dagenlang geen genoeg krijgen van het aangekondigde verscheiden van Pauw & Witteman. Pagina na pagina werd ermee gevuld, alsof een geliefd staatsman op zijn sterfbed lag. En net als bij een echte stervende waren de terugblikken opvallend mild. De nadruk lag op de hoogtepunten. Dat het programma sinds de komst van RTL Late Night bij de spraakmakende gemeente geen goed meer kon doen, was blijkbaar ineens vergeten.

Toen voorloper Barend & Van Dorp er in april 2006 na acht seizoenen definitief mee stopte, was dat trouwens niet anders. Ook destijds verschenen er, terwijl er het hele seizoen al geklaagd was over de houdbaarheidsdatum, hartverwarmende necrologieën in de kranten. ‘Dag Frits, dag Henk,’ schreef de ene columnist na de laatste uitzending. ‘Ik heb een vette traan gelaten toen ik jullie buiten de studio weg zag lopen,’ schreef de andere. ‘Ik zal jullie missen.’Onlangs blikte Frits Barend in
Het Parool terug. Hij wist uit ervaring, zei hij, dat vijf jaar later ‘niemand’ nog weet wie je bent.

Alleen het vrouwengebrek bleef een ergerlijk punt, hoewel P&W dit deelde met zo ongeveer elk ander programma

Bij mij, ik verklap geen geheim, kon Pauw & Witteman geen kwaad doen. Acht jaar lang kroop ik zelden onder de wol voordat er op z’n minst een blik was geworpen op de gasten. Akkoord, ik moest er iets te lezen bij hebben, maar dat moet ik eigenlijk bij (bijna) alles. Alleen het vrouwengebrek, dat bleef een ergerlijk punt – hoewel P&W dit deelde met zo ongeveer elk ander programma op onze nationale zenders.

Des te interessanter was die uitzending in de allerlaatste week, toen uitsluitend vrouwen in de studio aanschoven. ‘Ladies night’, was de aflevering frivool gedoopt. Niet geheel ten onrechte briesten mijn zusters in feministisch Nederland meteen dat die benaming reuze seksistisch was (‘Als er alleen mannen komen, zijn er onderwerpen bij #penw, als er alleen vrouwen komen, is het “ladies night”’). Maar de schuldbewuste toon die de beide presentatoren tijdens de uitzending aansloegen, maakte wat mij betreft veel goed. Toch vooruitgang, dacht ik tevreden. Pauw en Witteman beseffen tenminste dat het in dit tijdsgewricht potsierlijk is om avond aan avond met een line-up te komen die vrijwel alleen uit seksegenoten bestaat. Voor zover bekend hebben hun voorgangers daar nooit erg wakker van gelegen.
P&W promoveerde het in elk geval tot een pijnlijke kwestie die debat verdient.En toen was daar vrijdagnacht het echte vaarwel. De allerlaatste uitzending ademde de sfeer van een afscheidsborrel in een prettig bedrijf, waar een geliefd medewerker tot ieders spijt vertrekt – compleet met herinneringen, met grapjes die verder niemand begrijpt, met collegiale huisvlijt. Vrolijk en weemoedig.
Nee, een vette traan liet ik niet. Maar dat ik ze zal missen, erken ik graag.