Jezus moet natuurlijk wel leuk blijven

Opnieuw stonden gisteravond in een Haags theater een dikke tweeduizend mensen op de banken om de cast van de musical Jesus Christ Superstar toe te juichen. Ze hadden een overdonderende show gezien met een superstrakke rockband, wervelende dansers en uitstekende zangers, of ze nu Judas, Pilatus of Maria Magdalena uitbeeldden.

Maar natuurlijk draaide de show om Jezus, of Ted Neeley: de inmiddels 72-jarige Amerikaanse hoofdrolspeler uit de gelijkname film uit 1973. Voor Vrij Nederland schreef Laura Stek vorig jaar een mooi portret van de oud-drummer, die de rol van zijn leven al duizenden keren heeft gespeeld.

Het valt de bejaarde Neeley als Jezus moeilijk aan te rekenen dat hij inmiddels wat stram in de heupen is. Ook zijn ooit zo lichte tenor heeft in de lage registers beslist niet aan helderheid gewonnen. Toch weet Neeley met zijn hoge uithalen de immense zaal nog steeds in vervoering te brengen. Met als hoogtepunt het waanzinnige nummer Gethsemane, dat ook op Youtube valt te bekijken. Jezus is doodsbang en roept God aan. Vol menselijke twijfel schreeuwt hij het uit: waarom moet ik sterven? ‘Show me there is a reason for you wanting me to die/ You’re far too keen on where and how but not so hot on why.‘

Een aangrijpende vondst was de geseling van Jezus: elk van de veertig zweepslagen ging gepaard met een levensgroot geprojecteerde foto: beelden van de Holocaust, andere vermoorde ‘profeten’ als Ghandi en Martin Luther King, en het verdronken jongetje op het strand. De boodschap kon niet missen: dit is wat mensen elkaar nog steeds aandoen.

In de trein terug uit Den Haag zaten twee meisjes van begin twintig. Die hadden op dat laatste kennelijk niet zitten wachten. ‘Wat is nou weer het verband tussen Jezus en de Holocaust?’ vroeg de een zich verontwaardigd af. ‘Ik had zin om dat scherm in de fik te steken’, zei de ander: ‘Die foto’s brandden mijn ogen in.’ Tja, een avondje uit moet natuurlijk wel een beetje leuk blijven.